Supreme Court annuls appeal judgment on lease termination date, remanding case for retrial due to inadmissible appeal grounds.

Απόφαση 1161 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1161/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σοφία Ντάντου, Γεώργιο Χοϊμέ, Αλεξάνδρα Κακκαβά και Ναυσικά Φράγκου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Νοεμβρίου 2016, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας - καλούσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΜΕΤΑΛΙΚΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΑΙ ΥΔΡΑΥΛΙΚΟΥ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ", που εδρεύει στη Νεοχωρούδα Θεσσαλονίκης και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Αλεξόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων - καθ' ων η κλήση: 1) Θ. Κ. του Η., 2) Μ. συζ. Θ. Κ., 3) Α. Κ. του Θ. και 4) Λ. Κ. του Θ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αντώνιο Μαλλιακούδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-10-2009 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 11513/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1697/2011 του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 19-8-2014 αίτησή της, η συζήτηση της οποίας ορίστηκε για τη δικάσιμο της 20-2-2015, κατά την οποία αναβλήθηκε για τη δικάσιμο της 18-9-2015, οπότε ματαιώθηκε. Η υπόθεση επανέρχεται για συζήτηση με την από 2-3-2016 κλήση της καλούσας.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ναυσικά Φράγκου διάβασε την από 11-2-2015 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού, τότε Αρεοπαγίτη και ήδη Αντιπροέδρου Αρείου Πάγου Γεωργίου Σακκά, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της από 19-8-2014 αιτήσεως για αναίρεση της 1697/2011 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης ως προς τον πρώτο λόγο της. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 602 εδ. 1 ΑΚ οι αξιώσεις του εκμισθωτή για αποζημίωση εξαιτίας μεταβολών ή φθορών στο μίσθιο παραγράφονται ύστερα από έξι μήνες αφότου το ανέλαβε. Στην παραγραφή αυτή υπόκειται κάθε αξίωση του εκμισθωτή για αποζημίωση για φθορές, ακόμη και αν αυτές πηγάζουν από αδικοπραξία του μισθωτή.

Η παραγραφή αυτή αρχίζει από την πραγματική ανάληψη του μισθίου, διότι μόνο μετά από αυτή ο εκμισθωτής έχει τη δυνατότητα να διαπιστώσει την ύπαρξη και την ακριβή έκταση των μεταβολών ή φθορών του μισθίου και αν ακόμη ο εκμισθωτής είχε πληροφορηθεί ή λάβει γνώση των μεταβολών ή φθορών του μισθίου πριν από την ανάληψή του.

Εξάλλου η συμφωνία μεταξύ μισθωτή και εκμισθωτή ότι μετά τη λύση της μισθώσεως ο μισθωτής υποχρεούται να αποκαταστήσει τις φθορές που προκάλεσε στο μίσθιο, δεν συνεπάγεται τη μετατροπή της ως άνω 6μηνης παραγραφής στην από το άρθρο 249 AΚ εικοσαετή παραγραφή, διότι η υποχρέωση αυτή προκύπτει από το νόμο και δεν απαιτείται η σύναψη ιδιαίτερης συμβάσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, δικάζοντας κατ' έφεση, επί της από 15-10-2009 (αρ. κατάθ. 43026/2009) αγωγής των αναιρεσιβλήτων, η οποία είχε απορριφθεί από το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, οι οποίοι επικαλούμενοι την από 2-9-2002 σύμβαση μισθώσεως κτιρίου με την εναγομένη και την, με συμφωνία των δύο μερών λύση αυτής, ζήτησαν μεταξύ άλλων τη δαπάνη αποκαταστάσεως των φθορών στο μίσθιο, δέχτηκε ανελέγκτως τα εξής:

Ότι η επίδικη μίσθωση λύθηκε με συναίνεση των διαδίκων με το από 1-10-2008 ιδιωτικό συμφωνητικό, με το οποίο ανέλαβε η αναιρεσείουσα (εναγομένη) την υποχρέωση να αποκαταστήσει τις φθορές που προκάλεσε στο μίσθιο, το οποίο αποδόθηκε στους εκμισθωτές την 31-1-2009. Δέχτηκε ακολούθως ότι έκτοτε μέχρι την επίδοση την ένδικης αγωγής στην εναγομένη (30-10-2009) δεν παρήλθε ο, από το άρθρο 249 ΑΚ χρόνος παραγραφής των είκοσι ετών και απέρριψε την από το άρθρο 602 ΑΚ ένσταση της εναγομένης περί 6μηνης παραγραφής της αξιώσεως των εναγόντων για καταβολή της δαπάνης αποκαταστάσεως των φθορών και ζημιών του μισθίου.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 602 εδ. 1 ΑΚ με τη μη εφαρμογή της. Άρα υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ και είναι βάσιμος ο πρώτος λόγος αναιρέσεως.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ δεν αποτελούν "πράγματα" οι ισχυρισμοί που συνέχονται με την ιστορική βάση της αγωγής και αποτελούν αιτιολογημένη άρνησή της, οι οποίοι και αποκρούονται με την παραδοχή ως βασίμων των πραγματικών γεγονότων που θεμελιώνουν την αγωγή. Περαιτέρω, ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ. 20 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας αποδίδει σε αποδεικτικό, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ.

ΚΠολΔ, έγγραφο, περιεχόμενο προφανώς διαφορετικό από εκείνο που αναφέρεται στο έγγραφο αυτό, δηλαδή όταν δεν διαβάζεται καλά το έγγραφο και όχι όταν το δικαστήριο, εκτιμώντας το περιεχόμενο που πράγματι έχει, άγεται σε κρίση διαφορετική από εκείνη, την οποία θεωρεί ως ορθή ο αναιρεσείων, διότι τότε πρόκειται για αιτίαση, η οποία ανάγεται σε εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Δεν αποτελούν έγγραφα με την ανωτέρω έννοια εκείνα στα οποία αποτυπώνεται άλλο αποδεικτικό μέσο, όπως οι ένορκες βεβαιώσεις. Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως κατά το πρώτο σκέλος του (άρθρ. 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ) πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση με την αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας προς απόκρουση του αιτήματος της αγωγής για επιδίκαση αποζημίωσης χρήσεως στους αναιρεσιβλήτους για το διάστημα από 1-1-2009 έως 31-1-2009, ότι απεχώρησε από το μίσθιο στις 31-12-2008.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι πρόκειται για αρνητικό ισχυρισμό της βάσεως της αγωγής. Επίσης απαράδεκτος είναι και κατά το δεύτερο σκέλος του (άρθρ. 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ), με τον οποίο η αναιρεσείουσα παραπονείται για παραμόρφωση δύο ενόρκων βεβαιώσεων και λοιπών αναφερομένων σ' αυτόν εγγράφων, καθόσον από αυτά προκύπτει η αποχώρησή της από το μίσθιο το Δεκέμβριο του 2008, αφενός διότι δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός για παραμόρφωση ενόρκων βεβαιώσεων και αφετέρου, διότι το Εφετείο εκτίμησε το περιεχόμενο των λοιπών εγγράφων, χωρίς να υποπέσει σε διαγνωστικό λάθος, και κατέληξε στο συμπέρασμα εκτιμώντας και τα λοιπά αποδεικτικά μέσα, ότι η αποχώρηση από το μίσθιο της μισθώτριας έγινε την 31-1-2009.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, που χρειάζεται διευκρίνιση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, διότι είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, που κατέθεσε και προτάσεις (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ). Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στην αναιρεσείουσα (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε'ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 1697/2011 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε τρείς χιλιάδες (3.000) ευρώ. Και Διατάσσει να επιστραφεί στην αναιρεσείουσα το παράβολο που κατέθεσε.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Μαΐου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Ιουνίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ