Supreme Court dismisses appeal on co-ownership rights, upholding lower court's interpretation of building regulations.

Απόφαση 1145 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1145/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Απριλίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Α. Π., κατοίκου ..., 2. Κ. Π. του Σ., κατοίκου ..., οι οποίοι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Ασημάκη Ασημακόπουλο και κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Γ. συζ. Π. Κ., το γένος Α. Κ., κατοίκου ..., ως διαχειρίστριας της πολυκατοικίας που βρίσκεται στη ..., ..., η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Ιωάννη Σακκαλή, και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 327/ΜΘΜ5/2006 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Άμφισσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 48/ΜΘΜ7/2007/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 273/2010 του Εφετείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 6-3-2012 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 29-10-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 εδ.α' του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στο οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών (άρθρα 173 και 200 ΑΚ). Οι κανόνες αυτοί περί ερμηνείας των δικαιοπραξιών και των συμβάσεων με την αναζήτηση της αληθινής βουλήσεως των συμβαλλομένων χωρίς προσήλωση στις λέξεις και όπως απαιτεί η καλή πίστη και αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη, παραβιάζονται όταν παρά την διάγνωση έστω και εμμέσως κενού ή αμφιβολίας ως προς τη δήλωση της βούλησης των συμβαλλομένων, παραλείπει να προσφύγει σ' αυτούς για να διαπιστώσει την αληθινή έννοια των δηλώσεων βούλησης αυτών. Η διαπίστωση από το δικαστήριο της ουσίας της υπάρξεως κενού ή αμφιβολίας δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (ΑΠ 1581/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε ανελέγκτως τα εξής: "Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι στο μεν άρθρο 2 του ως άνω Κανονισμού δικαιωμάτων και υποχρεώσεων συνιδιοκτητών, ορίζεται ότι ως κοινόκτητοι και κοινόχρηστοι χώροι νοούνται και είναι "Το οικόπεδον εφ' ου η οικοδομή ...

αι θεμελιώσεις της οικοδομής, οι εξωτερικοί τοίχοι, οι μεσότοιχοι, οι διαχωρίζοντες αυτοτελείς ιδιοκτησίας από άλλας ή από κοινόκτητους χώρους, οι μαντρότοιχοι, ολόκληρη η εκ σκυροδέματος κατασκευή της οικοδομής γενικώς ολόκληρη η εξωτερική όψις της οικοδομής ... η απαρίθμησις τυγχάνει όλως ενδεικτική ...

γενικώς εν τη ανωτέρω έννοια θεωρούνται άπαντες οι χώροι, πράγματα και εγκαταστάσεις οίτινες εκ του Νόμου είτε κατ' έθιμον θεωρούνται ως κοινά και εν γένει εκείνα των οποίων η χρήσις ανήκει εις πλείονας της μίας αυτοτελείς ιδιοκτησίας, ως και παν ό,τι έχει άμεσον σχέσιν ή έμμεσον τοιαύτην με την ασφάλεια, στερεότητα, αντοχή και ικανότητα της οικοδομής και την όλην αρμονίαν και εμφάνισιν αυτής ...", στο δε άρθρο 4 παρ.V ορίζεται ότι "ο κύριος διηρημένης ιδιοκτησίας δύναται να μεταρρυθμίζη εσωτερικώς την ιδιοκτησίαν του κατά την απόλυτον αυτού κρίσιν, αλλά μόνον κατόπιν γνωματεύσεως αρχιτέκτονος ή ετέρου διπλωματούχου μηχανικού και αδείας της Δημόσιας Αρχής και υπό τον απαράβατον όρο ότι εκ των έργων τούτων δεν θίγονται οι κοινόχρηστοι και κοινόκτητοι χώροι, εγκαταστάσεις και πράγματα, οι εξωτερικοί της ιδιοκτησίας τοίχοι, η εκ σιδηροπαγούς σκυροδέματος κατασκευή της ιδιοκτησίας του ή της όλης οικοδομής ...", ενώ στο ίδιο άρθρο υπό στοιχείο VII ορίζεται ότι "απαγορεύεται απολύτων πάσα παρ' οιουδήποτε συνιδιοκτήτου μεταρρύθμισις, μεταβολή ή επισκευή εξωτερικώς των προσόψεων, φωταγωγών ή αεραγωγών, διαδρόμων και κλιμακοστασίου ή ετέρων κοινοκτήτων, κοινοχρήστων χώρων, εγκαταστάσεων και πραγμάτων, το άνοιγμα οπών (εξαιρέσει των προοριζομένων δι' εγκατάστασιν μηχανημάτων κλιματισμού) και εν γένει πάσα μεταβολή της εξωτερικής εμφανίσεως της οικοδομής ή των κοινοκτήτων και κοινοχρήστων χώρων, εγκαταστάσεων και πραγμάτων της πολυκατοικίας ...".

Τέλος, στο ίδιο ως άνω άρθρο 4 υπό στοιχείο VI ορίζεται ότι "... ο κύριος εκάστης διηρημένης ιδιοκτησίας έχει ως προς ταύτην πάντα τα εις τον απόλυτον και αποκλειστικόν κύριον, νομέα και κάτοχο ακινήτου, ανήκοντα πραγματικά, προσωπικά και πάσης εν γένει φύσεως δικαιώματα, εφόσον η άσκησις αυτών δεν αντίκειται εις τα κειμένας διατάξεις Νόμων και τον παρόντα Κανονισμό, δεν μειοί την ασφάλεια και καλαισθησία της όλης οικοδομής".

Από τους ανωτέρω όρους του κανονισμού προκύπτει σαφής απαγόρευση στον ιδιοκτήτη διαμερίσματος, κατά την επιχειρούμενη εσωτερική μεταρρύθμιση ή επισκευή του, να επέμβει σε κοινόκτητο ή κοινόχρηστο χώρο της οικοδομής, άρα και στο κύριο σώμα του πατώματος του διαμερίσματος του, το οποίο ως περιλαμβανόμενο στην έννοια του πρωτοτοίχου αποτελεί κοινόκτητο και κοινόχρηστο χώρο και να προβεί σε μερική κατεδάφισή του.

Οι εναγόμενοι, όμως, στις αρχές του μηνός Φεβρουαρίου 2006, αποσκοπώντας στην εσωτερική ενοποίηση των ως άνω υπό στοιχεία Ε4 και ΣΤ2 διαμερισμάτων τους, επενέβησαν στο από οπλισμένο σκυρόδεμα πάτωμα (δάπεδο) του υπό στοιχείο Ε4 διαμερίσματος και καθαίρεσαν τμήμα, σε σχήμα κύκλου, διαμέτρου 1,60 τ.μ., στο οποίο τοποθέτησαν κλίμακα εσωτερικής επικοινωνίας των οριζοντίων αυτών ιδιοκτησιών.

Για την καθαίρεση του τμήματος του κοινόκτητου πατώματος του ανωτέρω διαμερίσματος οι εκκαλούντες δεν ζήτησαν και δεν έλαβαν τη συναίνεση των άλλων συνιδιοκτητών της οικοδομής, οι οποίοι από την αρχή εναντιώθηκαν, μη αποδεχθέντες ρητά ή σιωπηρά τις παραπάνω επεμβάσεις στο κοινόκτητο πάτωμα (πρωτότοιχο).

Ειδικότερα, αποδείχθηκε ότι η ανωτέρω ενέργεια των εκκαλούντων προκάλεσε την αντίδραση των άλλων συνιδιοκτητών, που εξέφρασαν την άποψη κατά τις γενικές συνελεύσεις των συνιδιοκτητών της πολυκατοικίας στις 22-02-2006 και 08-03-2006, ότι απαγορεύεται η διάτρηση του σκυροδέματος από τον κανονισμό της πολυκατοικίας και ότι η ενέργεια αυτή είναι παράνομη και ζήτησαν από τον πρώτο εναγόμενο να προσκομίσει βεβαίωση από την αρμόδια πολεοδομική αρχή, ότι δεν επηρεάζεται η ασφάλεια της πολυκατοικίας.

Η διάτρηση της πλάκας και η διάνοιξη της οπής είναι αντίθετη με τους προαναφερόμενους όρους του κανονισμού της πολυκατοικίας, σύμφωνα με τους οποίους απαγορεύεται κατά την εσωτερική μεταρρύθμιση κάθε ιδιοκτησίας, να θίγονται οι κοινόχρηστοι ή κοινόκτητοι χώροι (μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και οι πρωτότοιχοι, όπως είναι το πάτωμα, κατά τα προεκτεθέντα) ...

η εκ σιδηροπαγούς σκυροδέματος κατασκευή της ιδιοκτησίας του (άρθρο 4 παρ.5 και 6), καθώς και το άνοιγμα οπών (εξαιρέσει των προορισμένων δι' εγκατάστασιν μηχανημάτων κλιματισμού) (άρθρο 4 παρ. 7). Εξάλλου, η Διεύθυνση Πολεοδομίας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Φωκίδας, με το υπ' αριθμ. πρωτ. 1215/07-03-2006 έγγραφο της απευθυνόμενο προς το Αστυνομικό Τμήμα Ιτέας και προς τους εκκαλούντες διέκοψε στις 7-3-2006 τις οικοδομικές εργασίες, διότι δεν προέκυπτε ότι υπήρχε οικοδομική άδεια σε ισχύ.

Η προκείμενη επέμβαση στο κοινόκτητο πάτωμα είναι, ωστόσο, απαγορευμένη κατά τους όρους του κανονισμού της πολυκατοικίας, δεν έχει συνεπώς, καμία έννομη επιρροή το γεγονός της νομιμοποίησης ή μη της ως άνω καθαίρεσης από την αρμόδια πολεοδομικής αρχή". Επίσης το Εφετείο δέχθηκε ανελέκτως τα ακόλουθα: "Περαιτέρω, από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε ότι η δεύτερη εναγομένη κατασκεύασε στην βεράντα της πρόσοψης του υπό στοιχεία ΣΤ2 διαμερίσματός της πέργκολα από ξύλο και αλουμίνιο, ύψους 3 μέτρων και μήκους 4 μέτρων, η οποία εφάπτεται στους εξωτερικούς τοίχους και το κιγκλίδωμα αυτής [βεράντας] και είναι εξωτερικά εμφανής, ενώ σε εγκατάσταση πέργκολας δεν έχει προβεί άλλος ιδιοκτήτης οριζόντιας ιδιοκτησίας.

Σύμφωνα με τις προπαρατιθέμενες διατάξεις του κανονισμού δικαιωμάτων και υποχρεώσεων συνιδιοκτητών, απαγορεύεται μεταξύ των άλλων κάθε μεταβολή της εξωτερικής εμφανίσεως της πολυκατοικίας. Η ως άνω, λοιπόν, επέμβαση στην οριζόντια ιδιοκτησία της δεύτερης εναγομένης, αποτελεί ευθεία παράβαση, των διατάξεων του κανονισμού της πολυκατοικίας, που προαναφέρθηκαν, εφόσον κατά τον ως άνω τρόπο, μετεβλήθη η εξωτερική εμφάνιση του διαμερίσματος αυτού, η οποία δεν εναρμονίζεται πλέον με αυτή των άλλων διαμερισμάτων της πολυκατοικίας.

Με τη μεταβολή αυτή, που τροποποιεί την αρχιτεκτονική μελέτη της οικοδομής και δημιουργεί ανομοιομορφία, θίγεται αναμφιβόλως η αισθητική της εξωτερικής όψεως αυτής. Εξάλλου το γεγονός του τυχόν επιτρεπτού της διατήρησης της εν λόγω κατασκευής δεν αίρει τον αντισυμβατικό χαρακτήρα των ενεργειών της δεύτερης εναγομένης ως προς αυτή, οι οποίες, όπως προαναφέρθηκε αποτελούν σαφή παράβαση του κανονισμού της πολυκατοικίας, δεδομένου ότι οι πολεοδομικές διατάξεις και οι διατάξεις του ΓΟΚ, αποβλέπουν σε άλλους σκοπούς και δεν θίγουν το κύρος των συμφωνιών των οριζοντίων ιδιοκτησιών, ούτε τα δικαιώματα των οροφοκτητών που απορρέουν από αυτές".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, ότι δηλαδή η εσωτερική ενοποίηση των ανωτέρω δύο σε διαφορετικό όροφο, με τη διάτρηση της πλάκας και τη διάνοιξη οπής σε οριζόντιες ιδιοκτησίες, καθώς και η κατασκευή πέργκολας από ξύλο και αλουμίνιο στη βεράντα της πρόσοψης του υπό στοιχεία ΣΤ2 διαμερίσματος της επίδικης πολυκατοικίας, αντίκεινται στα άρθρα 2, 4 παρ.5, 6 και 7 του κανονισμού αυτής, δεν δέχθηκε, έστω και εμμέσως, την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας ως προς τους ανωτέρω σχετικούς όρους του κανονισμού, ώστε να προσφύγει στους ερμηνευτικούς κανόνες των άνω διατάξεων του Αστικού Κώδικα.

Επομένως, ο από το άρθρο 559 αριθμ.1ΚΠολΔ πρώτος λόγος αναιρέσεως κατά το πρώτο σκέλος του, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, αν και διεπίστωσε εμμέσως κενό και ασάφεια στους ανωτέρω όρους του κανονισμού ως προς τα προαναφερόμενα ζητήματα, δεν προσέφυγε στους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, ως ερειδόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

2. Κατά το άρθρο 559 αριθμ.1 εδ.α ΚΠολΔ αναίρεση συγχωρείται για παράβαση κανόνος ουσιαστικού δικαίου, δηλαδή διάταξης νόμου που περιέχει αφηρημένο κανόνα δικαίου, από τον οποίο επέρχονται έννομες συνέπειες, αν συντρέξουν ορισμένες προϋποθέσεις. Κανόνα με την πιο πάνω έννοια δεν αποτελεί ο κανονισμός της πολυκατοικίας, ο οποίος παρά τη δεσμευτικότητα έναντι των συνιδιοκτητών, δεν αποβάλλει τον κατά τα άρθρο 4,13 και 14 του ν. 3741/1929 δικαιοπρακτικό του χαρακτήρα, ούτε μετατρέπεται σε κανόνα δικαίου (ΑΠ 35/1997). Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, κατά το δεύτερο επικουρικό σκέλος του, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη προέβη σε κακή ερμηνεία των όρων του κανονισμού της πολυκατοικίας, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

3. Κατά το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ αναίρεση ιδρύεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής λόγος αναίρεσης απόφασης, επειδή δεν έχει νόμιμη βάση, ιδρύεται και όταν η απόφαση έχει αντιφατικές αιτιολογίες σχετικά με το χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ αναιρετικό λόγο πλήττεται η αναιρεσιβαλλόμενη, διότι διέλαβε αντιφατικές και ασαφείς αιτιολογίες ως προς το επιτρεπτό ή μη της διάτρησης της πλάκας και της διάνοιξης σ' αυτήν οπής. Το Εφετείο σχετικά με το ζήτημα αυτό δέχτηκε ανελέγκτως τα εξής: "Για την καθαίρεση του τμήματος του κοινόκτητου πατώματος του ανωτέρω διαμερίσματος οι εκκαλούντες δεν ζήτησαν και δεν έλαβαν τη συναίνεση των άλλων συνιδιοκτητών της οικοδομής, οι οποίοι από την αρχή εναντιώθηκαν, μη αποδεχθέντες ρητά ή σιωπηρά τις παραπάνω επεμβάσεις στο κοινόκτητο πάτωμα (πρωτότοιχο) ...

διάτρηση της πλάκας και η διάνοιξη της οπής είναι αντίθετη με τους όρους του κανονισμού της πολυκατοικίας, σύμφωνα με τους οποίους απαγορεύεται κατά την εσωτερική μεταρρύθμιση κάθε ιδιοκτησίας να θίγονται οι κοινόχρηστοι ή κοινόκτητοι χώροι (μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και οι πρωτότοιχοι, όπως είναι το πάτωμα κατά τα προεκτεθέντα ..., εκ σιδηροπαγούς σκυροδέματος κατασκευή της ιδιοκτησίας του (άρθρο 4 παρ.5 και 6), καθώς και το άνοιγμα οπών (εξαιρέσει των προορισμένων δι'εγκατάσταση μηχανημάτων κλιματισμού (άρθρο 4 παρ.7).

Εξάλλου, η Διεύθυνση Πολεοδομίας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Φωκίδας με το υπ' αριθμ. 1215/7-3-2006 έγγραφο της απευθυνόμενο προς το Αστυνομικό Τμήμα Ιτέας διέκοψε στις 7-3-2006 τις οικοδομικές εργασίες, διότι δεν προέκυπτε ότι υπήρχε οικοδομική άδεια σε ισχύ. Η προκείμενη επέμβαση στο κοινόκτητο πάτωμα είναι, ωστόσο, απαγορευμένη κατά τους όρους του κανονισμού της πολυκατοικίας, δεν έχει συνεπώς καμία έννομη επιρροή το γεγονός της νομιμοποίησης ή μη της ως άνω καθαίρεσης από την αρμόδια πολεοδομική αρχή".

Οι παραδοχές αυτές του Εφετείου, σχετικά με την από τον κανονισμό της πολυκατοικίας απαγόρευση επεμβάσεως στο ανωτέρω κοινόκτητο πάτωμα, δεν ενέχουν αντίφαση και είναι επαρκείς, διότι καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της εφαρμογής των κανόνων ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους η πληττόμενη απόφαση στηρίζεται.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος του αναιρετηρίου, που πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση για παραβίαση της διάταξης από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

4. Με τον τρίτο λόγο του αναιρετηρίου, υπό την επίκληση των πλημμελειών του άρθρου 559 αριθ.1,8 και 19 ΚΠολΔ, προσάπτεται η αιτίαση ότι το Εφετείο εσφαλμένα απέρριψε την ένσταση από το άρθρο 281 ΑΚ, που είχαν προβάλλει οι αναιρεσείοντες στον πρώτο βαθμό και επανέφεραν με λόγο εφέσεως. Ο λόγος αυτός όμως προφανώς στηρίζεται σε λανθασμένη προϋπόθεση, αφού το Εφετείο, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, δεν ερεύνησε ούτε τη νομιμότητα του ισχυρισμού, ούτε την ουσιαστική βασιμότητά του, αλλά απέρριψε το σχετικό λόγο εφέσεως με την αιτιολογία ότι στηριζόταν σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού το παράπονο των αναιρεσειόντων κατά της εκκαλουμένης αναφερόταν στην εσφαλμένη κατ' ουσίαν απόρριψη της ενστάσεως, ενώ το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την παρεμπίπτουσα υπ' αριθμ. 27/2007 απόφασή του είχε απορρίψει αυτήν ως μη νόμιμη, χωρίς να αποδίδουν συναφές σφάλμα στην κρίση αυτή του Εφετείου.

Σε κάθε περίπτωση, το Εφετείο ορθά κατ' αποτέλεσμα έκρινε, με το να απορρίψει το σχετικό λόγο εφέσεως, αφού τα περιστατικά που οι αναιρεσείοντες επικαλέστηκαν τόσο πρωτοδίκως, όσο και κατ' έφεση, για να θεμελιώσουν την ένσταση από το άρθρο 281 ΑΚ, δεν ήταν αρκετά για να στηρίξουν τη νομική βασιμότητα αυτής.

Ειδικότερα επικαλέστηκαν κατά της αγωγικής αξίωσης της αναιρεσίβλητης (ενάγουσας) για αφαίρεση σιδερένιας σκάλας που είχαν τοποθετήσει στο άνοιγμα οπής, την οποία είχαν διανοίξει μεταξύ πέμπτου και έκτου ορόφου εντός των διαμερισμάτων τους, και κλείσιμο της οπής αυτής και για αφαίρεση πέργκολας που έχουν κατασκευάσει στο διαμέρισμα του έκτου ορόφου της δεύτερης αναιρεσείουσας, ότι με σιωπηρή συναίνεση των συνιδιοκτητών της οικοδομής έχουν επέλθει τροποποιήσεις του κανονισμού αυτής δεδομένου ότι στην πλειοψηφία των διαμερισμάτων της οικοδομής οι υπαίθριοι και ημιυπαίθριοι χώροι έχουν μετατραπεί σε χώρους κυρίας χρήσεως, ενώ στην ταράτσα αυτής έχουν τοποθετηθεί ηλιακοί συλλέκτες και κεραίες αν και αυτό απαγορεύεται.

Μόνο όμως το περιστατικό αυτό και αληθή υποτιθέμενο δεν καθιστά καταχρηστική την άσκηση του δικαιώματος της ενάγουσας (αναιρεσίβλητης), διότι δεν ενέχει προφανή υπέρβαση των ορίων της καλής πίστεως, των χρηστών ηθών και του κοινωνικού ή οικονομικού σκοπού του δικαιώματος. Επομένως, το Εφετείο δεν παραβίασε την παραπάνω διάταξη και ο αντίθετος από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ τρίτος λόγος του αναιρετηρίου πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ), η οποία παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-3-2012 αίτηση των Α. Π. κ.λ.π. για αναίρεση της 273/2010 αποφάσεως του Εφετείου Λαμίας. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Μαΐου 2013. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Ιουνίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ