1162/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1162 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1162/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου (κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Βιολέττας Κυτέα, σύμφωνα με την υπ’ αριθ. 38/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Αγγελική Αλειφεροπούλου, Δημήτριο Χονδρογιάννη-Εισηγητή, Διονυσία Μπιτζούνη και Ιωάννη Μπαλιτσάρη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 13 Μαΐου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κατσιρώδη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας - κατηγορουμένης Μ. Α. του Γ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Γεώργιο Παπαϊωάννου και Ευθύμιο Ναυρίδη, περί αναιρέσεως της υπ’ αριθ.40567/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και με πολιτικώς ενάγοντες τους: 1) Γ. Γ., κάτοικο ..., η οποία δεν εμφανίστηκε, 2) Κ. Σ., κάτοικο ..., ο οποίος δεν εμφανίστηκε και 3) Χ. Σ., κάτοικο ..., ο οποίος δεν εμφανίστηκε.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και η αναιρεσείουσα - κατηγορουμένη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 27 Ιανουαρίου 2016 αίτησή της αναίρεσης και στους από 14 Απριλίου 2016 προσθέτους λόγους αυτής, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 197/2016.

Αφού άκουσε

Τους πληρεξουσίους δικηγόρους της αναιρεσείουσας, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο στο οποίο δεν θα λάβουν μέρος οι δικαστές που έλαβαν μέρος προηγουμένως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 27 Ιανουαρίου 2016 (υπ’ αρ. πρωτ. 664/28-1-2006) αίτηση αναιρέσεως, που ασκήθηκε με δήλωση ενώπιον της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, στρεφόμενη κατά της υπ’ αρ. 40567/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, είναι παραδεκτή (άρθρα 473 παρ. 2 και 3 ΚΠοινΔ) και γι’ αυτό η αίτηση αυτή, καθώς και οι επ’ αυτής, με χρονολογία 14 Απριλίου 2016, πρόσθετοι λόγοι, που επίσης ασκήθηκαν παραδεκτώς (άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠοινΔ), πρέπει να συνεκδικασθούν, ως συναφείς.

Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ’ αυτή, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

‘ Ελλειψη τέτοιας αιτιολογίας υπάρχει και όταν η αιτιολογία είναι εντελώς τυπική, προς την οποία εξομοιώνεται και εκείνη που παραπέμπει στα πραγματικά περιστατικά του διατακτικού. Και ναι μεν το αιτιολογικό μαζί με το διατακτικό της αποφάσεως, στο οποίο ως λογικό συμπέρασμα καταχωρίζονται όλα τα στοιχεία του εγκλήματος, αποτελούν ενιαίο όλο και είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωσή τους, πλην όμως η συμπλήρωση αυτή δεν μπορεί να φθάσει μέχρι σημείου ολικής αναφοράς στα περιστατικά που αναγράφονται στο διατακτικό της αποφάσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, που δίκασε κατ’ έφεση, με την προσβαλλόμενη υπ’ αρ. 40567/2015 απόφασή του κήρυξε ένοχη την αναιρεσείουσα Μ. Α. για την πράξη της πλαστογραφίας με χρήση και με τη συνδρομή της προβλεπόμενης από το άρθρο 84 παρ. 2 περ. ε Π.Κ. ελαφρυντικής περιστάσεως, επέβαλε σ’ αυτήν ποινή φυλακίσεως πέντε (5) μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία.

Ειδικότερα, κήρυξε ένοχο την αναιρεσείουσα του ότι αυτή "στην Αθήνα στις 14-08-2008, με πρόθεση κατήρτισε πλαστό έγγραφο με σκοπό να παραπλανήσει με τη χρήση του άλλους σχετικά με γεγονότα που μπορούν να έχουν έννομες συνέπειες, στη συνέχεια δε έκανε χρήση αυτού και πιο συγκεκριμένα επί του από 14.08.2008 πρακτικού γενικής συνελεύσεως των ιδιοκτητών της πολυκατοικίας επί της οδού ...

στα ... Αττικής έθεσε τις υπογραφές των εγκαλούντων Σ. Χ. του Δ., Γ. Γ. του Θ. και Σ. Κ. του Ζ., φερόμενες ως τεθείσες από τους ανωτέρω εν αγνοία τους και άνευ της εγκρίσεως και της συναινέσεώς τους, το δε αληθές είναι ότι οι ανωτέρω εγκαλούντες ούτε καν παρέστησαν στην γενική συνέλευση της πολυκατοικίας την 14.08.2008, στη συνέχεια δε έκανε χρήση του πρακτικού το οποίο κατέθεσε ενώπιον των αρμοδίων υπαλλήλων της Διεύθυνσης Πολεοδομίας Αγ.

Παρασκευής προκειμένου να τους παραπλανήσει ότι άπαντες οι ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας συναινούσαν στην αντικατάσταση των δαπέδων και στη δοκίδωση πέργκολας σε δώμα της πολυκατοικίας, συναίνεση η οποία ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την έκδοση της υπ’ αριθμ. .../2009 οικοδομικής άδειας".

Ως αιτιολογία της αποφάσεώς του, το Δικαστήριο διέλαβε ότι από τα μνημονευόμενα κατ’ είδος αποδεικτικά μέσα "προέκυψε και το Δικαστήριο πείστηκε ότι η κατηγορουμένη έχει τελέσει την πράξη που της αποδίδει το κατηγορητήριο και πρέπει να κηρυχθεί ένοχη διότι τέλεσε την πράξη που λεπτομερώς αναγράφεται στο διατακτικό της αποφάσεως". Η αιτιολογία όμως αυτή, σύμφωνα με όσα αναπτύχθηκαν στην αρχή, δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, αλλά ασαφής, αφού δεν αναφέρει τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία για το έγκλημα για το οποίο κηρύχθηκε ένοχη η κατηγορουμένη, ούτε τις νομικές σκέψεις με τις οποίες υπήχθησαν τα περιστατικά αυτά στις διατάξεις που εφαρμόσθηκαν και οι ελλείψεις αυτές δεν μπορούν να αναπληρωθούν από τα όσα περιέχονται στο διατακτικό, στο οποίο παραπέμπει το σκεπτικό.

Συνεπώς, οι σχετικοί από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του ΚΠοινΔ δεύτερος του από 27-1-2016 κυρίου δικογράφου και πρώτος (κατά το πρώτο μέρος του) του από 14-4-2016 προσθέτου δικογράφου λόγοι αναιρέσεως, είναι βάσιμοι και πρέπει, κατά παραδοχή των λόγων αυτών, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, παρελκούσης πλέον της έρευνας των άλλων λόγων αναιρέσεως. Ακολούθως, πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, του οποίου η σύνθεση από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως, είναι δυνατή (άρθρο 519 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ’ αρ. 40567/2015 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για νέα συζήτηση στο ίδιο, δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Μαΐου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 27 Μαΐου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ