Supreme Court dismisses appeal on grounds of document distortion and failure to consider evidence.

Απόφαση 1144 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1144/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη και Δημήτριο Μαζαράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Δεκεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1. Χ1, το γένος Ζ, ... και 2. Χ2, το γένος Ζ, .... Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Βασιλακάκη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Ψ1 και 2. Ψ2, το γένος Ξ, .... Εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Παναγιώτα Μουρτζίνου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-7-2002 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 10.002/2004 του ίδιου Δικαστηρίου, 418/2005 μη οριστική και 1001/2006 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 23-7-2006 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδωνας Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 9-12-2008 έκθεσή του με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψη καθένας δε την καταδίκη των αντίδικων τους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθμός 20 Κ.Πολ.Δ λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Πράγματι, στην τελευταία περίπτωση πρόκειται για παράπονο αναφερόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο. Πάντως, για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναίρεσης θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε όταν το έχει συνεκτιμήσει απλώς, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος. (Ολ.ΑΠ 2/2008).

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του τα ακόλουθα: "Οι δύο εφεσίβλητοι - εναγόμενοι (και ήδη αναιρεσίβλητοι) δυνάμει του υπ' αρ. 19.868/29.3.1966 αγοραπωλητηρίου συμβολαίου του Συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Μιλτιάδη Τζιαννουδάκη, που νόμιμα μεταγράφηκε (τ. 451, α.α. 465, 7.5.1966 βιβλίων υποθηκοφυλακείου Θεσσαλονίκης), έγιναν συγκύριοι καθένας σε ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου κατόπιν αγοράς από τους ..., ..., ..., ..., ..., ...

το γένος Θ και ... ως εξ αδιαθέτου κληρονόμους του αποβιώσαντος το 1955 πατέρα τους Θ που είχαν αποδεχθεί την κληρονομιά του με τη νομίμως μεταγραφείσα (τ. 447, α.α. 51, 31.3.1966 βιβλίων υποθηκοφυλακείου Θεσσαλονίκης) υπ' αρ. 19.865/28.3.1966 δήλωσή τους αποδοχής ενώπιόν του ιδίου ως άνω Συμβολαιογράφου, ενός αγρού εκτάσεως 1801,63 τ.μ., που βρίσκεται στη θέση ...

ή ... του Δήμου .... Νομού ... και συνορεύει βόρεια σε πλευρά 28,02 μ. με ιδιοκτησία κληρονόμων ..., δηλαδή ... χήρας ... και ..., νότια σε πλευρά 27,90 μ. εν μέρει με πρώην ιδιοκτησία ... και ήδη ιδιοκτησία ... και ... και εν μέρει με ιδιοκτησία κληρονόμων ..., ανατολικά σε πλευρά 62,90 μ. με ιδιοκτησία ... το γένος Θ και δυτικά σε πλευρά 66,37 μ.

εν μέρει με ιδιοκτησία κληρονόμων ... σε μήκος περίπου 5,40μ., εν μέρει με ιδιοκτησία ... και ..., δηλαδή κληρονόμων ..., σε μήκος 39,40 μ. και εν μέρει με ιδιοκτησία των ιδίων (εφεσίβλητων-εναγομένων) και .... σε μήκος 21,57 μ., όπως εμφαίνεται στο από 15.10.1994 τοπογραφικό διάγραμμα του Πολιτικού Μηχανικού ... με τα στοιχεία Ε-Ζ-Ι-Κ-Λ-Μ-Ν-Ε, έχει δε αποτυπωθεί στην κτηματογράφηση του Εθνικού Κτηματολογίου με αριθμό ... (εν συντομία 064).

Ο πιο πάνω αγρός αποτελούσε το δυτικό τμήμα μείζονος εκτάσεως ενιαίου ακινήτου 3.220 τ.μ., του οποίου ήταν κύριος ο προαναφερθείς Θ κατόπιν αγοράς από τον ... του ... βάσει του υπ' αρ. ... συμβολαίου του άλλοτε Συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνου Στεφανίδη, που νόμιμα μεταγράφηκε (τ.ΚΕ, α.α 123 των βιβλίων του Υποθηκοφυλακείου Θεσσαλονίκης), το ανατολικό τμήμα της οποίας το είχε μεταβιβάσει ο ίδιος στο γαμβρό του ...

λόγω του γάμου του με την κόρη του ... με το υπ' αρ. 12.565/14.8.1944 προικοσύμφωνο του άλλοτε Συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ζήση Νάστου, που νόμιμα μεταγράφηκε, ενώ το δυτικό τμήμα της, όπου ήταν η επίδικη έκταση, είχε παραμείνει σ' αυτόν, που από την προαναφερθείσα αγορά του ως ενιαίου (1923)το καλλιεργούσε ως άμπελο τόσον ο ίδιος μέχρι το θάνατο του, όσον και οι μετέπειτα προαναφερθέντες εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του, άμεσοι δικαιοπάροχοι των εφεσιβλήτων -εναγομένων.

Ο παραπάνω ... είχε αποκτήσει το πιο πάνω ενιαίο ακίνητο από αγορά από την ..., κόρη ..., δυνάμει των υπ' αρ.902 και 903 του μηνός Μαρτίου του τουρκικού έτους 1323 (χριστιανικού έτους 1911) τουρκικών τίτλων ιδιοκτησίας ("τάπια"), η τελευταία δε κατείχε το ακίνητο τούτο επί Τουρκοκρατίας έχοντας αποκτήσει αυτό από κληρονομιά του προαναφερθέντος πατέρα της δυνάμει των υπ' αρ. 1217 και 1218 μηνός Σεπτεμβρίου τουρκικού έτους 1.305 (χριστιανικού έτους 1889) τουρκικών τίτλων ιδιοκτησίας ("τάπια"),που ταυτίζονται με τους μεταγενέστερους τίτλους ιδιοκτησίας ("τάπια") 1025 και 1026 μηνός Δεκεμβρίου τουρκικού έτους 1305 (χριστιανικού έτους 1889) και ακολούθως οι τελευταίοι (τίτλοι) συμπίπτουν με τους υπ' αρ. 902 και 903 τίτλους ιδιοκτησίας ("τάπια").

Δεν αποδείχθηκε όμως ότι ο προαναφερθείς επίδικος αγρός ταυτίζεται ως προς τα όρια του με τα όρια του ακινήτου α) που περιήλθε στις εκκαλούσες -ενάγουσες δυνάμει της νομίμως μεταγραφείσας υπ' αρ. 18465/1961 περίληψης κατακυρωτικής εκθέσεως της τότε Συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Μιλένας Βαβυλοπούλου κατόπιν γενόμενου αναγκαστικού πλειστηριασμού με επίσπευση τους κατά του πατέρα τους Ζ για επιδικασθείσες απαιτήσεις τους εναντίον του από διατροφή, δηλαδή με τον τίτλο κυριότητας που επικαλέσθηκαν εκείνες για τη θεμελίωση του δικαιώματος κυριότητας του καθεμία σε ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου, καθώς και β) στο υπ' αρ. 202/4.9.1926 αγοραπωλητήρίο συμβόλαιο του άλλοτε Συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Γεωργίου Κωνσταντινίδη, που αποτελούσε τον τίτλο κυριότητας του παραπάνω δικαιοπαρόχου πατέρα τους Ζ.

Άλλωστε οι ίδιες (εκκαλούσες - ενάγουσες) ουδέποτε έκτοτε (1961) εμφανίσθηκαν στην περιοχή, όπου βρίσκεται ο επίδικος αγρός, ούτε άσκησαν οι ίδιες ή δι' αντιπροσώπου τους, εφόσον κατοικούσαν η μεν α' εξ αυτών από το 1964 στην ... η δε δεύτερη από το 1964 στην ..., συγκεκριμένες πράξεις νομής επ' αυτού. Στη συνέχεια δέχθηκε το Εφετείο ότι περί των ανωτέρω αρκούντως πειστική είναι κυρίως η προαναφερθείσα έκθεση πραγματογνωμοσύνης του διορισθέντος από το Δικαστήριο αυτό πραγματογνώμονα ο οποίος, επεξεργασθείς και αναλύσας τα προσκομισθέντα ιδιοκτησιακά στοιχεία των διαδίκων, αποφάνθηκε, συμπερασματικά (σελ. 20), επί λέξει "...

το επίδικο ακίνητο που απεικονίζεται με ερυθρό χρώμα στο συνημμένο διάγραμμα (Δ4) και έχει τον αριθμό κτηματολογίου 064 είναι το αναφερόμενο στο υπ' αρ. ... πωλητήριο συμβόλαιο του Συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Μιλτιάδη Τζιαννουδάκη, με το οποίο αγόρασαν οι εναγόμενοι από τους κληρονόμους του Θ...", μη αντικρουόμενη με πειστικότητα από την παραπάνω τεχνική έκθεση του ορισθέντος τεχνικού συμβούλου των εκκαλουσών, αφού πρέπει να σημειωθεί ότι το συμπέρασμά της (σελ. 11), κατά το οποίο επί λέξει "...το ταπί με αριθμό 1219 ή 1027 (στη θέση...) αντιστοιχεί στον 1° αγρό του από 202/4.9.26 πωλητηρίου συμβολαίου συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Γεωργίου Κωνσταντινίδη και στον 3° αγρό της με αριθμό 18465/9.11.1961 κατακυρωτικής έκθεσης εις τον Ζ.,", ουδόλως ανατρέπει τα προλεχθέντα, αφού οι πιο πάνω τουρκικοί τίτλοι ιδιοκτησίας ("τάπια") είναι προφανές με βάση τα προαναφερθέντα ότι δεν αφορούν τον επίδικο αγρό.

Εξάλλου το πόρισμα της παραπάνω πραγματογνωμοσύνης ενισχύεται από τη διενεργηθείσα το έτος 1933 "κτηματογράφηση ..." αφορώσα τους ιδιοκτήτες και τα ανταλλάξιμα κτήματα της περιοχής ..., στην οποία το επίδικο ακίνητο με το υπόλοιπο τμήμα του αρχικού προαναφερθέντος ενιαίου ακινήτου εκτάσεως 3.220 τ.μ. αποτυπώθηκε με τον αριθμό 1179 με αναφερόμενο κάτοχο τον ανωτέρω Θ, απώτερο δικαιοπάροχο των εφεσίβλητων".

Ακολούθως, με βάση τις πιο πάνω παραδοχές, το Εφετείο απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση των αναιρεσειουσών, κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, το οποίο είχε απορρίψει κατ' ουσίαν την ένδικη αναγνωριστική κυριότητας αγωγής τους (αναιρεσειουσών). Στην προκείμενη περίπτωση οι αναιρεσείουσες με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προβάλλουν την αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο του 1217 ταπίου μηνός Σεπτεμβρίου 1305 (τουρκικού έτους) 1889 (χριστιανικού έτους), με το να δεχθεί ότι η αρχική δικαιοπάροχος των εναγομένων-αναιρεσιβλήτων είχε αποκτήσει την κυριότητα του ακινήτου, του οποίου, όπως δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, αυτοί έγιναν συγκύριοι, επί τουρκοκρατίας από κληρονομιά του πατέρα της ..., δυνάμει και του παραπάνω ταπίου.

Και αυτό διότι το ταπίο αυτό δεν αφορά γη αλλά επικείμενα "αμπελοκλήματα" και άρα τα ταπία 1217 και 1218 δεν αφορούν δύο διαφορετικούς αγρούς αλλά ένα αγρό, με αποτέλεσμα να καταλήξει η προσβαλλόμενη απόφαση στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι ο αγρός του ταπίου 1219 δεν βρίσκεται στη θέση αυτή. Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι αβάσιμος, επειδή το Εφετείο, με βάση τις πιο πάνω παραδοχές του, δεν υπέπεσε σε λάθος αναγόμενο στην ανάγνωση του πιο πάνω εγγράφου, αλλά, αφού το διέγνωσε σωστά, το συνεκτίμησε με τα άλλα αποδεικτικά μέσα και κατέληξε σε διαφορετικό πόρισμα από αυτό που οι αναιρεσείουσες θεωρούν ορθό.

Ανεξάρτητα απ' αυτό ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο μόρφωσε την πιο πάνω κρίση του όχι αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το ταπίο 1217, αλλά από την εκτίμηση του συνόλου των αποδείξεων, δηλαδή των καταθέσεων των μαρτύρων, των εγγράφων, μεταξύ των οποίων και του εγγράφου της "κτηματογράφησης ...", και της πραγματογνωμοσύνης.

II. Ο λόγος αναίρεσης του αρ.8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.ΑΠ 12/1991). Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο που δίκασε, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση του,, έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό των αναιρεσειουσών ότι το επίδικο ακίνητο ταυτίζεται με εκείνο του ταπίου 1219 και ότι αυτές, είναι συγκύριες του επιδίκου ακινήτου, πλην όμως τον απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμο. Επομένως δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.8 ΚΠσλΔ και, συνεπώς, ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-7-2006 αίτηση των Χ1 κλπ για αναίρεση της 1001/2006 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Μαρτίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Μαΐου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ