Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility of supplementary grounds filed after hearing date.

Απόφαση 1143 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1143/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Ρήγα, Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε και Δημήτριο Πατινίδη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 21 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :

Των αναιρεσειόντων: Χ1, ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Αθανασίου Κονταξή και Χ2, τον οποίο εκπροσώπησε ο ως άνω πληρεξούσιος.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, τον οποίο εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Δημήτριος Παπαδημητρίου, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 03.09.2001 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 161/2002 παραπεμπτική του ίδιου δικαστηρίου, 137/2003 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Βόλου και 333/2005 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27.06.2005 αίτησή τους και τους από 13.12.2007 με ιδιαίτερο δικόγραφο πρόσθετους λόγους αυτής. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης-Σπυρίδων Τέντες ανέγνωσε τις από 24.01.2007 και 07.01.2008 εκθέσεις του, με τις οποίες εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως και να κηρυχθεί απαράδεκτο το από 13.12.2007 δικόγραφο προσθέτων λόγων αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων αναιρέσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 569 παρ. 2, 568 παρ. 2, 3 και 4 και 111 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ σαφώς συνάγεται ότι το δικόγραφο των προσθέτων λόγων πρέπει να κατατεθεί και να επιδοθεί στον αναιρεσίβλητο τουλάχιστον τριάντα πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση. Η προθεσμία υπολογίζεται με βάση την αρχική δικάσιμο και όχι την ορισθείσα μετά από αναβολή, ματαίωση ή κήρυξη απαράδεκτης της συζητήσεως (Ολ.ΑΠ 143/1984).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της υποθέσεως, αρχική δικάσιμος για τη συζήτηση της κρινόμενης από 27.6.2005 αιτήσεως αναιρέσεως είχε ορισθεί η 5.2.2007, κατά την οποία η υπόθεση αναβλήθηκε για την 21.1.2008. Οι κρινόμενοι πρόσθετοι, από 13.12.2007, λόγοι αναιρέσεως, όπως από το δικόγραφο αυτών προκύπτει, κατατέθηκαν στις 13.12.2007, δηλαδή μετά την αναβολή της συζητήσεως κατά την ως άνω αρχική δικάσιμο.

Επομένως, είναι απαράδεκτοι. Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 του ΚΠολΔ στο αναιρετήριο πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 559 του ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ), πρέπει να καθορίζεται, πλην των άλλων, το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας η νομική πλημμέλεια ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, γιατί περιέχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες (άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ), πρέπει να καθορίζεται αντιστοίχως σε τί συνίσταται η ανεπάρκεια, ήτοι ποια επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται, και που έγκειται η αντίφαση και από πού προκύπτει (Όλ.

ΑΠ 32/1966). Τέλος, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στην απόφαση η πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη κάποιο αποδεικτικό μέσο, που ο αναιρεσείων προσκόμισε πρέπει πριν από όλα να προσδιορίζεται το αποδεικτικό αυτό μέσο.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως, εκτίθενται σκέψεις σχετικά με την έννοια των άρθρων 138 και 518 ΑΚ, εν συνεχεία παρατίθενται α) εκτενή αποσπάσματα των πραγματικών παραδοχών της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως , με την οποία, αφού έγινε δεκτή η αγωγή του αναιρεσιβλήτου κατά των αναιρεσειόντων, αναγνωρίσθηκε, μεταξύ άλλων, ότι η επίδικη σύμβαση πωλήσεως ακινήτου είναι εικονική και ότι υπό αυτήν υποκρύπτεται έγκυρη σύμβαση δωρεάς και β)οι ισχυρισμοί που προέβαλαν οι αναιρεσείοντες πρωτοδίκως και κατ' έφεση, που όλοι τείνουν στην άποψη ότι από διάφορα αποδεικτικά στοιχεία, στα οποία γίνεται εδική αναφορά με ανάλυση και εκτίμηση, αποδείχθηκε ότι οι συμβαλλόμενοι είχαν αληθή και σοβαρή βούληση να συνάψουν σύμβαση πωλήσεως, δεδομένου και ότι καταβλήθηκε αληθώς το συμφωνηθέν τίμημα, έτσι δε καταρτίσθηκε έγκυρη πώληση κατ' άρθρο 513 ΑΚ και δεν επληρούντο οι προϋποθέσεις καταρτίσεως δωρεάς κατ' άρθρο 496 ΑΚ, και τέλος προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση α)παραβίασε τους προαναφερόμενους κανόνες ουσιαστικού δικαίου, β) δεν έχει νόμιμη βάση, διότι περιέχει αιτιολογίες ανεπαρκείς και αντιφατικές και γ) δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι αναιρεσείοντες, έτσι δε υπέπεσε στις αναιρετικές πλημμέλειες των αριθμών 1, 19 και 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Ο λόγος όμως αυτός της αναιρέσεως είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος ως προς όλες τις αιτιάσεις του και ειδικότερα ως προς την πρώτη, διότι δεν καθορίζεται το αποδιδόμενο την αναιρεσιβαλλομένη νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή των επικαλουμένων διατάξεων ουσιαστικού δικαίου, ως προς τη δεύτερη, διότι δεν αναφέρεται ποία επιπλέον περιστατικά έπρεπε να διαλαμβάνονται στις παραδοχές της αποφάσεως ούτε που έγκειται η αντίφαση των αιτιολογιών της και από πού προκύπτει αυτό και ως προς την τρίτη, διότι δεν προσδιορίζονται τα αποδεικτικά μέσα που, κατά την άποψη των αναιρεσειόντων, δεν ελήφθησαν υπόψη.

Με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθμ. 8 και 11, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο " δεν έλαβε υπόψη τις εκ διαμέτρου αντιφάσεις της μάρτυρος του ενάγοντος - αναιρεσιβλήτου Α". Η αιτίαση αυτή ως εκ του περιεχομένου της αναφέρεται στην ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ). Επομένως, ο λόγος είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα ως προς την αγωγή του αναιρεσιβλήτου, έλαβε υπόψη του, πλην άλλων αποδεικτικών μέσων, και τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες από τους διαδίκους ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον συμβολαιογράφου που δόθηκαν μετά από προηγούμενη αμοιβαία κλήτευση των διαδίκων προ δύο εργασίμων ημερών, μεταξύ των οποίων και η προσκομισθείσα με επίκληση από τους αναιρεσείοντες 18077/2002 ένορκη βεβαίωση του Β ενώπιον του συμβολαιογράφου Βόλου Ι. Ζούμπου, στην οποία μάλιστα αυτό ειδικώς αναφέρεται. Επομένως ο τρίτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο, όπως αυτός εκτιμάται, προσάπτεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη του το προαναφερόμενο αποδεικτικό μέσο και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-6-2005 αίτηση των Χ1 και Χ2 για αναίρεση της 333/2005 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων διακοσίων (1200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Μαίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 2-6-2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ