Supreme Court dismisses appeal against Athens Court of Appeal decision regarding property transfer and court composition.

Απόφαση 1150 / 2009 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1150/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Χρήστο Αλεξόπουλο, Αντώνιο Αθηναίο, Γρηγόριο Κουτσόπουλο και Δημήτριο Μουστάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Μαριάννας Νίκου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1 κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: Ψ1, η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Βερβεσό, ο οποίος δήλωσε ότι το σωστό όνομα της αναιρεσίβλητης είναι Ψ1 αντί του εσφαλμένου ... που γράφτηκε εκ παραδρομής στο αναιρετήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-11-2004 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2613/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 8382/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 10-6-2008 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρήστος Αλεξόπουλος, ανέγνωσε την από 11-2-2009 έκθεση του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλόμενης αποφάσεως για τον εκ του άρθρου 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ. προτεινόμενο με την έκθεσή του λόγο και την απόρριψη των λόγων του αναιρετηρίου. Ο πληρεξούσιος δικηγόρος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με το άρθρο 15Α του Ν. 2000/1991 "Για την αποκρατικοποίηση, απλούστευση των διαδικασιών εκκαθάρισης, ενίσχυσης των κανόνων του ανταγωνισμού και άλλες διατάξεις", που προστέθηκε με το άρθρο 70 του Ν. 2065/1992, όπως συμπληρώθηκε με το άρθρο 21 του Ν. 2081/1992, ορίζεται ότι "Με Π. Δ/τα ....μπορεί να καταργηθούν όλες ή μερικές από τις ισχύουσες νομοθετικές και κανονιστικές διατάξεις που περιορίζουν τον ελεύθερο ανταγωνισμό καθώς και εκείνες που προβλέπουν όρους και προϋποθέσεις ...για την ίδρυση...ή λειτουργία οποιασδήποτε επιχείρησης παραγωγής ή εμπορίας κάθε είδους αγαθών ή παροχής υπηρεσιών στο κοινωνικό σύνολο ..Με τα ίδια Π.Δ/τα είναι δυνατόν να ρυθμίζονται θέματα αναγκαίως συνεχόμενα με τις καταργήσεις του προηγουμένου εδαφίου".

Σε εκτέλεση του ως άνω νόμου εκδόθηκε το Π.Δ/μα 248/1993 "Περί Μεσιτών Αστικών συμβάσεων", το οποίο ορίζει ότι "Μεσίτης αστικών συμβάσεων είναι το φυσικό πρόσωπο ή η εμπορική εταιρεία κάθε είδους που μεσολαβεί για τη σύναψη των αστικού δικαίου συμβάσεων πώλησης, ανταλλαγής, μίσθωσης ακινήτων, παραχώρησης ακινήτων προς ανοικοδόμηση με αντιπαροχή ή που υποδεικνύει ευκαιρία για τη σύναψη τέτοιων συμβάσεων.

Για την άσκηση του επαγγέλματος του μεσίτη αστικών συμβάσεων ο ενδιαφερόμενος πρέπει να εγγραφεί στο οικείο Επιμελητήριο της έδρας του. Η εγγραφή στο επιμελητήριο γίνεται εφόσον ο ενδιαφερόμενος προσκομίσει: α)Απολυτήριο τουλάχιστον τριταξίου Γυμνασίου, β)Πιστοποιητικό ποινικού μητρώου περί μη καταδίκης του για κακούργημα ή για τις αναφερόμενες πλημμεληματικές πράξεις, γ)Πιστοποιητικό ότι δεν τελεί υπό δικαστική απαγόρευση η αντίληψη και δ)Πιστοποιητικό μη πτώχευσης" (άρθρα 1 και 2 παρ. 1 και 2). "Από την έναρξη ισχύος του παρόντος Π.Δ/τος καταργείται ο Ν. 308/1976 (Περί Μεσιτών Αστικών Συμβάσεων) όπως έχει τροποποιηθεί μεταγενέστερα καθώς και οποιαδήποτε άλλη ειδική διάταξη που αντίκεινται σ' αυτό" (άρθρο 3). "Η ισχύς του παρόντος αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως" (άρθρο 4).

Από τις παραπάνω διατάξεις, σε συνδυασμό προς εκείνες των άρθρων 174 και 180 ΑΚ, συνάγεται αφενός ότι η έναντι αμοιβής μεσολάβηση ή υπόδειξη ευκαιρίας για τη σύναψη συμβάσεων πωλήσεως, ανταλλαγής, μισθώσεως ακινήτων και παραχωρήσεως ακινήτων προς ανοικοδόμηση με αντιπαροχή επιτρέπεται μόνον σε πρόσωπα που κατά τις νόμιμες διατυπώσεις έχουν εγγραφεί στα οικεία επιμελητήρια και έχουν εντεύθεν το δικαίωμα ασκήσεως του επαγγέλματος του μεσίτη αστικών συμβάσεων και αφετέρου ότι η συμφωνία για καταβολή μεσιτικής αμοιβής για τη διαμεσολάβηση στην πραγματοποίηση μιάς τέτοιας συμβάσεως, που αφορά σε ακίνητα, σε πρόσωπο που δεν είναι επαγγελματίας μεσίτης υπό την εκτεθείσα έννοια, είναι άκυρη, ως αντιβαίνουσα στο νόμο, και λογίζεται σαν να μη έγινε και ως εκ τούτου δεν παρέχει στο πρόσωπο που μεσολάβησε δικαίωμα αμοιβής.

Εξάλλου, κατά την νομολογιακώς διαμορφωθείσα έννοια της επιχειρήσεως, ως "επιχείρηση" νοείται το σύνολο από πράγματα, δικαιώματα άϋλα αγαθά (εμπορική επωνυμία, σήμα, διακριτικά γνωρίσματα) πραγματικές καταστάσεις ή σχέσεις, (πελατεία. φήμη, αναπτυξιακές προοπτικές κλπ), το οποίο αποτελεί οργανωμένη οικονομική ενότητα γύρω από το πρόσωπο του φορέα της και τείνει στην επίτευξη κερδοσκοπικού σκοπού (ΑΠ Ολομ.7/2009).

Περαιτέρω, η πώληση μιάς επιχειρήσεως, ασκούμενης μέσω ανώνυμης εταιρείας, μπορεί να γίνει και με τη μεταβίβαση όλων των μετοχών αυτής της εταιρείας. Στην περίπτωση δε αυτή δεν είναι αναγκαία η μεταβίβαση των κατ' ιδίαν περιουσιακών στοιχείων της επιχειρήσεως, η οποία περιέρχεται στον αγοραστή με την απόκτηση του συνόλου των μετοχών της εταιρείας.

Κατά συνέπεια, αν, αντί της συμβάσεως πωλήσεως συγκεκριμένου ακινήτου, οι συμβαλλόμενοι για ιδιαίτερους λόγους (φοροτεχνικούς, επιχειρηματικούς κλπ) προκρίνουν τη μεταβίβαση του συνόλου των μετοχών της ιδιοκτήτριας του ακινήτου ανώνυμης εταιρείας, η οποία, κατά το άρθρο 79 παρ. 4 του Ν. 2238/1994, μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε με συμβολαιογραφικό, είτε με ιδιωτικό έγγραφο, η μεταβίβαση αυτή, ανεξάρτητα από τη μορφή της, εφόσον η ανώνυμη εταιρεία, πλην της ιδιοκτησίας του ακινήτου, δεν ασκεί άλλη οικονομική διαστηριότητα και με την πώληση της επιχειρήσεως δεν μεταβιβάζονται συγχρόνως και άλλα οικονομικά στοιχεία της (κινητά, άϋλα αγαθά κλπ), έχει ισοδύναμο αποτέλεσμα, δηλαδή την έμμεση μεταβίβαση του ακινήτου, και επομένως εμπίπτει στις περιοριστικώς προβλεπόμενες από το άρθρο 1 του Π.Δ/τος 248/1993 μεσιτικές πράξεις για ακίνητα, οι οποίες διενεργούνται μόνο από πρόσωπο που με τις νόμιμες διατυπώσεις έχει λάβει την ιδιότητα του κατ' επάγγελμα μεσίτη αστικών συμβάσεων.

Το ίδιο όμως δεν συμβαίνει όταν η μεταβίβαση αφορά την επιχείρηση ως σύνολο των ποικίλων ανομοιγενών στοιχείων που την συνθέτουν (πραγμάτων, δικαιωμάτων άϋλων αγαθών κλπ), οπότε, η διαμεσολάβηση στη σύναψη μιας τέτοιας συμβάσεως έστω και αν μεταξύ των περιουσιακών στοιχείων της επιχειρήσεως περιλαμβάνονται και ακίνητα, δεν εμπίπτει στις προβλεπόμενες από το άνω άρθρο 1 του ΠΔ/τος 248/1983 μεσιτικές πράξεις για ακίνητα, με συνέπεια το πρόσωπο που μεσολάβησε για την κατάρτισή της να δικαιούται σε λήψη της συμβατικά ορισθείσας αμοιβής του, έστω και αν δεν έχει την ιδιότητα του μεσίτη αστικών συμβάσεων.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 703 παρ. 1 Α.Κ. εκείνος που υποσχέθηκε αμοιβή σε κάποιον (μεσίτη) για τη μεσολάβηση ή την υπόδειξη ευκαιρίας, για τη σύναψη μιας συμβάσεως, έχει υποχρέωση να πληρώσει μόνο αν η σύμβαση καταρτιστεί ως συνέπεια αυτής της μεσολαβήσεως ή της υποδείξεως ευκαιρίας. Από την εν λόγω διάταξη σαφώς προκύπτει ότι κύριες προϋποθέσεις για την εφαρμογή αυτής είναι α) η υπόσχεση αμοιβής για τη μεσολάβηση ή την υπόδειξη ευκαιρίας προς σύναψη συμβάσεως και β) η κατάρτιση της σκοπούμενης συμβάσεως ως συνέπεια της μεσολαβήσεως ή της υποδείξεως του μεσίτη.

Επίσης, για να δικαιούται ο τελευταίος αμοιβή πρέπει, εκτός των ανωτέρω, να υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της μεσιτικής δραστηριότητας και της καταρτίσεως της πράξεως, για την οποία δόθηκε η εντολή. Η ύπαρξη τέτοιας αιτιώδους συνάφειας σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, αν δηλαδή η μεσολάβηση ή η υπόδειξη ευκαιρίας βρίσκεται σε σχέση αιτίου και αποτελέσματος, οπότε και μόνο δημιουργείται υποχρέωση για την καταβολή της μεσιτικής αμοιβής, είναι καθαρά πραγματικό ζήτημα και κρίνεται από το δικαστήριο της ουσίας.

Τέλος, οι αναιρετικοί λόγοι των αριθμών 1 εδαφ. α και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ιδρύονται, ο μεν πρώτος, αν το δικαστήριο της ουσίας προέβη σε εσφαλμένη ή μη υπαγωγή των πραγματικών διαπιστώσεών του στο εννοιολογικό περιεχόμενο του εν λόγω κανόνα, ο δε δεύτερος, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας δεν περιέχονται καθόλου ή δεν περιγράφονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που είναι αναγκαία για να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις εφαρμογής του εφαρμοσθέντος κανόνα ουσιαστικού δικαίου ή αν έγινε ή όχι ορθός νομικός χαρακτηρισμός των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων, όχι όμως όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του συναχθέντος από αυτές και με σαφήνεια διατυπωμένου αποδεικτικού πορίσματος.

Η θεμελίωση του τελευταίου λόγου προϋποθέτει ελλείψεις σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όπως είναι οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που συνθέτουν την ιστορική βάση και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως. Δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογιών όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές μεν αλλά πλήρεις αιτιολογίες.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε, κατά κρίση ανέλεγκτη, τα ακόλουθα: "Ο αναιρεσείων (πρώτος των εναγομένων) Χ1 ήταν Πρόεδρος του Δ.Σ., Διευθύνων Σύμβουλος και κύριος μετοχών που αντιπροσωπεύουν το 25,34% του μετοχικού κεφαλαίου της δεύτερης εναγομένης ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΤΟΣ - ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΤΕΧΝΙΚΗ, ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ, ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", με έδρα το Διαμέρισμα Σκάλας (θέση Καρελάτο Γρόδος) του Δήμου Ελειού Πρόνων Κεφαλληνίας, όπου υπάρχει ξενοδοχειακή επιχείρηση (ξενοδοχείο) με το διακριτικό τίτλο "APOSTOLATA ISLAND RESORT", που ανήκε στη κυριότητά της.

Κύριοι των μετοχών που αντιστοιχούν στο υπόλοιπο μετοχικό κεφάλαιο, και δη κατά ποσοστό 37,33 ο καθένας, ήταν ο Τ1 και η Τ2 τέκνα του αναιρεσείοντος. Ο τελευταίος, (αναιρεσείων), υπό την παραπάνω ιδιότητά του, τέλος του έτους 1999 προσέλαβε την αναιρεσίβλητη προκειμένου να εργασθεί ως διευθύντρια και υπεύθυνη επί των δημοσίων σχέσεων της παραπάνω, μη λειτουργούσης τότε, ξενοδοχειακής επιχείρησης.

Στα καθήκοντά της ήταν να επιμεληθεί, επικουρώντας τον, αναιρεσείοντα, που αγνοούσε την Αγγλική γλώσσα, στην προσέλκυση πελατών - οίκων της αλλοδαπής - για την εκμίσθωση δωματίων του ξενοδοχείου. Ακολούθως ο αναιρεσείων, το Νοέμβριο 2000, ανέθεσε στην αναιρεσίβλητη, με σύμβαση που καταρτίστηκε προφορικά, να εξεύρει αγοραστές για την πώληση σ' αυτούς της ξενοδοχειακής επιχείρησης.

Για το σκοπό αυτό καταρτίστηκε το από 15.1.2001 συμφωνητικό μεταξύ αφενός του αναιρεσείοντος (καλούμενου εκεί "επιχειρηματίας") και αφετέρου: α) της αναιρεσίβλητης, β) του Σ1 και γ) του Σ2 (καλουμένων εκεί "συνεργάτες"), οι οποίοι συνεργάτες δήλωσαν ότι γνωρίζουν κεφαλαιούχους και χρηματοδότες από την Κύπρο, οι οποίοι ενδιαφέρονται να προχωρήσουν και να κάνουν επενδύσεις στην Ελλάδα.

Ο αναιρεσείων, παράλληλα, δήλωσε ότι έχει ο ίδιος ακίνητα και επιχειρήσεις αλλά και ότι δύναται να υποδείξει και άλλα στους επενδυτές. Μετά απ' αυτά, που έγιναν αμοιβαίως αποδεκτά, συμφώνησαν κατ' αρχήν τα εξής: Ότι εφόσον οι υποδειχθησόμενοι από τους "συνεργάτες" επενδυτές αγοράσουν από τον αναιρεσείοντα και υπογράψουν οριστική σύμβαση αγοράς της προς πώληση ξενοδοχειακής επιχείρησης που βρίσκεται στη ..., με την επωνυμία "Apostolata Island Resort" και καταβάλλουν σ' αυτόν όλο το σχετικό τίμημα τότε αυτός (αναιρεσείων) θα καταβάλει στους "συνεργάτες" προμήθεια η οποία θα ανέρχεται στο ποσό των 45.000.000 δρχ. (ήδη 132.061,63 ευρώ) για την αναιρεσίβλητη, στο ποσό των 90.000.000 δρχ.

για τον Σ1 και στο ποσό των 15.000.000 δρχ. για τον Σ2. Στη συνέχεια συμφώνησαν την καταβολή προμηθειών στους ίδιους ("συνεργάτες") για την περίπτωση απόδειξης αγοραστών προς τον αναιρεσείοντα: α) της Νήσου του Ιονίου με την ονομασία "...", που βρίσκεται πλησίον της Νήσου Ιθάκης και β) ενός οικοπέδου είκοσι (20) στρεμμάτων, που βρίσκεται στη ....

Το έγγραφο αυτό (συμφωνητικό) φέρει τις υπογραφές των συμβληθέντων φυσικών προσώπων. Από το συμφωνητικό αυτό, προκύπτει ότι μεταξύ της αναιρεσίβλητης και του αναιρεσείοντος, σύμφωνα με τα παραπάνω, καταρτίστηκε μεσιτεία, δυνάμει της οποίας η αναιρεσίβλητη, έναντι αμοιβής ύψους 45.000.000 δρχ., ανέλαβε την υποχρέωση υπόδειξης αγοραστών της παραπάνω ξενοδοχειακής επιχείρησης.

Όσα δε αντιθέτως υποστηρίζονται από τον αναιρεσείοντα, ήτοι ότι στο εν λόγω συμφωνητικό, ως πρόσωπο εμπιστοσύνης του αναιρεσείοντος και προς περιορισμό των αξιώσεων του Σ1 στην οποιαδήποτε τυχόν διαπραγμάτευση που θα γινόταν, για οποιαδήποτε από τις αναφερόμενες στο συμφωνητικό στοχευόμενες δραστηριότητές του, είναι απορριπτέα ως αλυσιτελή, αφού αυτός (αναιρεσείων) δεν δικαιολογεί, πειστικά, ούτε και αποδεικνύει την συμβατική (πέραν του συμφωνητικού) σχέση του με τον Σ1 .

Με το από 3.8.2001 ιδιωτικό συμφωνητικό πωλήσεως και μεταβιβάσεως μετοχών, που καταρτίστηκε μεταξύ αφενός των παραπάνω μετόχων (αναιρεσείοντος και των Τ1 και Τ2) και αφετέρου της τρίτης εναγομένης εταιρείας περιορισμένης ευθύνης υπό την επωνυμία "ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΗ ... ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ Ε.Π.Ε." οι εν λόγω τρεις μέτοχοι πώλησαν και παρέδωσαν στην τελευταία το σύνολο των μετοχών της δεύτερης εναγομένης (10.000 μετοχές) αντί του συνολικού τιμήματος των 1.909.115.000 δρχ., ποσό που όπως και συνομολογείται, έχει εισπραχθεί απ' αυτούς (πωλητές).

Η αναιρεσίβλητη παράλληλα με την εργασία της, που συνίστατο, κυρίως, όπως προαναφέρεται, στην εκμίσθωση δωματίων του ξενοδοχείου, που βρισκόταν ακόμη υπό κατασκευή, στις 14.11.2000 και στα πλαίσια της Διεθνούς Τουριστικής Έκθεσης Λονδίνου, ήλθε σε επαφή με τον γενικό διευθυντή της Κυπριακής εταιρείας με την επωνυμία "..." ..., προς τον οποίο πρότεινε την πώληση της παραπάνω ξενοδοχειακής επιχείρησης.

Ο τελευταίος στον αρμόδιο Ρ1, με τον οποίο επικοινώνησε, έκλεισε συνάντηση η οποία πραγματοποιήθηκε, στις 31.11.2000 στα γραφεία της τρίτης εναγομένης, οδός ... Στη συνάντηση αυτή, όπου παραβρέθηκαν ο διευθυντής της τελευταίας ... και ο Ρ1, έγινε αποδεκτή απ' αυτούς η πρόταση της αναιρεσίβλητης, προς αγορά της ξενοδοχειακής επιχείρησης (Apostolata Island Resort).

Ακολούθησε το Δεκέμβριο 2000 η επίσκεψη των παραπάνω της ξενοδοχειακής επιχείρησης και η κατάρτιση του παραπάνω από ... συμφωνητικού, που συνέταξε κατόπιν εντολής του εναγομένου ο δικηγόρος Αθανάσιος Καλίτσης. Επακολούθησε στις 13.3.2001 νέα συνάντηση της αναιρεσίβλητης με τον διευθυντή της τρίτης εναγομένης στην Αθήνα και επίσκεψη αρχές Ιουνίου 2001 του ξενοδοχείου, το οποίο είχε ήδη τεθεί σε λειτουργία, από τις 18.5.2001.

Μετά από έλεγχο της περιουσιακής κατάστασης της ιδιοκτήτριας του ξενοδοχείου δεύτερης εναγομένης καταρτίστηκε η παραπάνω σύμβαση πώλησης των μετοχών της τελευταίας προς την τρίτη εναγομένη.

Συνεπώς και καθόσον αποδείχθηκαν τα θεμελιωτικά της αξιώσεως της αναιρεσίβλητης, από την σύμβαση μεσιτείας γεγονότα, αυτή (αναιρεσίβλητη) δικαιούται έναντι του αναιρεσείοντος την συμβατικά ορισθείσα αμοιβή της ύψους 132.061,62 ευρώ. Με τις κρίσεις του αυτές το Εφετείο δεν παρεβίασε, με εσφαλμένης ερμηνεία ή εφαρμογή, τις προαναφερθείσες διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου καθώς και εκείνες του άρθρου 361 ΑΚ, διέλαβε δε στην προσβαλλόμενη απόφασή του επαρκείς , σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο στα ζητήματα που ασκού ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Επομένως, ο εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ απορρέων πρώτος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος. Εξάλλου, κατά τη γνώμη που επικράτησε στο Δικαστήριο, και ο εκ του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ, για έλλειψη νόμιμης βάσεως, προταθής από τον Εισηγητή του παρόντος Δικαστηρίου και περιλαμβανόμενος στην από 11-2-2009 έγγραφη εισήγηση του λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος, διότι στην προσβαλλόμενη απόφαση, με πλήρεις σχετικές παραδοχές, διαλαμβάνεται ότι η κρίσιμη, με την διαμεσολάβηση της αναιρεσίβλητης καταρτισθείσα, από 3-8-2001 σύμβαση αφορούσε όχι σε πώληση μεμονωμένου ακινήτου (ξενοδοχείου) ιδιοκτησίας της πωλήτριας ανώνυμης εταιρείας "Άγγελος Αποστολάτος - Ανώνυμη Τεχνική, Ξενοδοχειακή, Τουριστική και Εμπορική Εταιρεία", αλλά σε μεταβίβαση, με αιτία την πώληση, όλων των μετοχών της ασκούμενης από την πωλήτρια εταιρεία ξενοδοχειακής επιχειρήσεως με τον διακριτικό τίτλο "Apostolata Island Resort", δηλαδή σε μεταβίβαση της εν λόγω επιχειρήσεώς ως συνόλου των στοιχείων που τη συνθέτουν (πραγμάτων ακινήτων και κινητών - δικαιωμάτων, υποχρεώσεων, άϋλων αγαθών κλπ).

Κατά τη γνώμη όμως ενός μέλους του Δικαστηρίου, του Εισηγητή Αρεοπαγίτη Χρήστο Αλεξόπουλου, ο ανωτέρω προταθείς από τον ίδιο, κατά το άρθρο 562 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ, λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος, διότι το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του ανεπαρκείς και ασαφείς αιτιολογίες, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη της εφαρμογής των ως άνω ουσιαστικών διατάξεων, αφού δε προσδιορίζει κατά τρόπο σαφή και αναντέλεκτο:

α) εάν με βάση το από 3-8-2001 ιδιωτικό συμφωνητικό μεταβιβάσθηκε, μέσω πωλήσεως των μετοχών, ακίνητο (ξενοδοχείο) ή και άλλα περιουσιακά στοιχεία (κινητά δικαιώματα, άϋλα αγαθά) της πωλήτριας ανώνυμης εταιρείας "Άγγελος Αποστολάτος - Ανώνυμη Τεχνική, Ξενοδοχειακή, Τουριστική και Εμπορική Εταιρεία" και β) η τελευταία αυτή εταιρεία, εκτός της κυριότητας του ξενοδοχείου "Apostolata Island Resort", ασκούσε ή μη άλλη οικονομική δραστηριότητα.

Κατά το άρθρο 559 αριθμ. 2 Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο δεν είχε νόμιμη σύνθεση. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη και με τις διατάξεις των άρθρων 300, 301 παρ. 1, 304 και 305 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ και 5 και 6 του Ν. 1756/1988 "Κώδικας Οργανισμού Δικαστηρίων και Καταστάσεως Δικαστικών Λειτουργών", συνάγεται ότι δεν υπάρχει κακή σύνθεση του δικαστηρίου κατά νόμο, και άρα δεν δημιουργείται ο συναφής λόγος αναιρέσεως, αν επί πολυμελούς δικαστηρίου και σε σχέση με κάποια συγκεκριμένη υπόθεση, ο Πρόεδρος του δικαστηρίου, για λόγους αναγόμενους στην εσωτερική κατανομή της υπηρεσίας, αντικαταστήσει κάποιο από τα αρχικώς ορισθέντα μέλη του δικαστηρίου με άλλο δικαστή, ο οποίος και πράγματι τελικά μετέσχε της συνθέσεως του δικαστηρίου κατά τη συζήτηση της υποθέσεως, κατά τη διάσκεψή της και κατά τη δημοσίευση της εκδοθείσας αποφάσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η υπόψη υπόθεση συζητήθηκε την 19-4-2007 ενώπιον του Εφετείου Αθηνών, που συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Γεώργιο Αδαμόπουλο, Πρόεδρο Εφετών, Ιωάννη Μπόρα-Εισηγητή Εφέτη και Γεώργιο Τρυφωνίδη, Εφέτη, ορισθέντα με πράξη του Προέδρου Εφετών, σε αντικατάσταση της αρχικώς ορισθείσας Εφέτου Αναστασίας Κυριακού, και από το Γραμματέα Νικόλαο Καραμπή, οι οποίοι (δικαστές), όπως βεβαιώνεται στην απόφαση, μετείχαν της συνθέσεως του Εφετείου τόσο κατά τη διάσκεψη της υποθέσεως, που έγινε κατά την 15-11-2007, όσο και κατά τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης αποφάσεως, που έγινε κατά την 20-12-2007.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο ο αναιρεσείων, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθμ. 2 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια της μη νόμιμης συνθέσεως του Εφετείου που την εξέδωσε κατά τη συζήτηση και τη διάσκεψη της υποθέσεως και κατά τη δημοσίευση αυτής (προσβαλλόμενης αποφάσεως), για το λόγο ότι στη σύνθεσή του, με πράξη του Προέδρου Εφετών, ορίσθηκε και μετέσχε ως τρίτο μέλος του ο Εφέτης Γεώργιος Τρυφωνίδης, σε αντικατάσταση της αρχικώς ορισθείσας Εφέτου Αναστασίας Κυριακού, είναι απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-6-2008 αίτηση του Χ1 περί αναιρέσεως της 8382/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Μαρτίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ