Supreme Court dismisses appeal claiming erroneous finding of res judicata regarding liquidator replacement.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal filed by X1 and X2 against the Athens Court of Appeal's decision. The appellants argued the lower court incorrectly found a matter of res judicata based on prior judgments concerning property disputes. The court held that the Court of Appeal properly considered these prior decisions as evidence under the principle of free proof and did not erroneously declare them binding res judicata.
Legislator headnote
AI generatedArt. 559 no. 16 C.P.D.; Art. 758 C.P.D.: The appellate court did not commit the error of Art. 559 no. 16 C.P.D. when it evaluated prior judgments as evidence under the principle of free proof rather than as binding res judicata, provided it did not erroneously find that the specific legal conditions for res judicata were met.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1164 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1164/2010
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Διονυσίου Γιαννακό-πουλου), Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Σοφία Καραχάλιου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Απριλίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1) Χ1, κατοίκου ..., 2) Χ2, το γένος Ζ, οι οποίοι παραστάθηκαν μετά της πληρεξουσίας δικηγόρου τους Αργυρώς Φωτάκη και κατέθεσαν προτάσεις.
Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18/5/2006 αίτηση του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6499/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και οι 7146/2007 μη οριστική και 4351/2008 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12/7/2009 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ευτύχιος Παλαιοκαστρίτης ανέγνωσε την από 13/4/2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του μοναδικού λόγου της αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμό 16 ΚΠολΔ. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από την με αρίθμ. ... έκθεση επιδόσεως του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ... την οποία προσκομίζει και επικαλείται ο αναιρεσείων που επισπεύδει τη συζήτηση, προκύπτει ότι επικυρωμένο αντίγραφο της αίτησης αναιρέσεως με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για εμφάνιση σε αυτήν νομότυπα και εμπρόθεσμα επιδόθηκε στον αναιρεσίβλητο. Ο τελευταίος δεν εμφανίστηκε κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στο ακροατήριο στην ανωτέρω δικάσιμο κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση από τη σειρά του οικείου πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο και δεν υπέβαλε δήλωση του άρθρου 242 του Κ.Πολ.Δ.). Επομένως πρέπει να δικαστεί ερήμην. να προχωρήσει όμως το δικαστήριο στην εκδίκαση της υποθέσεως σαν να ήταν και αυτός παρών (άρθρ/ 576 παρ 1 Κ.Πολ.Δ).
Ο από το πρώτο μέρος της διατάξεως του άρθρου 559, αρίθμ 16 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο, το οποίο προέβη αυτεπαγγέλτως ή κατά πρόταση κάποιου από τους διαδίκους σε έρευνα για τη συνδρομή ή όχι των προϋποθέσεων του δεδικασμένου, κατά παράβαση του νόμου δέχτηκε ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο.
Στον έλεγχο του Αρείου Πάγου υπόκειται η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, τόσο για το αν τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά συνιστούν την έννοια του δεδικασμένου και για το αν αυτό έχει την έκταση και τα αποτελέσματα τα οποία προσέδωσε σε αυτό η απόφαση, όσο και η κρίση για τη συνδρομή ή μη κατά το άρθρο 324Κ.Πολ.Δ, προϋποθέσεων του δεδικασμένου.
Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 758 Κ.Πολ.Δ, προκύπτει ότι στην εκούσια δικαιοδοσία ισχύει το σύστημα της ελεύθερης απόδειξης και το δικαστήριο μπορεί να λαμβάνει υπόψη και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, το Εφετείο δέχτηκε εκτός των άλλων και ότι: "Ο Ρ, ο οποίος είχε επαναδιοριστεί ως εκκαθαριστής της εταιρίας "Ζ ΚΑΙ ΣΙΑ Ε.Ε" με την υπ' αρίθμ. 3893/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, έπρεπε να αντικατασταθεί από εκκαθαριστής της ως άνω εταιρίας για σπουδαίο λόγο και συγκεκριμένα, διότι αν και από το διορισμό του έχουν περάσει αρκετά έτη, η εκκαθάριση παραμένει εκκρεμής , χωρίς να εκκρεμούν υποθέσεις ή χρέη της εταιρίας τα οποία θα πρέπει να διευθετηθούν.
Η μόνη εκκρεμότητα η οποία υφίσταται από τη λειτουργία της ως άνω εταιρίας είναι αυτή, που απορρέει από το υπ αρίθμ.... προσύμφωνο διανομής εταιρικής περιουσίας του συμ/φου Αθηνών Ηλία Ήμελλου και συγκεκριμένα δύο οριζοντίων ιδιοκτησιών της οικοδομής που βρίσκεται επί της οδού ... . Τα αμφισβητούμενα όμως σημεία του ως άνω προσυμφώνου που αποτέλεσαν αντικείμενο της διαφοράς των από 12-10-1999 και 19-7-2001 "αγωγών των Ζ και Ψ αντίστοιχα και κρίθηκαν πλέον με τις με αρίθμ. 1 122/2003 και 9172/2005 αποφάσεις του Πολυμελούς Πρωτοδικείου και του Εφετείου Αθηνών αντίστοιχα και εφόσον κατ' αυτών δεν ασκήθηκε άλλο ένδικο μέσο θα έπρεπε ο εκκαθαριστής Ρ να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για την εκτέλεση αυτού, ώστε να παύσει να υφίσταται κάθε εκκρεμότητα από τη λειτουργία της ένδικης εταιρίας.
Πλην όμως αυτός σε καμία ενέργεια δεν προέβη ούτε και προβαίνει αδιαφορώντας κατά τον τρόπο αυτό για την περάτωση της εκκαθάρισης με αποτέλεσμα να προκύπτει σπουδαίος λόγος για την αντικατάστασή του". Με τις παραδοχές του αυτές είναι σαφές ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του τις ως άνω αποφάσεις ως αποδεικτικά μέσο και μετά, από την συνεκτίμηση τους με τα υπόλοιπα τα οποία προσκομίστηκαν με το σύστημα της ελεύθερης απόδειξης σύμφωνα με το άρθρο 758 Κ.Πολ.Δ.
κατέληξε στο αποδεικτικό πόρισμα για την βασιμότητα της αιτήσεως που δίκασε για την αντικατάσταση του ως άνω εκκαθαριστή χωρίς να δεχτεί την ύπαρξη δεδικασμένου από τις εν λόγω αποφάσεις. Επομένως το Εφετείο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρίθμ 16 Κ.Πολ.Δ. που αποδίδεται από τους αναιρεσείοντες με τον μοναδικό λόγο της αναίρεσης με την αιτίαση ότι εσφαλμένα το δικαστήριο της ουσίας δέχτηκε δεδικασμένο από τις ως άνω αποφάσεις και ο λόγος αυτός είναι ουσιαστικά αβάσιμος και απορριπτέος.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 12 Ιουλίου 2009 αίτηση του Χ1 και Χ2 για αναίρεση της 4351/2008 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Μαίου 2010. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 17 Ιουνίου 2010.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ