Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding evidence submission and waiver of claims.

Απόφαση 1152 / 2009 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1152/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Χρήστο Αλεξόπουλο, Αντώνιο Αθηναίο, Γρηγόριο Κουτσόπουλο και Δημήτριο Μουστάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Μαριάννας Νίκου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)..., 2)... κατοίκων..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Καπόλλα, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: ..., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Αθανασίου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 26-7-1998 και 17-8-1998 αγωγές του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 187/1999 του ίδιου Δικαστηρίου και 678/2006 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης, όπως αυτή διορθώθηκε με την 590/2007 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 3-12-2007 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Δημήτριος Μουστάκας ανέγνωσε την από 6-3-2009 έκθεση του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της ένδικης αιτήσεως των ... και ..., για αναίρεση της υπ' αριθ. 678/2006 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Θράκης, όπως συμπληρώθηκε με την υπ' αριθ. 590/2007 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου. Ο πληρεξούσιος δικηγόρος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ` του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 106, 237 παρ. 1 β`, 453 και 524 παρ. 1 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη του τα νομίμως προσκομιζόμενα αποδεικτικά μέσα, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση αυτών από τον διάδικο.

Σαφής και ορισμένη είναι η επίκληση εγγράφου, όταν είναι ειδική και από αυτή προκύπτει η ταυτότητά του. Η επίκληση μπορεί να γίνει είτε με τις προτάσεις της συζήτησης, μετά την οποία εκδόθηκε η απόφαση, είτε και με αναφορά σε συγκεκριμένο μέρος των προσκομιζόμενων προτάσεων προηγούμενης συζήτησης, όπου γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση του εγγράφου, κατ` ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 240 ΚΠολΔ.

Η διάταξη αυτή αναφέρεται στον τρόπο επαναφοράς ισχυρισμών, έχει όμως εφαρμογή και για την επίκληση αποδεικτικών μέσων, λόγω της ταυτότητας του νομικού λόγου. Δεν είναι συνεπώς νόμιμη η κατ` έφεση επίκληση εγγράφου, προς άμεση ή έμμεση απόδειξη, όταν στις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις περιέχεται γενική μόνο αναφορά σε όλα τα έγγραφα που ο διάδικος είχε επικαλεστεί και προσαγάγει πρωτοδίκως, χωρίς παραπομπή σε συγκεκριμένα μέρη των επανυποβαλλόμενων πρωτόδικων προτάσεων, όπου περιέχεται σαφής και ορισμένη επίκληση του εγγράφου (Ολ ΑΠ 14/2005 και 9/2000).

Ειδικότερα η αναφορά μόνο στις προτάσεις της πρωτόδικης δίκης και η ενσωμάτωση αυτών στις προτάσεις της δευτεροβάθμιας δίκης δεν συνιστά νόμιμη επίκληση αποδεικτικών μέσων. Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο, εκ του άρθρου 559 περ. 11, λόγο της αιτήσεώς τους, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι δεν έγινε νόμιμη επαναφορά στο Εφετείο, των ισχυρισμών του εναγόντος - αναιρεσιβλήτου, καθόσον αφορά τα επικληθέντα από αυτόν πρωτοδίκως έγγραφα και ειδικότερα καθόσον αφορά τους ταχογράφους και το βιβλίο δρομολογίων του αυτοκινήτου, που η οδήγηση είχε ανατεθεί σ' αυτόν, αλλά η επαναφορά αυτή έγινε κατά τρόπο γενικό και αόριστο, με τη φράση, στις σχετικές έγγραφες προτάσεις του: "..

Επειδή κατά τα λοιπά αναφέρομαι στις κατατεθείσες από εμένα εμπροθέσμως ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου προτάσεις, τις οποίες προσάγω και επικαλούμαι...". Όμως από την επισκόπηση των εν λόγω, από 25-5-2002, εγγράφων προτάσεών ενώπιον του Εφετείου, προκύπτει ότι ο ενάγων, εκτός από τη γενική αναφορά του στις πρωτόδικες προτάσεις, τις οποίες και επισύναψε σ' αυτές, αναφέρεται αναλυτικά στα εν λόγω έγγραφα και ειδικότερα τόσο στους προσκομισθέντες από αυτόν ταχογράφους, "όσοι είχαν διασωθεί", τους οποίους μνημονεύει, ατομικά τον καθένα, όσο και στα βιβλία δρομολογίων, που τηρούσε, ως οδηγός των αυτοκινήτων των αναιρεσειόντων. Επομένως, η ένδικη αίτηση, κατά τον ως άνω λόγο αυτής, είναι απορριπτέα, ως αβάσιμη.

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος, που ασκείται με την αγωγή, την ένσταση ή αντένσταση, όχι όμως και οι με την ιστορική αιτία της αγωγής, της ενστάσεως ή αντενστάσεως συνεχόμενοι ισχυρισμοί, που αποτελούν αιτιολογημένη άρνηση αυτής, οι οποίοι και αποκρούονται με την παραδοχή ως βασίμων των θεμελιωτικών της αγωγής ή της ενστάσεως ή αντενστάσεως πραγματικών γεγονότων (Ολ.

ΑΠ 469/1984). Εξάλλου, ο από την περ. β` του αριθμού 8 του ως άνω άρθρου 559 ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναιρέσεως δεν στοιχειοθετείται, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του ουσιώδη ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ. ΑΠ 12/1991) ή δεν προτάθηκε παραδεκτά και εμπρόθεσμα από τον αναιρεσείοντα στο Εφετείο.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον εκ του άρθρου 559 περ. 8 Κ.Πολ.Δικ., οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιρετέα, διότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του προβληθέντα από αυτούς, με τις έγγραφες προτάσεις τους, ισχυρισμό τους, περί εικονικής συμμετοχής της β' εναγομένης στη μεταφορική εταιρία, που απασχολούσε τον ενάγοντα και, συνεπώς, έπρεπε, εκ του λόγου αυτού να απορριφθεί έναντι αυτής η ένδικη αγωγή.

Ο λόγος αυτός και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ο εν λόγω ισχυρισμός για πρώτη φορά προβλήθηκε στο Εφετείο και ειδικότερα με τις έγγραφες προτάσεις των αναιρεσειόντων, χωρίς, όμως, να γίνεται επίκληση λόγου, με τη συνδρομή του οποίου, κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 527, 269 και 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ., θα καθίστατο παραδεκτή η εκπρόθεσμη προβολή του, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, καθόσον αυτός δεν συνιστά "πράγμα", κατά την ως άνω έννοια του νόμου, αλλά άρνηση της αγωγής, ως προς την παθητική της εναγομένης νομιμοποίηση, γεγονός για το οποίο κρίνει ανέλεγκτα το δικαστήριο της ουσίας.

Αυτά δε και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η εναγομένη ενάγεται ατομικά και όχι ως μέλος εταιρείας.

Επειδή, κατά το άρθρο 559 περ. 9 Κ.Πολ.Δικ., η απόφαση είναι αναιρετέα, αν το δικαστήριο επιδίκασε κάτι, που δεν ζητήθηκε ή επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν ή άφησε αίτηση αδίκαστη. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της κρινόμενης αίτησης, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι με την πληττόμενη απόφασή του, το Εφετείο επιδίκασε στον ενάγοντα και σε βάρος της δεύτερης εναγομένης-αναιρεσείουσας αξιώσεις, που δεν είχαν ζητηθεί και συγκεκριμένα, ενώ είχε παραιτηθεί νόμιμα έναντι αυτής, με δήλωσή του, που καταχωρήθηκε στα υπ' αριθμ. 34/2003 πρακτικά συνεδριάσεως του Εφετείου, των δικογράφων των ενδίκων αγωγών του, εντούτοις το δικαστήριο δίκασε την υπόθεση και καταδίκασε την αναιρεσείουσα στην καταβολή του αναφερομένου σ' αυτή χρηματικού ποσού.

Ο ισχυρισμός αυτός είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος κατ' ουσίαν, αφού από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της κρινόμενης υπόθεσης προκύπτει ότι, ναι μεν ο ενάγων είχε δηλώσει παραίτηση έναντι της εναγομένης-αναιρεσείουσας από τα δικόγραφα των ενδίκων αγωγών του, που καταχωρήθηκε στα υπ' αριθμ. 34/2003 πρακτικά συνεδριάσεως του Εφετείου, όμως η παραίτηση αυτή έγινε στα πλαίσια συμβιβασμού μεταξύ των διαδίκων, όπως αυτός ειδικότερα περιλαμβάνεται στα εν λόγω πρακτικά, με βάση τον οποίο ο ενάγων περιόρισε την ένδικη απαίτησή του έναντι μόνο του πρώτου εναγομένου, στο ποσό των 7.000.000 δραχμών, πλην ο συμβιβασμός αυτός ακυρώθηκε στο σύνολό του με την υπ' αριθμ. 152/2005 απόφαση του Εφετείου, σύμφωνα με την οποία "ακυρώνει το δικαστικό συμβιβασμό μεταξύ των διαδίκων, για τον οποίο συντάχθηκε το με υπ' αριθμ. 34/2003 πρακτικό συμβιβασμού του παρόντος δικαστηρίου".

Μετά από αυτά, αναβίωσε η εκκρεμοδικία, η οποία είχε επέλθει με την άσκηση των ενδίκων αγωγών, καθόσον αφορά και την εναγομένη - αναιρεσείουσα, αφού η ως άνω παραίτηση, όπως αναφέρθηκε, είχε αποτελέσει περιεχόμενο και μέρος του εν λόγω δικαστικού συμβιβασμού και, συνεπώς, ορθά το δικαστήριο δίκασε την υπόθεση και έναντι της β' εναγομένης-αναιρεσείουσας.

Επειδή, μετά από αυτά και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, κατά το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την ένδικη αίτηση των... και ..., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 678/2006 τελεσίδικης απόφασης του Εφετείου Θράκης, όπως αυτή συμπληρώθηκε με την υπ' αριθμ. 590/2007 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, εκ χιλίων διακοσίων (1200) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Απριλίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ