Supreme Court dismisses appeal against lower court's rejection of employment claim as vague and inadmissible.

Απόφαση 1161 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1161/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Ηλία Γιαννακάκη και Αθανάσιο Θεμέλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ........., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μανώλη Κουντούρη, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: 'Ενωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Αττικής, Ν.Π.Ι.Δ. «Οινοποιείο Πικέρμι», που εδρεύει στο Πικέρμι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9/9/2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθήνας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 857/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3213/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 7/9/2004 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Θεμέλης, ανέγνωσε την από 31/1/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την επικαλουμένη και προσκομιζομένη από τον αναιρεσείοντα ......... έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών........ προκύπτει ότι, ακριβές αντίγραφο της ένδικης αίτησης αναίρεσης με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς εμφάνιση κατά τη δικάσιμο αυτή επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στη αναιρεσίβλητη (άρθρα 568 παρ. 4, 576 παρ. 2, 126 παρ. 1 εδ. δ΄ , 130 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), η οποία, όμως, δεν εμφανίστηκε, ούτε κατέθεσε έγγραφη δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. κατά την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας συνεδρίαση, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά του πινακίου. Επομένως, πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία της αναιρεσίβλητης.

Το ορισμένο ή όχι του δικογράφου της αγωγής, ως προς την έκθεση των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την ιστορική βάση της εκτιμάται κυριαρχικώς από το δικαστήριο της ουσίας. Δεν μπορεί, όμως τούτο να αξιώνει για την θεμελίωση του δικαιώματος στοιχεία περισσότερα από όσα απαιτεί ο νόμος ή να αρκείται σε λιγότερα ή διαφορετικά από αυτά.

Στην περίπτωση αυτή υπάρχει παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που ιδρύει τον προβλεπόμενο από τον αρ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναιρέσεως. Εξάλλου με το άρθρ. 46 ν. 2169/1993 «Αγροτικές Συνεταιριστικές Οργανώσεις και άλλες διατάξεις (Α΄ 149)» ορίζεται ότι: 1. Το προσωπικό που προσλαμβάνεται από τις Αγροτικές Συνεταιριστικές Οργανώσεις είναι :

α) τακτικό, που καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες της Οργάνωσης και καταλαμβάνει θέσεις, οι οποίες προβλέπονται από τον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας της. β) Με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου που καλύπτει ειδικές, έκτακτες, εποχιακές και πρόσκαιρες ανάγκες της Οργάνωσης. 2. Η υπηρεσιακή κατάσταση προσωπικού των Αγροτικών Συνεταιριστικών Οργανώσεων ρυθμίζεται με την αριθμ. 27346/1990 κοινή απόφαση των Υπουργών Γεωργίας και Εργασίας «Κανονισμός Υπηρεσιακής Κατάστασης Προσωπικού Αγροτικών Συνεταιριστικών Οργανώσεων» (ΦΕΚ 700 Β΄/7-11-1990), όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα, για όσα θέματα δεν αντίκεινται στις διατάξεις του νόμου αυτού, που εκδόθηκε ύστερα από νομοθετική εξουσιοδότηση (άρθρο 72 ν. 1541/1985).

Με βάση τα άρθρα 6, 7 και 8 του Κανονισμού αυτού, ο οποίος εξακολουθεί να ισχύει, το προσωπικό των οργανώσεων διακρίνεται σε τακτικό (μόνιμο) και έκτακτο. Με βάση το επικαλούμενο έργο και τα απαιτούμενα προσόντα, κατατάσσεται στους εκεί αναφερομένους κλάδους (διοικητοοικονομικό, τεχνικό και άλλους κλάδους, άρθρο 6).

Το τακτικό προσωπικό είναι μόνιμο και καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες της υπηρεσίας. Το προσωπικό αυτό καταλαμβάνει θέσεις οι οποίες προβλέπονται από τον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας της Οργάνωσης κατά κατηγορία και βαθμό. Η υπαλληλική σχέση καταρτίζεται με το διορισμό και την αποδοχή του από το διοριζόμενο (άρθρο 7 παρ. 1 και 2 εδ.

α΄). Για την αντιμετώπιση εκτάκτων ή εποχιακών αναγκών το Διοικητικό Συμβούλιο της Οργάνωσης μπορεί να προσλαμβάνει έκτακτο προσωπικό, με σύμβαση ορισμένου χρόνου, συνολικής διάρκειας μέχρι 12 μηνών, με εξαίρεση την πρόσληψη προσωπικού που επιδοτείται από τον ΟΑΕΔ, για το οποίο η σύμβαση ισχύει για όσο χρόνο διαρκεί η επιδότηση (άρθρο 8 παρ. 1).

Η σύμβαση ορισμένου χρόνου δεν μπορεί να παραταθεί εάν έχει συναφθεί για 12μηνη διάρκεια. Εάν έχει συναφθεί για μικρότερη διάρκεια, τότε μπορεί να παραταθεί μόνο μια φορά για χρόνο όχι μεγαλύτερο από εκείνο που υπολείπεται για να συμπληρωθεί 12μηνο (άρθρο 8 παρ. 2 εδ. α΄). Μετά τη λήξη της σύμβασης ορισμένου χρόνου δεν μπορεί να συναφθεί σύμβαση ορισμένου χρόνου, πριν από την πάροδο τουλάχιστον 4 μηνών από τη λήξη της (άρθρο 8 παρ. 3).

Με την ένδικη αγωγή του, όπως από αυτή προκύπτει, ο αναιρεσείων επικαλούμενος πρόσληψή του από την αντίδικό του ΄Ενωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Αττικής, ως μηχανικού των εγκαταστάσεων του οινοποιείου της στο Πικέρμι Αττικής και απόλυση του άνευ καταβολής πλήρους αποζημιώσεως, ζήτησε να αναγνωρισθεί ότι η καταγγελία αυτή είναι άκυρη και ότι η αναιρεσίβλητη κατέστη υπερήμερη στην αποδοχή των υπηρεσιών του.

Με το περιεχόμενο αυτό η αγωγή είναι αόριστη. Τούτο διότι δεν εκτίθενται σε αυτή τα σχετικά με την πρόσληψη του αναιρεσείοντος από την αντίδικό του αγροτική συνεταιριστική οργάνωση πραγματικά περιστατικά και δη αν αυτός προσελήφθη ως τακτικό προσωπικό της αντιδίκου του προς κάλυψη παγίων και διαρκών αναγκών αυτής ή ως έκτακτο, προς εξυπηρέτηση εποχιακών και επειγουσών αναγκών, που είναι αναγκαία, ενόψει και του, κατά της προπαρατεθείσες διατάξεις, ανεπιτρέπτου της προσλήψεως με σύμβαση αορίστου χρόνου στην τελευταία περίπτωση (κατά του προσωπικού), για την κρίση του κύρους της συμβάσεως, της έννομης επιρροής της επικαλουμένης καταγγελίας την συνακόλουθα της τοιαύτης (κρίσης) περί του νομικού βασίμου ή μη του προεκτεθέντος αιτήματος της αγωγής.

Συνεπώς το Εφετείο που έκρινε ως αόριστη την αγωγή, ορθά αποφάνθηκε και δεν υπέπεσε στην από του αρ. 1 του άρθρ. 539 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, γι΄ αυτό και είναι απορριπτέα η περί του αντιθέτου αναιρετική αιτίαση.

Ο από το άρθρο 559 αρ. 11 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απορρίπτει την αγωγή ως απαράδεκτη ή νόμω αβάσιμη, αφού στις περιπτώσεις αυτές το δικαστήριο της ουσίας δεν προβαίνει σε έρευνα των πραγματικών περιστατικών. Επομένως ο από το άρθρο 559 αρ. 11 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης κατά το δεύτερο μέρος του πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, αφού, όπως προεκτέθηκε στην προηγουμένη παράγραφο, το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφαση, απέρριψε την αγωγή ως αόριστη.

Ο από το άρθρο 559 αρ. 12 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας έκρινε την ουσία της υποθέσεως και διατύπωσε αποδεικτικό πόρισμα, όχι όμως και όταν απέρριψε την αγωγή ως αόριστη, όπως στην προκειμένη περίπτωση που το Εφετείο, όπως προεκτέθηκε, απέρριψε, με την προσβαλλομένη απόφαση, ως αόριστη την αγωγή. Πρέπει, συνεπώς, και κατά το τρίτο μέρος του ο από το άρθρο 559 αρ. 12 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-9-2004 αίτηση του ........ για αναίρεση της 3213/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Απριλίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ