Supreme Court dismisses appeal for inadmissible vague grounds and unsupported facts not raised at lower courts.

Απόφαση 1139 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1139/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές : Βασίλειο Ρήγα Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω κωλύματος του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δημητρίου Λοβέρδου), Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε - Εισηγητή, Χαράλαμπο Δημάδη και Γεώργιο Γιαννούλη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Δεκεμβρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :

Της αναιρεσείουσας : Ανωνύμου Εταιρείας με την επωνυμία "Ανώνυμος Εταιρεία ΑΛΕΥΡΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ Σ. ΚΑΠΟΥΡΝΙΩΤΗΣ - & Α. ΠΑΝΤΗΣ", που εδρεύει στο Βόλο, τελεί υπό εκκαθάριση και εκπροσωπείται νόμιμα από τους εκκαθαριστές της Χ1 και Χ2, δικηγόρο, ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Της αναιρεσιβλήτου : Ανωνύμου Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπρόσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε η πληρεξούσια δικηγόρος της Ιωάννα Αχουζαρίδη-Γαλάνη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21.10.1993 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 405/1998 προδικαστική, 277/2002 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 406/2004 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά η αναιρεσείουσα με την από 23.08.2004 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Τέντες ανέγνωσε την από 09.11.2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως, και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.20, παραμόρφωση εγγράφου υπάρχει, όταν το δικαστήριο, κατά την ανάγνωσή του, του αποδίδει περιεχόμενο καταδήλως διάφορο από το αληθινό, με αποτέλεσμα να καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα, δηλαδή όταν υπάρχει διαγνωστικό σφάλμα. Αντιθέτως, δεν ιδρύεται ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθ.20 ΚΠολΔ στην περίπτωση κατά την οποία από την αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου το δικαστήριο της ουσίας καταλήγει σε συμπέρασμα διαφορετικό από εκείνο που θεωρεί ορθό ο αναιρεσείων.

Πράγματι στην τελευταία αυτή περίπτωση πρόκειται για πλημμέλεια που ανάγεται στην εκτίμηση πραγμάτων, η οποία, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.2 ΚΠολΔ, είναι καθεαυτή, ανέλεγκτη αναιρετικώς. Με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου η πλημμέλεια ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο του άρθρου 11 της υπ'αριθ. .....

συμβάσεως πιστώσεως επ' ανοικτώ λογαριασμώ που καταρτίσθηκε μεταξύ των διαδίκων με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα παντελώς διάφορα από τα αναφερόμενα στο έγγραφο αυτό. Ειδικότερα. Προβάλλεται η αιτίαση ότι ενώ από το εν λόγω άρθρο 11, "αν αυτό ερμηνευθεί γραμματικώς και νομικώς", προκύπτει ότι μετά το κλείσιμο του λογαριασμού η εναγομένη δικαιούται μόνον τόκους υπερημερίας και όχι τόκους ανατοκισμού, η προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ότι με αυτό συμφωνήθηκε ο ανατοκισμός της οφειλής και για το μετά το κλείσιμο του λογαριασμού χρονικό διάστημα, μέχρι την εξόφλησή της.

Με τον λόγο όμως αυτόν, διατυπωμένο ως ανωτέρω, αποδίδεται στην απόφασή του Εφετείου όχι σφάλμα διαγνωστικό κατά την ανωτέρω αναδειχθείσα έννοια, αλλά σφάλμα περί την εκτίμηση των πραγμάτων. Επομένως, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, ως πλήττων την απόφαση για κρίση της αναιρετικώς ανέλεγκτη.

Με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, προβάλλοντας την αιτίαση ότι η απόφαση αυτή περιέχει ανεπαρκείς αιτιολογίες σχετικά με τον υπερασπιστικό ισχυρισμό της εναγομένης (αναιρεσίβηλτης) περί αναγνωρίσεως εκ μέρους της αναιρεσείουσας της οφειλής, αφού δεν αναφέρει στις παραδοχές τους "συγκεκριμένες και κατ'είδος ορισμένες και εμφανείς πράξεις αναγνώρισης...".

Όπως προκύπτει από την επισκόπησή της η προσβαλλόμενη απόφαση δέχεται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: "Με την από 19-4-1990 επιστολή τους, που φέρει τις υπογραφές τους, οι εκκαθαριστές της εφεσίβλητης Χ2 και Χ1, καθώς και οι εγγυητές Χ1, Α και Β, προέβησαν σε αναγνώριση χρεωστικού υπολοίπου 152.967.807 δραχμών που περιλαμβάνει και τους τόκους μέχρι την 31-3-1990, μεταξύ των οποίων και οι τόκοι ανατοκισμού ανά τρίμηνο, σύμφωνα με τους συνημμένους λογαριασμούς, που, κατά την επιστολή, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της.

Περαιτέρω, οι ίδιοι, με την, από 4-5-1990, επιστολή τους προς την εκκαλούσα, αναγνώρισαν και αύθις το χρέος τους και ανέλαβαν την υποχρέωση να το εξοφλήσουν με δόσεις." Επομένως, το δικαστήριο της ουσίας διέλαβε πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες σχετικά με το ζήτημα της αναγνωρίσεως της οφειλής της αναιρεσίβλητης, αφού στις παραδοχές της περιλαμβάνονται όλα τα στοιχεία που κατά το αναιρετήριο φέρονται ως ελλείποντα και, κατά συνέπεια, ο εξεταζόμενος λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Όπως προκύπτει από το άρθρο 562 παρ. 2 και 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, για να είναι ορισμένος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη πράγματα ήτοι αυτοτελείς ισχυρισμούς, που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, πρέπει μεταξύ άλλων να αναφέρεται ότι οι εν λόγω ισχυρισμοί προτάθηκαν παραδεκτώς από τον αναιρεσείοντα στο Εφετείο. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τέταρτο λόγο της αναιρέσεως, όπως αυτός εκτιμάται, προβάλλεται η αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια, του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ διότι δεν έλαβε υπόψη και δεν απάντησε στον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας ότι παραβιάζεται η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, με την συμπεριφορά της αντιδίκου της, η οποία, παρά την "επιλογή" της να προκαλέσει την έκδοση διαταγής πληρωμής για συγκεκριμένο ποσό, την επίδοση επιταγής προς πληρωμή και τη μη διατύπωση εκ μέρους της επιφυλάξεως για μεγαλύτερη απαίτηση, προβάλλει και επιτυγχάνει την εκβιαστική είσπραξη μεγαλύτερης απαιτήσεως. Ο λόγος όμως αυτός της αναιρέσεως είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος. Διότι δεν αναφέρει με σαφήνεια ότι ο ισχυρισμός τον οποίο αφορά προτάθηκε παραδεκτώς στο Εφετείο, αφού αορίστως μόνον σημειώνεται ότι ο ισχυρισμός αυτός "αναπτύσσεται ..... στα δικόγραφα των προηγουμένων συζητήσεων της υπόθεσης".

Με τους τρίτο και έκτο (όπως αυτός εκτιμάται) λόγους αναιρέσεως, προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ διότι έλαβε υπόψη πραγματικά περιστατικά που δεν προτάθηκαν και ειδικότερα ότι η εναγομένη "επεφύλαξε εις εαυτήν το δικαίωμα" να συνεχίζει να ανατοκίζει την απαίτησή της και μετά το κλείσιμο του αλληλόχρεου λογαριασμού, έτσι ώστε η ενάγουσα να οφείλει ποσά και πέραν αυτών που επιτάχθηκε να πληρώσει με βάση την διαταγή πληρωμής. 'Όπως όμως προκύπτει από την επισκόπηση των προτάσεων της αναιρεσίβλητης ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και του δικογράφου της εφέσεώς της, υ διάδικος αυτή (αναιρεσίβλητη) προς απόκρουση της αγωγής προέβαλε τον ισχυρισμό που φέρεται ως μη προταθείς και τον επανέλαβε με τους λόγους της εφέσεως.

Επομένως οι λόγοι αυτοί της αναιρέσεως είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Ο πέμπτος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται η εκ του άρθρου 559 αριθ.11 ΚΠολΔ αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη της αποδεικτικό μέσο και ειδικότερα, την προσκομισθείσα με επίκληση υπ'αριθμ. ..... απόφαση της Διευθύνσεως Νομισματικής Πολιτικής και Τραπεζικών Εργασιών της Τράπεζας της Ελλάδος, που προβλέπει ότι "η διαφορετική ρύθμιση που εισάγει η απόφαση 289/1980 για τον τραπεζικό δανεισμό, ισχύει μόνο ως προς τις σχέσεις δανείων, πιστώσεων...

που συντελέστηκαν με την έναρξη ισχύος της και δεν καταλαμβάνει τις προηγούμενες έστω και αν η υπερημερία του οφειλέτη δανειολήπτη επέρχεται μετά την θέση της σε ισχύ, οι οποίες εξακολουθούν να διέπονται από την γενική διάταξη του άρθρου 269 ΑΚ", είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού η εν λόγω απόφαση εν αποτελεί αποδεικτικό μέσο, αλλά γραπτή πράξη της πολιτείας θεσπίζουσα κανόνα δικαίου αποτελεί δηλαδή ουσιαστικό νόμο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-8-2004 αίτηση της υπό εκκαθάριση τελούσας εταιρείας με την επωνυμία" Ανώνυμος Εταιρεία ΑΛΕΥΡΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ Σ. ΚΑΠΟΥΡΝΙΩΤΗ - Α. ΠΑΝΤΗΣ" για αναίρεση της 406/2004 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23-5-2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 29-5-2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ