1135/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1135 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1135/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Παναγιώτη Παρτσιλίβα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των καλούντων - αναιρεσειόντων: 1. ..... 2. ...... 3. ..... 4. .....5. .... , 6. ...... 7....... , 8. ....., 9. ..... 10. ....11. ......και 12. .....13. ..... 14. ...... 15. ..., των τριών τελευταίων υπεισελθόντων στην παρούσα δίκη ως αποκλειστικών εξ αδιαθέτου κληρονόμων του αποβιώσαντος αρχικού αναιρεσείοντος .....16. ....., 17. .....και 18. ..... , των τριών τελευταίων κατοίκων ....., υπεισελθόντων στην παρούσα δίκη ως αποκλειστικών νομίμων κληρονόμων της ήδη αποβιώσασας αρχικής αναιρεσείουσας .....κατοίκου εν ζωή ....

Εκπροσωπήθηκαν όλοι από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Βενιζέλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του καθού η κλήση - αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό των Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Κωνσταντίνο Γεωργάκη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25 Ιουνίου 2001 αίτηση προσδιορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης επί αναγκαστικής απαλλοτρίωσης των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Εφετείο Θεσσαλονίκης.

Εκδόθηκε η 2987/2001 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας, ζήτησαν οι αναιρεσείοντες, με την από 4 Μαρτίου 2002 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 118/2004 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η υπόθεση εισάγεται και πάλι για συζήτηση με την από 27 Δεκεμβρίου 2005 κλήση των αναιρεσειόντω.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Παρτσιλίβας ανέγνωσε την από 7 Νοεμβρίου 2003 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στην σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτη Νικολάου Κασσαβέτη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμός 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται, ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας το οποίο εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.

θεμελιώνει η προβαλλομένη αιτίαση. Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμός 1 Κ.Πολ.Δ.) πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία ή εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν μάλιστα το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση κατ' ουσίαν πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές του, ήτοι τα πραγματικά γεγονότα που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία και συντελέσθηκε η προβαλλομένη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου της αναιρέσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αίτηση αναίρεσης προβάλλεται αιτίαση από το άρθρο 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ., για το ότι το Εφετείο, απορρίπτοντας την αίτηση των αναιρεσειόντων για καθορισμό οριστικής τιμής μονάδος αποζημιώσεως για το αναγκαστικά απαλλοτριωθέν με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας ακίνητό τους, ως κατ΄ ουσίαν αβάσιμη, παραβίασε τις διατάξεις του νόμου, τις οποίες κλήθηκε να εφαρμόσει.

Όμως δεν καθορίζονται οι συγκεκριμένες διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία ή εφαρμογή αυτών, ούτε παρατίθενται τα πραγματικά γεγονότα, που το Εφετείο δέχθηκε ως αποδεδειγμένα και στα οποία στήριξε την απορριπτική του κρίση.

Επομένως ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος.

ΙΙ. Ο καθιερούμενος από το άρθρο 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως δημιουργείται όταν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο αποδεικτικού, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ. Κ.Πολ.Δ., εγγράφου, ήτοι προέβη σε εσφαλμένη ανάγνωση του κειμένου του, αποδίδοντας σ' αυτό περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από το αληθινό, στη συνέχεια δε, στηρίζοντας την κρίση του αποκλειστικώς ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο αυτό, κατέληξε σε επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αποδεικτικό πόρισμα αναφορικώς με πράγματα έχοντα ουσιώδη επιρροή στην έκταση της δίκης (Ολ.

ΑΠ 1/1999). Δεν ιδρύεται όμως ο λόγος αυτός, όταν το δικαστήριο της ουσίας, μετά από εκτίμηση του περιεχομένου του εγγράφου, καταλήγει σε διαπίστωση διαφορετική από εκείνη που ο αναιρεσείων θεωρεί ως σωστή, καθώς και όταν σχημάτισε την κρίση του από τη συνεκτίμηση περισσότερων αποδεικτικών μέσων, μεταξύ των οποίων και το επίμαχο έγγραφο, χωρίς τούτο να εξαίρεται ιδιαιτέρως.

Εξάλλου για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο το ακριβές περιεχόμενο του εγγράφου, το διαφορετικό από αυτό περιεχόμενο που δέχθηκε το δικαστήριο καθώς και το επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα συμπέρασμα, στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο εξαιτίας της παραμορφώσεως. Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο και τελευταίο λόγο της αίτησης αναίρεσης προβάλλεται αιτίαση, από το άρθρο 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δ., για το ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εξώδικης δήλωσης του αναιρεσίβλητου, μη προσδιοριζόμενης κατά ημεροχρονολογία, με την οποία παραιτήθηκε από την από 22-7-1967 αίτησή του, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Εδέσσης, περί καθορισμού τιμής μονάδος του ως άνω απαλλοτριωθέντος ακινήτου, ισχυριζόμενο ότι τούτο ανήκει στην κυριότητα αυτού, τα συμβόλαια υπ΄ αριθ. ....., .....

των συμβολαιογράφων Θεσσαλονίκης Βασ. Κατωπόδη και Πέτρου Γραικού, αντίστοιχα, υπ΄ αριθ. ....., ..... του συμβολαιογράφου Στέργιου Κόκκαλη, την υπ΄ αριθ. πρωτ......απόφαση του Υπουργού Οικονομικών και το υπ΄ αριθ. πρωτ. ..... έγγραφο Υπουργ. Γεωργίας, εκ των οποίων αποδεικνυόταν η συγκυριότητα των αναιρεσειόντων στο απαλλοτριωθέν ακίνητο.

Δεν προσδιορίζεται όμως στο αναιρετήριο κατά ημεροχρονολογία συντάξεως και επιδόσεώς της η άνω εξώδικη δήλωση και δεν παρατίθεται επακριβώς το περιεχόμενο αυτής και των λοιπών άνω εγγράφων και δεν αναφέρεται ποιό ήταν το διαφορετικό περιεχόμενο καθενός των εν λόγω εγγράφων που δέχθηκε το δικαστήριο ούτε το συνέπεια τούτων επιζήμιο για τους αναιρεσείοντες συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το Εφετείο.

Επομένως ο λόγος αυτός είναι προεχόντως αόριστες αλλά και απαράδεκτες, διότι, από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης, προκύπτει ότι το Εφετείο σχημάτισε την κρίση του, από τη συνεκτίμηση απλώς των εν λόγω εγγράφων μετά των λοιπών αποδεικτικών μέσων, που μνημονεύονται στην προσβαλλόμενη απόφασή του και δη των καταθέσεων των μαρτύρων που εξετάστηκαν στο ακροατήριο και των εγγράφων, που προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων και τα πιό πάνω χωρίς να εξαίρει αυτά ή κάποιο εξ αυτών ιδιαιτέρως.

Πρέπει, μετά από αυτά, να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρ. 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.), το οποίο κατέθεσε και προτάσεις.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-3-2002 αίτηση των ..... κ.λ.π. για αναίρεση της 2987/2001 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Μαϊου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Μαΐου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ