Supreme Court dismisses appeal on res judicata grounds, remanding case to new judges for retrial.

Απόφαση 1137 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1137/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ρωμύλο Κεδίκογλου, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη, Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή και Γεώργιο Πετράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Μαϊου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία «Οργανισμός Ελληνικών Γεωργικών Ασφαλίσεων» (ΕΛ.Γ.Α.), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Παζιώτη βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσίβλητων: 1) ..... και 2)....... Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Απόστολο - Κων/νο Κωνσταντινίδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-11-1997 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5049/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 587/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 11-10-2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Καλούδης, διάβασε την από 20-3-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων ζήτησε την απόρριψή της και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 322, 324, 331 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι δεδικασμένο υπάρχει μεταξύ των ίδιων προσώπων με την ίδια ιδιότητα μόνο για το δικαίωμα που κρίθηκε και εφόσον πρόκειται για το αυτό αντικείμενο και την αυτή ιστορική και νομική αιτία. Το δεδικασμένο καλύπτει ως ενιαίο σύνολο ολόκληρο το δικανικό συλλογισμό βάσει του οποίου το δικαστήριο κατέληξε στην αναγνώριση ή μη αναγνώριση της επίδικης έννομης σχέσης.

Συγκεκριμένα καλύπτει: α) το δικαίωμα που κρίθηκε, β) τη νομική αιτία, ήτοι το νομικό χαρακτηρισμό που δόθηκε από το δικαστήριο στα πραγματικά περιστατικά κατά την υπαγωγή τους στην εφαρμοσθείσα διάταξη του νόμου και γ) την ιστορική αιτία που αποτελείται από τα πραγματικά περιστατικά, που έγιναν δεκτά από το Δικαστήριο και ήταν αναγκαία για τη διάγνωση της έννομης σχέσης.

Εξάλλου, τα καθ' υπέρβαση του αντικειμένου της δίκης (αιτήματος ή ιστορικής αιτίας) κριθέντα, εφόσον και αυτά περιλαμβάνονται στο πραγματικό του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε και δεν κρίθηκαν πλεοναστικώς, καλύπτονται επίσης από το δεδικασμένο που παράγεται από την απόφαση, ανεξάρτητα από το δικονομικό σφάλμα αυτής.

Στην προκειμένη περίπτωση από τα προσκομιζόμενα διαδικαστικά έγγραφα προκύπτουν τα εξής: Οι ενάγουσες και ήδη αναιρεσίβλητες, με την προηγούμενη από 19-1-1996 αγωγή τους, ισχυρίστηκαν ότι είχαν προσληφθεί από το εναγόμενο και ήδη αναιρεσείον ως γεωπόνοι με αλλεπάλληλες συμβάσεις ορισμένου χρόνου και προσέφεραν σ' αυτό τις υπηρεσίες τους διενεργώντας πραγματογνωμοσύνες και εκτιμήσεις αγροτικών ζημιών σε διάφορες περιοχές της χώρας κατά τα έτη 1989-1995 η πρώτη και 1987-1995 η δεύτερη.

Στην αγωγή αυτή ανέφεραν συγκεκριμένα τα χρονικά διαστήματα, κατά τα οποία προσέφεραν τις υπηρεσίες τους και ειδικότερα, καθόσον αφορά στο έτος 1994, ότι εργάσθηκαν από 1-12-1994 έως 15-12-1994 η πρώτη (....) και από 30-11-1994 έως 19-12-1994 η δεύτερη (.....). Ζήτησαν δε κυρίως την ένταξή τους σε οργανικές θέσεις του κλάδου ΠΕ 1-Γεωπόνων, κατ' εφαρμογή του άρθρου 93 παρ. 5 του ισχύ νόμου έχοντος Κανονισμού Καταστάσεως Προσωπικού του εναγομένου.

Η αγωγή αυτή, κατά την προαναφερόμενη βάση της, απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη με την 2349/1997 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την αιτιολογία ότι οι ενάγουσες δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την ένταξή τους, κατά την παραπάνω διάταξη, διότι δεν υπηρετούσαν στο εναγόμενο κατά την έναρξη ισχύος του Κανονισμού (21-12-1994), και η απόφαση αυτή κατέστη κατά τούτο τελεσίδικη, αφού οι ενάγουσες δεν άσκησαν έφεση κατά του ως άνω κεφαλαίου της.

Ακολούθως, με την ένδικη από 7-11-1997 αγωγή τους οι ενάγουσες, αφού εκθέτουν τα περιστατικά που είχαν επικαλεσθεί και με την προηγούμενη αγωγή τους, ισχυριζόμενες επιπλέον ότι υπηρετούσαν και κατά την κρίσιμη ημερομηνία της 21-12-1994 στο εναγόμενο, ζητούν την αναγνώριση του ως άνω δικαιώματος αυτών προς ένταξη σε οργανικές θέσεις, κατ' εφαρμογή της ίδιας διάταξης (άρθρ.93 παρ.5 του Κανονισμού).

Όμως το δεδικασμένο της πιο πάνω 2349/1997 αποφάσεως καλύπτει και την ένδικη αξίωση, ακόμη και αν οι ενάγουσες δεν ανέφεραν στην πρώτη αγωγή τους ότι υπηρετούσαν στο εναγόμενο την 21-12-1994, αφού και το στοιχείο αυτό περιλαμβάνεται στα περιστατικά που κρίθηκαν από το Δικαστήριο και ήταν αναγκαία για τη διάγνωση της ένδικης έννομης σχέσης.

Επομένως το Εφετείο κατά παράβαση των προαναφερομένων διατάξεων έκρινε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι δεν παράγεται δεδικασμένο από την ως άνω απόφαση για την ένδικη αξίωση, κατά το βάσιμο σχετικό πρώτο λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 16 περίπτ. β΄ του ΚΠολΔ. Επομένως, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο Δικαστήριο που την εξέδωσε, αφού είναι δυνατή η συγκρότηση του από άλλους δικαστές (άρθρ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 587/2004 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση προς εκ νέου εκδίκαση, στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τις αναιρεσίβλητες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων είκοσι (720) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Μαϊου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 5 Ιουνίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ