Supreme Court dismisses appeal for failure to specify exact legal error in appeal grounds under Article 559(1) of Civil Procedure Code.

Απόφαση 1136 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1136/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές : Βασίλειο Ρήγα Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε-Εισηγητή, Χαράλαμπο Δημάδη και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :

Της αναιρεσείουσας : Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΜΠΟΥΡΙΚΑΣ ΑΒΕΕ- Ανώνυμη Βιομηχανική Εμπορική Εταιρία Νωπών και Ξηρών Καρπών", που εδρεύει στην Αμάρυνθο Ευβοίας και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Αναστάσιος Παπαγεωργίου.

Του αναιρεσιβλήτου : Συνεταιρισμού με την επωνυμία "Κεντρική Συνεταιριστική Ένωση Σύκων και Ξηρών Καρπών-Οργάνωση Παραγωγών (ΣΥΚΙΚΗ Συν Π.Ε - Ο.Π) ", που εδρεύει στην Καλαμάτα (6ο χιλ. Ε.Ο Καλαμάτας-Μεσσήνης) και εκπροσωπείται νόμιμα, παραστάθηκε μετά του νομίμου εκπροσώπου της Ψ, ο οποίος διόρισε πληρεξούσιο δικηγόρο τον Χρήστο Παναγιωτόπουλο, δικηγόρο Καλαμάτας.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8.8.2000 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκίδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 628/2001 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 80/2003 του Εφετείου Αθηνών (Μεταβατική έδρα Χαλκίδος). Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά η αναιρεσείουσα με την από 29.12.2003 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης - Σπυρίδων Τέντες ανέγνωσε την από 7 Νοεμβρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Για να είναι ορισμένος ο προβλεπόμενος από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου πρέπει στο αναιρετήριο να προσδιορίζεται με σαφήνεια, εκτός από άλλα στοιχεία, για τα οποία ήδη δεν πρόκειται, και το αποδιδόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση σφάλμα, να αναφέρεται δηλαδή που ακριβώς εντοπίζεται η παράβαση κατά την ερμηνεία ή εφαρμογή του κανόνα (Ολ.ΑΠ 1/1995).

Στην προκείμενη περίπτωση με το πρώτο μέρος του πρώτου λόγου αναιρέσεως, με την επίκληση του αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 513, 540, 547, 978 και 822 ΑΚ. Ειδικότερα γίνεται αναφορά στις παραδοχές του Εφετείου, σύμφωνα με τις οποίες η αναιρεσείουσα εταιρεία, αφού αγόρασε και παρέλαβε ποσότητα ξηρών σύκων από την αντίδικό της Συνεταιρισμό, απέστειλε αυτήν ξανά ύστερα από σχετικό αίτημά της, στον πωλητή προς το σκοπό της φυλάξεώς της, συνοδευόμενη από δελτίο αποστολής με την ένδειξη, "επιστροφή", τεθείσα προς δήλωση του σκοπού διακινήσεως του προϊόντος, με την ενέργεια δε αυτή η αναιρεσείουσα δεν προέβη σε δήλωση αναστροφής της πωλήσεως.

Περαιτέρω προβάλλεται η αντίφαση ότι με αυτά που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας παραβίασε ευθέως τις προαναφερόμενες νομικές διατάξεις. Ο λόγος όμως αυτός αναιρέσεως, διατυπούμενος ως ανωτέρω, δεν περιέχει επίκληση συγκεκριμένου νομικού σφάλματος και, επομένως, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος.

Κατά έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 του Κ.Πολ.Δ., η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόστηκε.

Αντιθέτως η απόφαση στερείται από νόμιμης βάσεως όταν οι ανωτέρω ελλείψεις αφορούν στην αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (Κ,Πολ.Δ. 561 παρ, 1) και ειδικότερα στην ανάλυση και αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αρκεί αυτό να εκτίθεται στην απόφαση σαφώς. Στην προκείμενη περίπτωση με το δεύτερο μέρος του πρώτου λόγου αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται επαρκών αιτιολογιών σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα στο ζήτημα της αναστροφής της επίδικης πωλήσεως.

Όλες όμως οι επισημαινόμενες ελλείψεις αφορούν όχι σε ουσιώδη πραγματικά περιστατικά, ήτοι σε περιστατικά που είναι αναγκαία για τη στήριξη της κρίσεως του δικαστηρίου ότι η αναιρεσείουσα δεν προέβη στην αναστροφή της πωλήσεως, αλλά στην ανάλυση και αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος. Επομένως ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αόριστος.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα" κατά την έννοια του νόμου θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (και συνεπώς θεμελιώνουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως (Ολ ΑΠ 3/1997), όχι δε οι αρνητικοί ισχυρισμοί της αγωγής ή της ενστάσεως ή αντενστάσεως ή ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων. Στην προκείμενη περίπτωση με το τρίτο μέρος του πρώτου λόγου αναιρέσεως η αναιρεσείουσα διατείνεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τον ισχυρισμό της ότι αυτή διαθέτει τέλειες ψυκτικές εγκαταστάσεις φυλάξεως και συντηρήσεως και, επομένως, δεν δικαιολογείται η άποψη ότι τα εμπορεύματα επεστράφησαν στον αντίδικό της προς το σκοπό της φυλάξεως. Ο λόγος όμως αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι ο ανωτέρω ισχυρισμός δεν αποτελεί πράγμα κατά την έννοια που προαναφέρθηκε, αλλ' επιχείρημα που αποδεικτικώς στηρίζει τον αγωγικό ισχυρισμό περί αναστροφής της πωλήσεως.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα ως προς την αγωγή της αναιρεσείουσας, έλαβε υπόψη του τις καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων και τα εκατέρωθεν επικαλούμενα και νομίμως προσκομιζόμενα έγγραφα. Από τη διατύπωση αυτή, αλλά και από το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει, χωρίς καμιά αμφιβολία, ότι το Εφετείο, μαζί με όλα τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και τις φωτογραφίες των εγκαταστάσεων της αναιρεσείουσας, που επικαλέστηκε και προσκόμισε αυτή, καθώς και το από 25-12-1999 δελτίο ποιοτικής αναλύσεως σύκων που επικαλέσθηκε και προσκόμισε ο αναιρεσίβλητος.

Επομένως, οι δεύτερος, κατά το τέταρτο μέρος του, και τρίτος κατά το πρώτο μέρος του λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως, με τους οποίους προσάπτεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη του τα προαναφερόμενα έγγραφα και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ., είναι αβάσιμοι και πρέπει να απορριφθούν.

Ο κανόνας του άρθρου 200 ΑΚ, κατά τον οποίο οι συμβάσεις ερμηνεύονται όπως απαιτεί η καλή πίστη, αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη, εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση που υφίσταται κενό ή αμφίβολο σημείο στις δηλώσεις βουλήσεως της ερμηνευομένης συμβάσεως. Το δικαστήριο δε της ουσίας, αν διαπιστώσει, έστω και έμμεσα, την ύπαρξη κενού ή αμφίβολου σημείου και δεν προσφύγει στην καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη προς κάλυψη του κενού ή άρση του αμφίβολου σημείου, ελέγχεται αναιρετικά για παραβίαση της διατάξεως ουσιαστικού δικαίου του ως άνω άρθρου του ΑΚ (ΟλΑΠ 590/1968).

Από τις διατάξεις δε αυτές, σε συνδυασμό και προς εκείνες των άρθρων 118 αριθ. 4, 559 αριθ. 1 και 566 § 2 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι για το ορισμένο του περί της προαναφερόμενης παραβιάσεως λόγου αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται σ' αυτόν, πλην άλλων, ότι το δικαστήριο της ουσίας διεπίστωσε την ύπαρξη κενού ή αμφίβολου σημείου.

Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, προβαίνοντας σε ερμηνεία της δηλώσεως της ενάγουσας περί επιστροφής των προϊόντων, χωρίς να προσφύγει στους ερμηνευτικούς κανόνες των διατάξεων αυτών. Ο λόγος όμως αυτός, με τον οποίο, κατ' ορθήν υπαγωγή, γίνεται επίκληση της αναιρετικής πλημμέλειας του αριθμού 1 (όχι και 19) του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αόριστος, αφού δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι το δικαστήριο της ουσίας διαπίστωσε την ύπαρξη κενού ή αμφίβολου σημείου στην ως άνω δήλωση βουλήσεως.

Με το δεύτερο μέρος του τρίτου λόγου αναιρέσεως αποδίδεται στο Εφετείο η προβλεπόμενη από το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ αναιρετική πλημμέλεια ότι έλαβε υπόψη έγγραφο, ήτοι το από 4/4/2001 έγγραφο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Μεσσηνίας, μολονότι ο αναιρεσίβλητος δεν το είχε επικαλεσθεί. Όπως όμως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης και της προσβαλλόμενης αποφάσεως το Εφετείο έλαβε υπόψη όχι το ως άνω έγγραφο, αλλ' έγγραφο (βεβαίωση) με ίδια ημερομηνία της Διευθύνσεως Γεωργίας και Κτηνοτροφίας Μεσσηνίας-Τμήματος Ποιοτικού Ελέγχου, το οποίο είχε επικαλεσθεί νομίμως ο αναιρεσίβλητος. Επομένως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-12-2003 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία " ΜΠΟΥΡΙΚΑΣ ΑΒΕΕ - Ανώνυμη Βιομηχανική Εμπορική Εταιρία Νωπών και Ξηρών Καρπών" για αναίρεση της 80/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών (Μεταβατική έδρα Χαλκίδας).

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23-5-2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 29-5-2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ