1147/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1147 / 2012 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

ΟΑΕΔ. Η αξίωση φιλολόγου για αποζημίωση λόγω παράνομης παράλειψης του αρμοδίου οργάνου να τον προσλάβει ως ωρομίσθιο εκπαιδευτικό σε κέντρο μαθητείας ΤΕΕ ιδρύει διοικητική διαφορά ουσίας και υπάγεται στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων. Απορρίπτει την αίτηση.

Αριθμός 1147/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2 Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους δικαστές Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 15η Μαΐου 2012, με την παρουσία και του γραμματέως Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

ΤΗΣ ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΟΥΣΑΣ: Α. Κ. του Χ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Αθανασίου Αμπατζή, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

ΤΟΥ ΑΝΑΙΡΕΣΙΒΛΗΤΟΥ: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "Οργανισμός Απασχολήσεως Εργατικού Δυναμικού" (ΟΑΕΔ), όπως εκπροσωπείται νομίμως, που εδρεύει στην Αθήνα και παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Νικολάου Κουλοχέρη, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-11-2005 (ημερομηνία κατάθεσης) αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηλείας. Επί της αγωγής εκδόθηκε η 421/2006 απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 219/2010 απόφαση του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 19-5-2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώθηκε. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Χριστόφορος Κοσμίδης, ανέγνωσε την από 14-10-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης για αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Σύμφωνα με το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε απαράδεκτο. Περαιτέρω, στο άρθρο 1 του ν. 1406/1983 ορίζεται ότι: "1. Υπάγονται στη δικαιοδοσία των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων όλες οι διοικητικές διαφορές ουσίας που δεν έχουν μέχρι σήμερα υπαχθεί σε αυτή. 2.

Στις διαφορές αυτές περιλαμβάνονται ιδίως αυτές που αναφύονται κατά την εφαρμογή της νομοθεσίας που αφορά: (...) η) την ευθύνη του Δημοσίου, των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου προς αποζημίωση, σύμφωνα με τα άρθρα 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα".

Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 1, 2 και 4 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι στις διοικητικές διαφορές, επί των οποίων τα τακτικά πολιτικά δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία και οφείλουν να απορρίπτουν ως απαράδεκτο το τυχόν ενώπιον αυτών ασκούμενο ένδικο βοήθημα, υπάγονται μεταξύ των άλλων και οι διαφορές, οι οποίες αναφύονται επί ευθύνης προς αποζημίωση που απορρέει από παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του Δημοσίου, των ΟΤΑ και των ΝΠΔΔ κατά την ενάσκηση της δημόσιας εξουσίας, που τους έχει ανατεθεί, όταν η παράνομη συμπεριφορά συντελείται είτε με εκτελεστές διοικητικές πράξεις ή παραλείψεις προς έκδοση τοιούτων πράξεων εκ μέρους των αρμοδίων οργάνων είτε με άλλες υλικές ενέργειες, που τελούνται σε συνάρτηση προς την οργάνωση και λειτουργία της δημόσιας υπηρεσίας ή εξ αιτίας αυτής, εφ' όσον, όμως, ούτε συνδέονται με την ιδιωτική διαχείριση της περιουσίας του Δημοσίου και των εν λόγω νομικών προσώπων, ούτε οφείλονται σε πταίσμα οργάνου που ενήργησε εκτός του κύκλου των υπηρεσιακών του καθηκόντων (ΑΕΔ 3/2004, ΑΕΔ 5/1995, ΑΠ 1780/2009).

Εξ άλλου, σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ.1 του ν.δ. 212/1969, ο "Οργανισμός Απασχολήσεως Εργατικού Δυναμικού" (ΟΑΕΔ), αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου που εδρεύει στην Αθήνα και τελεί υπό την εποπτεία του Υπουργού Εργασίας. Περαιτέρω, στο άρθρο 13 παρ.1 του ν. 3144/2003 ορίσθηκε ότι ο ΟΑΕΔ, για την κάλυψη των εκπαιδευτικών αναγκών των Τεχνικών Επαγγελματικών Εκπαιδευτηρίων (ΤΕΕ), μπορεί να προσλαμβάνει, εκτός των ωρομισθίων του άρθρου 2 του ν. 2336/1995 όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 16 του ν. 2643/1998, και προσωρινούς αναπληρωτές εκπαιδευτικούς των κλάδων ΠΕ και ΤΕ με πλήρες ή μειωμένο ωράριο διδασκαλίας, με τους όρους και τις προϋποθέσεις του άρθρου 17 του ν. 1566/ 1985, των οποίων η σύμβαση απασχόλησης είναι σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου και έχει διάρκεια από την ημερομηνία πρόσληψής τους μέχρι τη λήξη του αντίστοιχου διδακτικού έτους.

Στο άρθρο 13 παρ.3 του ν. 3144/2003 ορίσθηκε ότι οι εκπαιδευτικοί των κλάδων ΠΕ και ΤΕ που υπηρετούσαν κατά τη δημοσίευση του εν λόγω νόμου ως ωρομίσθιοι στα κέντρα μαθητείας (ΤΕΕ) του ΟΑΕΔ, εφ' όσον είχαν συμπληρώσει μέχρι την έναρξη ισχύος του διδακτική προϋπηρεσία τουλάχιστον χιλίων διακοσίων (1.200) ωρών στη δευτεροβάθμια τεχνική εκπαίδευση του ΟΑΕΔ, εντάσσονται σε ενιαίο πίνακα για την κάλυψη των αναγκών των ΤΕΕ και προσλαμβάνονται κατ' απόλυτη προτεραιότητα ως αναπληρωτές ή ωρομίσθιοι στα ΤΕΕ του ΟΑΕΔ, με σειρά που εξαρτάται από την προαναφερθείσα συνολική διδακτική προϋπηρεσία και ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες του ΟΑΕΔ ανά κλάδο και ειδικότητα.

Ακόμη, στο άρθρο 13 παρ.8 του ν. 3144/2003 ορίσθηκε ότι εφ' όσον οι ανάγκες του ΟΑΕΔ για αναπληρωτές ή ωρομίσθιο εκπαιδευτικό προσωπικό δεν καλυφθούν από τους πίνακες της παρ.3 του παρόντος άρθρου, καλύπτονται από τους πίνακες των εκπαιδευτικών που ο ΟΑΕΔ καταρτίζει σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 2336/1995, όπως αυτός τροποποιήθηκε με το άρθρο 16 του ν. 2643/1998.

Και τέλος, με την 190898/7-7-2004 απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΦΕΚ Β' 1035/8-7-2004) αντικαταστάθηκε η 190862/2-8-2002 απόφαση του ιδίου ως προς τον καθορισμό των κριτηρίων επιλογής και της διαδικασίας αξιολόγησης και επιλογής του εκπαιδευτικού προσωπικού των σχολών ΤΕΕ του ΟΑΕΔ, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της ένδικης, από 22-11-2005 (ημερομηνία κατάθεσης) αγωγής της αναιρεσείουσας, αυτή, ως ενάγουσα, ισχυρίσθηκε ότι είναι πτυχιούχος φιλόλογος του κλάδου ΠΕ 02 και ότι με την ειδικότητα αυτή, κατά το παρελθόν, παρείχε τις υπηρεσίες της στα κέντρα μαθητείας (ΤΕΕ) του αναιρεσίβλητου ΟΑΕΔ, στον Πύργο της Ηλείας, με διαδοχικές συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου και ορισμένου χρόνου, ως ωρομίσθια εκπαιδευτικός.

Ότι εν όψει της σχολικής περιόδου 2004 - 2005 ζήτησε και πάλι από τον αναιρεσίβλητο να την προσλάβει με παρόμοια σύμβαση για να απασχοληθεί με την αυτή ιδιότητα. Ότι αν και, σύμφωνα με το προϊσχύσαν νομοθετικό καθεστώς, την προϋπηρεσία και τα προσόντα της, είχε τοποθετηθεί στην πρώτη θέση του πίνακα κατάταξης των υποψηφίων, τελικώς, δεν προσλήφθηκε από το αρμόδιο όργανο του αναιρεσίβλητου, διότι αυτό εφάρμοσε την τότε, προσφάτως εκδοθείσα 190898/7-7-2004 απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων (την οποία ως παράνομη και καταχρηστική θα έπρεπε να μην εφαρμόσει και κατά της οποίας η αναιρεσείουσα με άλλους συναδέλφους της έχει ασκήσει αίτηση ακυρώσεως ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας) και με βάση αυτήν προσέλαβε αντί της αναιρεσείουσας την Ε.

Λ., που είχε λιγότερα προσόντα από αυτήν και ήταν πέμπτη στη σειρά του ίδιου πίνακα κατάταξης. Ότι με τον τρόπο αυτό, που συνιστούσε παράνομη και υπαίτια παράλειψη του αρμοδίου οργάνου του αναιρεσίβλητου σε βάρος της αναιρεσείουσας, η τελευταία ζημιώθηκε κατά το ποσό των 12.414 ευρώ, το οποίο κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων θα αποκόμιζε ως νόμιμες αποδοχές, εάν η παράλειψη δεν είχε συντελεσθεί και η πρόσληψή της είχε διενεργηθεί νομίμως, όπως και στο παρελθόν.

Σύμφωνα με το ιστορικό αυτό, η αναιρεσείουσα ζητεί την καταψήφιση του αναιρεσίβλητου στο ως άνω χρηματικό ποσό νομιμοτόκως, ως αποζημίωση. Παρατηρείται, όμως, ότι με την ένδικη αγωγή η αναιρεσείουσα, για τη θεμελίωση της αξιώσεώς της προς αποζημίωση, επικαλείται παρανομία οργάνου του εναγομένου Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου ως προς τη μη πρόσληψή της κατά το σχολικό έτος 2004 - 2005 και στηρίζει την αξίωσή της στα άρθρα 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα.

Η υπό κρίση διαφορά, δηλαδή, κατά τα ιστορούμενα στην αγωγή, ανέκυψε χωρίς να υφίσταται σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου μεταξύ των διαδίκων, η οποία και μόνο θα μπορούσε, στη συγκεκριμένη περίπτωση, να θεμελιώσει δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων. Η αναφορά στις νόμιμες αποδοχές, τις οποίες η αναιρεσείουσα θα ελάμβανε ως ωρομίσθια εκπαιδευτικός του αναιρεσίβλητου αν δεν μεσολαβούσε η παρανομία (μη πρόσληψη), την οποία επικαλείται, γίνεται μόνο για τον υπολογισμό της έκτασης της ζημίας, την οποία επέφερε σ' αυτήν η παρανομία και δεν υποδηλώνει το αντίθετο.

Με τα δεδομένα αυτά, η υπό κρίση διαφορά αποτελεί διοικητική διαφορά ουσίας και υπάγεται στη δικαιοδοσία των διοικητικών δικαστηρίων (ΑΕΔ 21/2005, επί μη προσλήψεως δικηγόρου). Ως εκ τούτου, το Εφετείο, το οποίο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε τα ίδια, ορθά και σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 94 παρ.1 του Συντάγματος, των άρθρων 1, 2 και 4 ΚΠολΔ και του άρθρου 1 παρ. 2 περ.

η' του ν. 1406/1983 απήγγειλε το απαράδεκτο της ένδικης αγωγής για έλλειψη δικαιοδοσίας των πολιτικών δικαστηρίων. Επομένως, ο μοναδικός λόγος της αιτήσεως, με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο και προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.14 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος.

2. Σύμφωνα με τα παραπάνω και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτού (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 19-5-2010 αίτηση περί αναιρέσεως της 219/ 2010 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών. -Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στην πληρωμή χιλίων εκατό (1.100) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 31η Μαΐου 2012. -Και

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 28η Ιουνίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ