Supreme Court dismisses appeal on labor contract classification, upholding court's finding of work contract over employment.

Απόφαση 1165 / 2008 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1165/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Ειρήνη Αθανασίου, Αλέξανδρο Νικάκη και Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Απριλίου 2008, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ξενοφώντα Νικολάου. Του αναιρεσιβλήτου: Ψ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Καρατζογιάννη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-1-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 66/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 575/2006 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 16-7-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Κριτσωτάκη, διάβασε την από 10-3-2007 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Εμμανουήλ Καλούδη, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, στη σύμβαση εργασίας (άρθρο 648 ΑΚ) τα μέρη αποβλέπουν στην εργασία του μισθωτού καθεαυτή, ενώ στη σύμβαση έργου (άρθρο 681 ΑΚ) στην επίτευξη συγκεκριμένου τελικού αποτελέσματος. Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 652 του ΑΚ και 6 του ν. 765/1943, που κυρώθηκε με την ΠΥΣ 324/1946 και διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 38 του Εισ.

Ν. ΑΚ, προκύπτει ότι σύμβαση εξαρτημένης εργασίας - και επί ακυρότητας της συμβάσεως απλή σχέση εργασίας - υπάρχει, όταν ο μισθωτός υπόκειται κατά την εκτέλεση της εργασίας του και ιδίως ως προς τον τόπο, το χρόνο και τον τρόπο αυτής, στην εποπτεία και τις δεσμευτικές οδηγίες του εργοδότη, ενώ η ελευθερία του μισθωτού περί την εκτέλεση της εργασίας που απορρέει σε ορισμένες περιπτώσεις από τη φύση της συγκεκριμένης εργασίας, δεν αποκλείει τον εξαρτημένο χαρακτήρα της εργασιακής σχέσεως.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση δέχτηκε κατά την ανέλεγκτη κρίση του τα ακόλουθα: Με προφορική συμφωνία των διαδίκων, που καταρτίστηκε το έτος 1996, ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσίβλητος, ο οποίος από ετών είχε θέσει σε λειτουργία ραδιοφωνικό σταθμό με τον διακριτικό τίτλο ".....", ανέθεσε στο ενάγοντα και ήδη αναιρεσείοντα την κατάρτιση των 24ωρων μουσικών προγραμμάτων εκπομπής του ραδιοφωνικού αυτού σταθμού, αντί αμοιβής 5000 δρχ.

για κάθε πρόγραμμα. Η σύναψη συμβάσεως έργου και όχι εξαρτημένης εργασίας εναρμονιζόταν με τις συνθήκες κατασκευής του μουσικού προγράμματος του ραδιοφωνικού σταθμού, της λειτουργίας αυτού και της ζωής του αναιρεσείοντος. Συγκεκριμένα, κάθε πρόγραμμα καταρτιζόταν με τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή, στον οποίο έπρεπε να εργάζεται κάποιος επί μία περίπου ώρα κατά μέσο όρο, ο ραδιοφωνικός σταθμός ήταν εγκατεστημένος στην οικία του αναιρεσιβλήτου, στην οδό .....

στην ...., και ο αναιρεσείων ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Βόλου, από το οποίο μεταγράφηκε στις 2-2-1998 στο τρίτο εξάμηνο του τμήματος Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών. Με βάση τη σύμβαση αυτή ο αναιρεσείων κατάρτιζε τα προγράμματα του ραδιοφωνικού σταθμού του αναιρεσιβλήτου, χρησιμοποιώντας τον ηλεκτρονικό υπολογιστή που υπήρχε στο χώρο αυτού.

Προκειμένου να φέρει επιτυχώς εις πέρας το προαναφερόμενο έργο και ειδικότερα να ενημερώνεται για τις εκδόσεις δίσκων με νέες μουσικές συνθέσεις, ο αναιρεσείων διατηρούσε επαφή με τις δισκογραφικές εταιρίες. Η παραπάνω σύμβαση διατυπώθηκε μάλιστα και εγγράφως στις 31-7-1998. Όπως κατά λέξη αναγράφεται στο σχετικό ιδιωτικό συμφωνητικό, που υπογράφηκε και από τους δυο διαδίκους, "η κατάρτιση των προγραμμάτων συμφωνήθηκε και γίνεται σε τόπο και χρόνο που καθορίζει ελεύθερα κατά την κρίση του ο Χ1 (αναιρεσείων), μη δεσμευόμενος από ωράριο εργασίας και μη υποκείμενος εις έλεγχο του πρώτου των συμβαλλομένων (αναιρεσιβλήτου) ως προς τούτο, καθόσον αποβλέπουν όχι στην παροχή της εργασίας, αλλά στο αποτέλεσμα, ήτοι την κατάρτιση με Η/Υ των μουσικών προγραμμάτων εκπομπής.

Ο δεύτερος των συμβαλλομένων μπορεί να εκτελεί το άνω έργο και στο χώρο του Ρ/Σ, κάνοντας χρήση και του Η/Υ του Ρ/Σ προς τούτο". Στο συμφωνητικό αυτό αναγράφεται επίσης ότι "η παρούσα σύμβαση ισχύει μέχρι 31-12-1998, δυναμένη να ανανεωθεί κατόπιν συμφωνίας των συμβαλλομένων". Αλλά και μετά την 31-12-1998 ο αναιρεσείων συνέχισε να καταρτίζει το μουσικό πρόγραμμα του σταθμού του εκακαλούντος υπό τους ίδιους όρους έως τις αρχές Δεκεμβρίου 2001, εκτός από το χρονικό διάστημα από το Σεπτέμβριο του 2000 μέχρι τέλους Μαϊου του 2001, που είχαν αναλάβει το σχετικό έργο με την ίδια αμοιβή, ο .....

έως και το τέλος Φεβρουαρίου 2001 και μετά απ' αυτόν ο .... . Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι κατά το χρονικό διάστημα από τον Οκτώβριο του 1998 μέχρι το τέλος Μαρτίου 1999 ο αναιρεσίβλητος βρισκόταν σε διάσταση με τη σύζυγο του, φιλοξενούνταν στο σπίτι του ......., όπου και μετέφερε τον ραδιοφωνικό σταθμό. Στις αρχές Δεκεμβρίου 2001 ο αναιρεσείων, που ήταν επί πτυχίω φοιτητής, δήλωσε στον αναιρεσίβλητο ότι δεν θα καταρτίζει εφεξής τα ραδιοφωνικά προγράμματα του σταθμού του διότι σκόπευε να εργαστεί σε γραφείο πολιτικού μηχανικού.

Έτσι έπαυσε οριστικά η συνεργασία μεταξύ των διαδίκων.

Συνεπώς, δεν αποδεικνύεται ότι από 1-10-1998 μέχρι και τις 6-12-2001, δηλαδή και κατά το χρόνο που ίσχυε η παραπάνω από 31-7-1998 έγγραφη σύμβαση έργου, ο αναιρεσείων παρείχε στον αναιρεσίβλητο εξαρτημένη εργασία, είτε με σύμβαση αορίστου χρόνου, είτε και χωρίς την ύπαρξη έγκυρης σύμβασης, όπως ο αναιρεσείων ισχυρίζεται. Με βάση τις ως άνω αναιρετικά ανέλεγκτες παραδοχές του το Εφετείο έκρινε, ότι η μεταξύ των διαδίκων σύμβαση δεν είχε το χαρακτήρα της συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου και αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, απέρριψε την αγωγή για καταβολή μισθολογικών διαφορών, επιδομάτων εορτών, άδειας, και αποζημιώσεως λόγω καταγγελίας της συμβάσεως του. Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε τους ανωτέρω κανόνες ουσιαστικού δικαίου και διέλαβε στην απόφαση του επαρκείς και όχι αντιφατικές αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής των ανωτέρω διατάξεων. Επομένως, ο αντίθετος από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 του Κ.Πολ.Δ. μοναδικός λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

-

Απορρίπτει την από 16-7-2006 αίτηση αναιρέσεως του Χ1 κατά της υπ' αριθμ. 575/2006 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών. Και

-

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων διακοσίων (1200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 7 Μαΐου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Ιουνίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ