Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the contested court decision was only partially final.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellants' request to appeal the Second Instance Court's decision regarding forced expropriation compensation. The Second Instance Court had ruled partially on the appellants' claims, determining final compensation for the expropriated portion while declaring the discussion on other requests inadmissible. The Court held that an appeal is inadmissible when the contested decision is only partially final, as the appeal must target the entire decision or await a final ruling on the remaining parts.
Legislator headnote
AI generatedArticle 553(1) of the Code of Civil Procedure; Article 577(1)-(2) of the Code of Civil Procedure: An appeal is inadmissible if the contested decision is only partially final, requiring the appellant to wait for a final ruling on the remaining parts before challenging the decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1150 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 1150/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ανδρέα Μαρκάκη, Ελένη Μαραμαθά και Δημήτριο Δαλιάνη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Μαϊου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1. ..... και 2. ..... , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Στέφο.
Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τους Υπουργούς των Οικονομικών, ΠΕΧΩΔΕ, Πολιτισμού και του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας Αττικής, που κατοικοεδρεύουν στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Αλέξανδρο Ροϊλό, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ., χωρίς να καταθέσει προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 23 Απριλίου 2003 και 14 Ιανουαρίου 2004 αντίθετες αιτήσεις προσδιορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης επί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης, που κατατέθηκαν ενώπιον του Εφετείου Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν με άλλες συναφείς αιτήσεις και ανταιτήσεις προσώπων, που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη.
Εκδόθηκε η 2568/2004 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 8 Μαρτίου 2005 αίτησή τους.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ανδρέας Μαρκάκης, ανέγνωσε την από 8 Μαϊου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, ως απαράδεκτης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από τη διάταξη του άρθρου 553 παρ. 1 ΚΠολΔ σαφώς προκύπτει, ότι με το ένδικο μέσο της αναίρεσης προσβάλλονται οι μη υποκείμενες σε ανακοπή ερημοδικίας και έφεση οριστικές αποφάσεις που περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή για την ανταγωγή, αν δε η απόφαση είναι κατά ένα μέρος οριστική δεν επιτρέπεται αναίρεση ούτε κατά των οριστικών διατάξεων αυτής πριν να εκδοθεί οριστική απόφαση στη δίκη.
Εν μέρει οριστική κατά την έννοια της παραπάνω διάταξης είναι και η απόφαση του Εφετείου στη διαδικασία καθορισμού οριστικής αποζημίωσης απαλλοτριωθέντος ακινήτου (άρθρο 20 επ. Ν. 2882/2001) όταν, επί πλειόνων αιτημάτων της σχετικής αίτησης για ορισμένα εξ αυτών αποφαίνεται οριστικά, ενώ για άλλα κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της αίτησης για κάποιο λόγο.
Στη προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο, σε σχέση με την συνεκδικασθείσα με αιτήσεις άλλων ιδιοκτητών και αντίθετη αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου, από 23-4-2003 αίτηση των αναιρεσειόντων, με την οποία αυτοί ζήτησαν α) να καθορισθεί οριστική τιμή μονάδος αποζημιώσεως της κατά τα εκτιθέμενα σ' αυτή απαλλοτριωθείσας ιδιοκτησίας τους και των επ' αυτής επικειμένων, β) να καθορισθεί ιδιαίτερη αποζημίωση για το απομείναν εκτός απαλλοτρίωσης τμήμα της ιδιοκτησίας τους και γ) ν' αναγνωρισθεί ότι δεν υποχρεούνται σε αυτοαποζημίωση του αναφερόμενου τμήματος του απαλλοτριωθέντος μέρους της ιδιοκτησίας τους, δέχθηκε αυτή εν μέρει ως προς το υπό στοιχείο α' αίτημα, κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση αυτής ως προς το υπό στοιχείο β' αίτημα κατ' άρθρο 17 παρ. 3 του ν. 2882/2001, επειδή, ως δέχθηκε, οι αιτούντες ούτε επικαλούνται, ούτε προσκομίζουν την κατά την παρ. 3 του άρθρου 15 του ν. 2882/2001 έκθεση ή την κατά την παρ. 4 του ίδιου άρθρου βεβαίωση, και τέλος απέρριψε ως απαράδεκτο, για τους αναφερόμενους λόγους το υπό στοιχείο γ' αίτημα.
Συνεπώς εφόσον η ενλόγω απόφαση, κατά το μέρος που αφορά τους αναιρεσείοντες, είναι οριστική ως προς τα κεφάλαιά της που αφορούν τον καθορισμό οριστικής αποζημίωσης για την απαλλοτριωθείσα έκταση αυτών και τα επικείμενα της, και την υποχρέωση των ίδιων προς αυτοαποζημίωση και μη οριστική ως προς τον καθορισμό της αιτηθείσας από τους αναιρεσείοντες ιδιαίτερης αποζημίωσης για το απομένον μετά την απαλλοτρίωση τμήμα του ακινήτου τους, απαραδέκτως ασκήθηκε κατ' αυτής η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, η οποία και πρέπει εκ του λόγου αυτού ν' απορριφθεί (άρθρ. 577 παρ.1-2 ΚΠολΔ). Δικαστικά έξοδα υπέρ του αναιρεσιβλήτου δεν επιδικάζονται ελλείψει σχετικού αιτήματος.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει ως απαράδεκτη την από 8-3-2005 αίτηση του .... και .... , για αναίρεση της 2568/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 31 Μαϊου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 5 Ιουνίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ