1151/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1151 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1151/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Μαρτίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ. Μ. του Π. και 2. Π. Μ. του Χ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Μπεσίρη.

Της αναιρεσίβλητης: Β. Μ. του Π., χα Ι. Ε., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Μπαβέα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-6-2005 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λευκάδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 725/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 779/2008 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 18-12-2008 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Αθανασίου ανέγνωσε την από 14-10-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 340 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, που, με επίκληση, προσκομίσθηκαν νόμιμα από τους διαδίκους.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τους δεύτερο και τρίτο λόγους αναιρέσεως, από τον αριθ. 11 γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ (και όχι από τους αριθ. 18, 8 και 19, αντίστοιχα, όπως από παραδρομή αναγράφονται), οι αναιρεσείοντες (εναγόμενοι) προσάπτουν στην προσβαλλομένη απόφαση την αιτίαση, ότι το Εφετείο, καταλήγοντας στην κρίση του περί παραδοχής της ένδικης διεκδικητικής ακινήτου αγωγής της αναιρεσίβλητης, στηριζομένης σε παράγωγο τρόπο (συμβολαιογραφικό έγγραφο, νομίμως μεταγεγραμμένο), αλλά και σε πρωτότυπο τρόπο (τακτική και έκτακτη χρησικτησία), δεν έλαβε υπόψη του τα αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, που αυτοί νόμιμα, μεταξύ άλλων, προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν με τις προτάσεις τους κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, προς απόδειξη του ουσιώδους ισχυρισμού τους ότι η αναιρεσίβλητη (ενάγουσα) δεν ασκούσε πράξεις νομής και κατοχής στο επίδικο ακίνητο.

Ειδικότερα ισχυρίζονται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη, α) την με αριθ. 30/2005 απόφαση του Ειρηνοδικείου Βόνιτσας, β) τις με αριθ. 13 και 14/2006 ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων, ενώπιον της Ειρηνοδίκου Βόνιτσας και γ) την ένορκη κατάθεση της μάρτυρα Κ. Μ., η οποία εξετάσθηκε στο ακροατήριο του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου.

Από την επισκόπηση όμως του προσκομιζομένου αντιγράφου της προσβαλλομένης αποφάσεως και ειδικότερα τόσο από την περιεχόμενη σ' αυτήν γενική μνεία όλων των κατ' είδος αποδεικτικών μέσων και μάλιστα των εγγράφων και των μαρτυρικών καταθέσεων, σε συνδυασμό με το όλο το περιεχόμενό της, δεν γεννάται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εξετίμησε και τα ανωτέρω αποδεικτικά μέσα χωρίς να χρειάζεται ειδική μνεία ή χωριστή αξιολόγηση του καθενός, από τα οποία μάλιστα οι πιο πάνω ένορκες βεβαιώσεις, ρητά μνημονεύονται, ως ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο στην προσβαλλόμενη απόφαση.

Συνεπώς, οι λόγοι αυτοί (δεύτερος και τρίτος) της αναίρεσης είναι αβάσιμοι. Υπό την εκδοχή, ότι με τον τρίτο ως άνω λόγο αναιρέσεως, προσάπτεται και αιτίαση από τον αριθ. 12 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, ότι το Εφετείο θεώρησε περισσότερο αξιόπιστη την κατάθεση της μάρτυρα της αναιρεσίβλητης απ' αυτή του δικού τους μάρτυρα, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, διότι ο λόγος αυτός (από τον αριθ. 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) ιδρύεται μόνο, όταν το δικαστήριο προσδίδει σε αποδεικτικό μέσο μεγαλύτερη ή μικρότερη αποδεικτική δύναμη από εκείνη που ο νόμος δεσμευτικά ορίζει γι' αυτό και όχι όταν το δικαστήριο εκτιμά κάποιο αποδεικτικό μέσο ως περισσότερο αξιόπιστο από ένα άλλο ή εσφαλμένως αποδίδει σ' αυτό αποδεικτική αξία, κατά την συναγωγή των αποδείξεων.

ΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 περ. β' ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης της απόφασης και όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα, νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 8 περ. β' του ΚΠολΔ (και όχι από τον αριθ. 18, που από παραδρομή αναγράφεται), προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη το λόγο έφεσης των ήδη αναιρεσειόντων περί παραγραφής της ένδικης αγωγής της αναιρεσείουσας, ως προς τη βάση της που στηρίζεται στην αποβολή από τη νομή του επιδίκου (άρθρ. 992 ΑΚ). Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί, ως ερειδόμενος επί εσφαλμένης προϋπόθεσης, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση εκτίμησε ότι η αγωγή, ως προς την κύρια βάση της, φέρει το χαρακτήρα διεκδικητικής αγωγής και όχι τοιαύτης περί αποβολής από τη νομή (επικουρική βάση) και ως τέτοια μάλιστα (διεκδικητική αγωγή) την έκανε δεκτή ως και κατ' ουσίαν βάσιμη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18 Δεκεμβρίου 2008 αίτηση των Χ. Μ. του Π. και Π. Μ. του Χ., για αναίρεση της 779/2008 απόφασης του Εφετείου Πατρών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Μαΐου 2011. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Ιουνίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ