Supreme Court dismisses appeal against insurance contract damages judgment regarding insurer license revocation.

Απόφαση 1152 / 2022 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1152/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευστάθιο Νίκα, Μαρία Βάρκα, Άννα Αγγελάτου - Βασιλείου και Γεωργία Κατσιμαγκλή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Νοεμβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ... με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην ….. και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικού διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Α. Γ. - Π. με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Τ. (Τ.) A. (Α.) του S. (Σ.), κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μ. Ν..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-3-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηρακλείου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 307/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 51/2018 του Τριμελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 3-12-2019 αίτησή του και τους από 3-9-2021 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Ευστάθιο Νίκα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 3-12-2019, με αριθ. δικογραφίας 834/2020 και αρ. πρωτ. Έκθεσης Κατάθεσης 62/13-12-2019 στο Εφετείο Ανατολικής Κρήτης αίτηση αναιρέσεως, κατά της υπ` αριθμ. 51/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης, που εκδόθηκε κατ' αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και από τη σύμβαση ασφάλισής του (άρθρο 666 επ. 681Α ΚΠολΔ., όπως ίσχυαν πριν από την κατάργησή τους με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του ισχύοντος από 1-1-2016 Ν. 4335/2015), έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ), προ πάσης επιδόσεως, εντός της προβλεπόμενης από το άρθρο 564 παρ. 3 (όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015) διετούς (καταχρηστικής) προθεσμίας από την γενόμενη στις 30-05-2018 δημοσίευση της περατώνουσας τη δίκη προσβαλλόμενης απόφασης, της οποίας ουδείς των διαδίκων επικαλείται ή προσκομίζει αποδεικτικό επίδοσης .

Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 του ΚΠολΔ.) . Παραδεκτοί εξάλλου, είναι και οι από 03-09-2021 πρόσθετοι λόγοι αυτής, οι οποίοι ασκήθηκαν εμπρόθεσμα με ιδιαίτερο δικόγραφο που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου αυτού στις 10-09-2021 και που επιδόθηκε νόμιμα στον αναιρεσίβλητο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 569 παρ. 2 KΠολΔ.

Πρέπει, επομένως, τα ανωτέρω δικόγραφα της αναίρεσης και των πρόσθετων αυτής λόγων να συνεκδικαστούν (άρθρα 246, 573 παρ.1, 569 KΠολΔ) και να ερευνηθεί περαιτέρω το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων τους (άρθρο 577 παρ. 3 KΠολΔ). Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ.1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται "αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών...".

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΑΠ 799/2020) .

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανέλεγκτα το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση (Ολ.ΑΠ 9/2013, ΑΠ 799/2020, ΑΠ 1019/2015).

Εξάλλου, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 25 παρ 4 ν. 489/1976 που προστέθηκε με το άρθρο 50 παρ. 13 του ν. 1569/1985 και ορίζει ότι "από την ημερομηνία, που ασφαλιστική επιχείρηση κηρύσσεται σε κατάσταση πτώχευσης ή ανακαλείται η άδεια λειτουργίας της για παράβαση νόμου το Επικουρικό Κεφάλαιο (Ε.Κ.) υπεισέρχεται αυτοδίκαια στο σύνολο των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων της ασφαλιστικής επιχείρησης, που πηγάζουν από ασφαλιστικές συμβάσεις του κλάδου αστικής ευθύνης από χερσαία αυτοκινητικά οχήματα" σαφώς προκύπτει ότι το Ε.Κ.

σε περίπτωση πτώχευσης κ.λπ. της ασφαλιστικής επιχείρησης, οφείλει να καταβάλει στο ζημιωθέν πρόσωπο ό,τι όφειλε να καταβάλει σ` αυτό η πτωχεύσασα κ.λπ. ασφαλιστική επιχείρηση, μόνο από τη σύμβαση ασφάλισης και όχι από άλλο νόμιμο λόγο. Ειδικότερα αν η ασφαλιστική εταιρεία αναδέχθηκε σωρευτικά με τον ασφαλισμένο κατά την έννοια του άρθρου 477 ΑΚ να καταβάλει αποζημίωση, το Ε.Κ., από τη σωρευτική αυτή αναδοχή από την οποία παράγεται πρόσθετη και αυτοτελής ενοχή, δεν ευθύνεται.

Τούτο ευθύνεται μόνο για την, από το άρθρο 10 παρ. 1 του ν. 489/1976, όπως ίσχυε κατά τον κατωτέρω αναφερόμενο χρόνο του ένδικου ατυχήματος, έναντι του ζημιωθέντος προσώπου, ευθύνη της ασφαλιστικής εταιρείας η οποία πηγάζει από την ασφαλιστική σύμβαση (ΑΠ 732/2019, ΑΠ 1019/2015). Στην προκειμένη περίπτωση με τον 1ο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, καθώς και τον με τον, ταυτιζόμενο κατά περιεχόμενο με αυτόν, 1ο πρόσθετο λόγο αναιρέσεως και με την επίκληση της διατάξεως του αριθμού 1α` του άρθρου 559 KΠολΔικ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση από το αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ.

με την επωνυμία "..." η πλημμέλεια, ότι παραβίασε ευθέως τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 25 παρ. 4 του Ν. 489/1976, κατά τις οποίες από την ημερομηνία που ανακαλείται η άδεια λειτουργίας ασφαλιστικής επιχείρησης για παράβαση νόμου, το Επικουρικό Κεφάλαιο υπεισέρχεται αυτοδίκαια στο σύνολο των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων της ασφαλιστικής επιχείρησης που πηγάζουν από ασφαλιστικές συμβάσεις του κλάδου αστικής ευθύνης από χερσαία αυτοκίνητα οχήματα και δεν υπεισέρχεται στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις που απορρέουν από (συμβατική) σωρευτική αναδοχή χρέους της ασφαλιστικής εταιρείας, της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας.

Ειδικότερα το αναιρεσείον αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση, κατ' εκτίμηση όσων διαλαμβάνονται στον πρώτο λόγο αναίρεσης και στον πρώτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης, ότι με την προσβαλλόμενη απόφασή του παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 25 παρ. 4 του Ν. 489/1976, απορρίπτοντας τον πρώτο πρόσθετο λόγο έφεσης του τώρα αναιρεσείοντος, με τον οποίο αυτό (τώρα αναιρεσείον) ζητούσε να απορριφθεί ως νόμω αβάσιμη ως προς το τώρα αναιρεσείον Επικουρικό Κεφάλαιο η από 18-3-2007 και με αρ.

καταθ. Γ.Α.1918/ΕΓα/175/ 2007 αγωγή αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης συνεπεία τραυματισμού από τροχαίο ατύχημα, την οποία ο τώρα αναιρεσίβλητος είχε ασκήσει (εκτός των άλλων, που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα αναιρετική δίκη) και εναντίον της (τότε 3ης εναγομένης) ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...." [ειδικός διάδοχος της οποίας είναι το τώρα αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ., λόγω της οριστικής ανάκλησης της άδειας σύστασης και λειτουργίας της με την υπ'αρ. 84/16-7-2013 απόφαση της ΕΠ.Ε.Ι.Α. (ΦΕΚ Β' 1751/17-7-2013)], για τον λόγο ότι η αγωγή αυτή, κατά το μέρος που στρεφόταν κατά της ως άνω αρχικά 3η εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...." (ειδικός διάδοχος της οποίας είναι το τώρα αναιρεσείον, κατά τα προαναφερθέντα) στηριζόταν μόνο σε σωρευτική αναδοχή χρέους, ώστε μετά την οριστική ανάκληση της άδειας λειτουργίας της εν λόγω, αρχικά 3ης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, η αγωγή αυτή ήταν μη νόμιμη ως προς το Επικουρικό Κεφάλαιο, και συνακόλουθα απορριπτέα .

Στην προκείμενη περίπτωση από τα διαδικαστικά έγγραφα που υπάρχουν στο φάκελο της δικογραφίας, τα οποία παραδεκτώς επισκοπούνται κατ` άρθρο 561 § 2 ΚΠολΔ, προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την ως άνω (ένδικη) από 18-3-2007 και με αρ. καταθ. Γ.Α.1918/ΕΓα/175/ 2007 αγωγή αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, συνεπεία τραυματισμού του από τροχαίο ατύχημα, που ο τώρα αναιρεσίβλητος είχε ασκήσει (εκτός των άλλων, που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα αναιρετική δίκη) και εναντίον της (τότε 3ης εναγομένης) ασφαλιστικής εταιρείας, με την επωνυμία "...." [ειδικός διάδοχος της οποίας κατέστη το τώρα αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ., λόγω της οριστικής ανάκλησης της άδειας σύστασης και λειτουργίας της με την υπ'αρ. 84/16-7-2013 απόφαση της ΕΠ.Ε.Ι.Α. (ΦΕΚ Β' 1751/17-7-2013)], στην οποία (κατά τα εκτιθέμενα στην εν λόγω αγωγή, όπως και παρακάτω αναλυτικά θα εκτεθεί) ήταν ασφαλισμένο, για ζημιές τρίτων, το οδηγούμενο από τον πρώτο των εναγομένων (που δεν είναι διάδικος στην προκείμενη αναιρετική δίκη) ζημιογόνο υπ' αριθ. ...

Φορτηγό αυτοκίνητο, που ανήκε στην κυριότητα του δεύτερου των εναγομένων (που επίσης δεν είναι διάδικος στην προκείμενη αναιρετική δίκη), ζητούσε την υπό των εναγομένων της εν λόγω αγωγής, αλληλεγγύως και εις ολόκληρον ευθυνομένων, καταβολή σε αυτόν των αναφερόμενων στην αγωγή αυτή ποσών [πέραν των ποσών των οποίων ο αυτός ενάγων είχε ζητήσει από τους ίδιους εναγόμενους, με την προγενέστερη από 26-5-2003 αγωγή του, με την οποία είχε επιφυλαχθεί και για τις μελλοντικές ζημιές που ήθελεν υποστεί από το ως άνω τροχαίο ατύχημα], ισχυριζόμενος ειδικότερα σε σχέση με την τότε 3η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "...." [ειδικός διάδοχος της οποίας κατέστη το τώρα αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ., κατά τα προαναφερθέντα], τα εξής αυτολεξεί στη συνέχεια παρατιθέμενα (βλ.

σελίδα 8 αυτής) : "Επειδή ακριβώς η τρίτη των εναγομένων Ασφαλιστική Εταιρεία ασφάλιζεν κατά το χρόνο του ενδίκου ατυχήματος για ζημίες τρίτων το οδηγούμενο παρά του πρώτου των εναγομένων ζημιογόνο υπ' αριθ. ... Φορτηγό αυτοκίνητο (Νταλίκα) κατοχής, νομής, κυριότητας και εκμεταλλεύσεως του δευτέρου των εναγομένων και αμέσως μετά το ατύχημα κατέθεσε στο Τμήμα Τροχαίας Ιεράπετρας, δια του ασφαλισμένου της δεύτερου των εναγομένων, το ειδικό σήμα με διάρκεια ισχύος από 5-4-2002 μέχρι 5-5-2002, με το οποίον ανέλαβε την αστική ευθύνη των ασφαλισμένων της πρώτου και δεύτερου των εναγομένων, και επειδή ακριβώς μετά την άσκηση της ένδικης αγωγής μας αναδέχτηκε την αστική ευθύνη των ανωτέρω ασφαλισμένων της και τούτο διότι η κατάθεση του ανωτέρω ειδικού σήματος αποτελεί πρόταση για την κατάρτιση ασφαλιστικής συμβάσεως και η άσκηση της ένδικης αγωγής μου αποτελεί αποδοχή της ανωτέρω προτάσεως υποχρεούται να με αποζημιώσει αλληλεγγύως και εις ολόκληρον με τους υπόλοιπους εναγομένους, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρ. 471 και επόμ.

του Α.Κ. "περί σωρευτικής αναδοχής χρέους " του Αστικού Κώδικα, του άρθ. 43 παρ. 6 του Κ.Ο.Κ. και των άρθ. 6 και 10 του Ν.489/1976 ....". Από το ανωτέρω αυτολεξεί παρατεθέν περιεχόμενο της υπό κρίση από 18-3-2007 αγωγής, προκύπτει ότι αυτή κατά το μέρος που στρεφόταν κατά της αρχικά 3ης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, με την επωνυμία "...." [ειδικός διάδοχος της οποίας κατέστη το τώρα αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ., κατά τα προαναφερθέντα], στηριζόταν τόσο στην ασφαλιστική σύμβαση, καθόσον ανέφερε ρητά (στην σελίδα 8 αυτής) ότι "..........η τρίτη των εναγομένων Ασφαλιστική Εταιρεία ασφάλιζεν κατά το χρόνο του ενδίκου ατυχήματος για ζημίες τρίτων το οδηγούμενο παρά του πρώτου των εναγομένων ζημιογόνο υπ' αριθ. ...

Φορτηγό αυτοκίνητο (Νταλίκα) κατοχής, νομής, κυριότητας και εκμεταλλεύσεως του δευτέρου των εναγομένων.......", έκανε δε και ρητή επίκληση των άρθρων "..6 και 10 του Ν.489/1976 ....", όσο και στις διατάξεις περί (συμβατικής) σωρευτικής αναδοχής χρέους, και δεν στηριζόταν μόνο στις διατάξεις περί (συμβατικής) σωρευτικής αναδοχής χρέους, όπως εσφαλμένα υπολαμβάνει το αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ.

Εξάλλου με την προσβαλλόμενη απόφαση, σε σχέση με το περιεχόμενο της υπό κρίση 18-3-2007 αγωγής, έγιναν δεκτά τα εξής αυτολεξεί στη συνέχεια παρατιθέμενα (βλ. σελίδα 8 αυτής) : "Με την ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηρακλείου απευθυνόμενη από 19-3-2007 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης ΓΑ 1918/ΕΓα/175/2007 αγωγή του, ο ενάγων και ήδη εκκαλών - εφεσίβλητος, ισχυρίστηκε κατά τα ουσιώδη στοιχεία της, ότι ο πρώτος εναγόμενος οδηγώντας το υπ' αρ.

κυκλοφορίας …….αυτοκίνητο ιδιοκτησίας του δευτέρου εναγομένου, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για τις προς τρίτους ζημίες στην τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία, στη θέση της οποίας υπεισήλθε το ν.π.ι.δ. με την συντετμημένη επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο", προκάλεσαν από υπαιτιότητά τους στις 18-4-2002, υπό τις αναφερόμενες σε αυτή (αγωγή) συνθήκες τροχαίο ατύχημα με το ποδήλατο, το οποίο οδηγούσε ο ίδιος και είχε ως συνέπεια τον βαρύτατο τραυματισμό αυτού (ακρωτηριασμός δεξιού ποδιού).

Με τη επίκληση των πραγματικών αυτών περιστατικών ζήτησε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι και σε ολόκληρον ο καθένας, μετά τη νομότυπη μετατροπή μέρους του καταψηφιστικού αιτήματος σε αναγνωριστικό το οποίο αναλύεται ως εξής :.............." Από το προεκτεθέν περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο της ουσίας εκτίμησε ότι η υπό κρίση 18-3-2007 αγωγή στρεφόταν κατά της 3ης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, στηριζόμενη στις πηγάζουσες από ασφαλιστικές συμβάσεις του κλάδου αστικής ευθύνης από χερσαία αυτοκίνητα οχήματα υποχρεώσεις της.

Η στηριζόμενη στη (συμβατική) σωρευτική αναδοχή χρέους της αρχικά 3ης εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρείας δεν αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο της ουσίας με την προσβαλλόμενη απόφασή του, [αφού το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, έκρινε νόμιμη την αγωγή, κατά τη βάση της που στηριζόταν στην ασφαλιστική σύμβαση, και στη συνέχεια δέχθηκε αυτή ως και κατ'ουσία βάσιμη κατά την βάση της αυτή και ως προς το τώρα αναιρεσείον Επικουρικό κεφάλαιο (ως ειδικό διάδοχο της 3ης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας της οποίας ανακλήθηκε οριστικά η άδεια, κατά τα προαναφερθέντα), παρείλκε δε συνακόλουθα η νομική και ουσιαστική εξέταση της βάσης της αγωγής που στηριζόταν σε σωρευτική αναδοχή χρέους και η απόρριψη της αγωγής κατά την βάση της αυτή ως μη νόμιμης ως προς το Επικουρικό Κεφάλαιο.

Επομένως, οι συναφείς πρώτος λόγος αναίρεσης, και πρώτος πρόσθετος λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν, αφού από το προεκτεθέν περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε ότι η αγωγή, κατά το μέρος που στρεφόταν κατά της αρχικά 3ης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, στηριζόταν στην ασφαλιστική σύμβαση και όχι μόνο στις διατάξεις περί συμβατικής αναδοχής χρέους.

Περαιτέρω, με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως, και τον, πανομοιότυπου με αυτόν περιεχομένου, δεύτερο πρόσθετο λόγο αναιρέσεως, το αναιρεσείον προσάπτει στην προσβαλλόμενη την αναιρετική πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενο ότι το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα δεν έλαβε υπόψη τον παραδεκτά το πρώτον με τον πρώτο πρόσθετο λόγο έφεσης προταθέντα αυτοτελή ισχυρισμό του, κατά τον οποίο η ένδικη αγωγή είχε ως μοναδική νομική βάση της τις διατάξεις περί σωρευτικής αναδοχής χρέους (477 ΑΚ) εκ μέρους της αρχικά 3ης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, με την επωνυμία "...." [ειδικός διάδοχος της οποίας κατέστη το τώρα αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ., κατά τα προαναφερθέντα], με την κατάθεση στην ποινική δικογραφία βεβαίωσης ασφάλισης, την οποία ο παθών (ενάγων - ήδη αναιρεσίβλητος) αποδέχθηκε με την άσκηση της ένδικης αγωγής, και έτσι καταρτίστηκε μεταξύ τους σύμβαση αναδοχής χρέους, ώστε συνακόλουθα η αγωγή ήταν απορριπτέα ως μη νόμιμη ως προς το τώρα αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ.

με την συντετμημένη επωνυμία Επικουρικό Κεφάλαιο. Τους ισχυρισμούς του αυτούς, που πρόβαλε παραδεκτά το πρώτον στο Εφετείο, με τον πρώτο πρόσθετο λόγο εφέσεως, κατ'άρθρο 527 παρ. 2 ΚΠολΔ, αφού αυτοί γεννήθηκαν μετά την τελευταία συζήτηση της υπόθεσης στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, κατά τις αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, αγνόησε η προσβαλλόμενη απόφαση και έτσι παρά το νόμο δεν έλαβε υπ` όψη πράγματα προταθέντα και έχοντα ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Και ο ως άνω δεύτερος λόγος αναιρέσεως, και ο, πανομοιότυπου με αυτόν περιεχομένου, δεύτερος πρόσθετος λόγος αναιρέσεως, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι, αφού η αγωγή είχε και άλλη κύρια βάση, που στηριζόταν στις διατάξεις των άρθρων 6, 10 και 25 παρ. 4 του Ν.489/1976, ήταν νόμιμη και το Εφετείο δέχθηκε ότι έπρεπε να γίνει δεκτή ως και κατ'ουσία βάσιμη.

Επομένως, κατά τα προαναφερθέντα και αφού από το προεκτεθέν περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο δέχτηκε ότι η ένδικη αγωγή στηριζόταν στην ασφαλιστική σύμβαση κατά το μέρος που αυτή (αγωγή) στρεφόταν κατά της 3ης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, δέχθηκε δε την αγωγή ως νόμιμη κατά τη βάση της αυτή και κατ'ουσία βάσιμη και ως προς το τώρα αναιρεσείον Επικουρικό κεφάλαιο (ως ειδικό διάδοχο της 3ης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας της οποίας ανακλήθηκε οριστικά η άδεια, κατά τα προαναφερθέντα), μετά ταύτα, συνακόλουθα, παρείλκε η εξέταση της αγωγής ως προς την στηριζόμενη στις διατάξεις συμβατικής αναδοχής χρέους βάση της.

Συνεπώς, ο εξεταζόμενος λόγος είναι απορριπτέος. Τούτο δε διότι, πράγματα που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 του KΠολΔ, είναι μεν και οι λόγοι εφέσεως, πλην όμως η παράλειψη του Εφετείου να εξετάσει παραδεκτώς προβαλλόμενο λόγο εφέσεως, συνιστά πλημμέλεια που εμπίπτει στον προβλεπόμενο από την ανωτέρω διάταξη λόγο αναιρέσεως μόνο αν η βασιμότητά του μπορεί να ασκήσει επιρροή στην έκβαση της δίκης. Επομένως το Εφετείο με το να μην εξετάσει τον υποστηρίζοντα τα ανωτέρω 1ο πρόσθετο λόγο έφεσης του τώρα αναιρεσείοντος Ν.Π.Ι.Δ. δεν υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του αριθ. 8 του άρθρου 559 KΠολΔ και ως εκ τούτου ο ως άνω 2ος κύριος λόγος αναίρεσης και ο 2ος πρόσθετος λόγος αναίρεσης, με τους οποίους προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, η ως άνω πλημμέλεια, πρέπει ν` απορριφθούν .

Μετά από αυτά, και αφού δεν υπάρχει προς εξέταση άλλος λόγος αναίρεσης η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και οι ασκηθέντες με ιδιαίτερο δικόγραφο πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει το αναιρεσείον, στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ, όπως ισχύει). Τέλος, το αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ. που νικήθηκε στη δίκη πρέπει να καταδικαστεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά του (άρθρα 176, 183, 189 παρ.1, 191 παρ.2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3-12-2019, με αριθ. δικογραφίας 834/2020 και αρ. πρωτ. Έκθεσης Κατάθεσης 62/13-12-2019 αίτηση αναιρέσεως, και τους ασκηθέντες με ιδιαίτερο δικόγραφο από 03-09-2021 πρόσθετους λόγους αναιρέσεως κατά της υπ` αριθμ. 51/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Ανατολικής Κρήτης Διατάζει την εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει το αναιρεσείον, στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Ιανουαρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 24 Ιουνίου 2022.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ