Supreme Court dismisses appeal on tax evasion delay, ruling procedural omission of minutes did not violate rights.

Απόφαση 1134 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1134/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βιολέττα Κυτέα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Μπουρνάκα - Εισηγήτρια, Αγγελική Αλειφεροπούλου, Αριστείδη Πελεκάνο και Δημήτριο Χονδρογιάννη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Οκτωβρίου 2015, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημήτριου Δασούλα (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Γ. Ι. του Α., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καραγκούνη, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 1053/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 28 Αυγούστου 2014 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 877/2014.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκειμένη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 25 παρ.1 του ν.1882/1990, όπως ίσχυε κατά το χρόνο τελέσεως της ένδικης αξιόποινης πράξεως, ήτοι μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 23 παρ.1 του ν.2523/1997 και στη συνέχεια, με το άρθρο 34 παρ.1 του ν.3220/1-1-2004, και πριν από την αντικατάστασή του από τις (δυσμενέστερες στη συγκεκριμένη περίπτωση) διατάξεις του άρθρου 3 παρ.1 του ν.3943/2011, η καθυστέρηση καταβολής των βεβαιωμένων στις Δημόσιες Οικονομικές Υπηρεσίες (Δ.Ο.Υ.) και τα τελωνεία χρεών προς το Δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, διώκεται ύστερα από αίτηση του προϊσταμένου της Δ.Ο.Υ.

ή του Τελωνείου προς τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών της έδρας τους και τιμωρείται με ποινή φυλακίσεως: α)τεσσάρων τουλάχιστον μηνών, εφόσον το συνολικό χρέος από κάθε αιτία, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων ή προσαυξήσεων μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών, ο οποίος συνοδεύει υποχρεωτικά την ως άνω αίτηση, υπερβαίνει το ποσό των 10.000 ευρώ, β)έξι τουλάχιστον μηνών, εφόσον το συνολικό χρέος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ανωτέρω περίπτωσή υπερβαίνει το ποσό των 50.000 ευρώ, και γ)ενός τουλάχιστον έτους, εφόσον το συνολικό χρέος, σύμφωνα με τα οριζόμενα στην ανωτέρω περίπτωση α, υπερβαίνει το ποσό των 120.000 ευρώ.

Για τη θεμελίωση του ανωτέρω εγκλήματος, κρίσιμα στοιχεία που πρέπει να προσδιορίζονται στην καταδικαστική απόφαση για να είναι αυτή ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη, όπως επιβάλλεται από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, είναι: 1)η Αρχή που προέβη στη βεβαίωση του χρέους, 2)το ύψος του χρέους, 3)ο τρόπος πληρωμής του (εφάπαξ ή σε δόσεις), 4)ο ακριβής χρόνος καταβολής του, όταν αυτό καταβάλλεται εφάπαξ ή της κάθε δόσεως όταν καταβάλλεται σε δόσεις, ο οποίος δεν συμπίπτει αναγκαστικά με το χρόνο που βεβαιώθηκε το χρέος, διότι ως χρόνο βεβαιώσεως των χρεών ο νόμος εννοεί εκείνον κατά τον οποίον γίνεται η βεβαίωση από την αρμόδια οικονομική αρχή και έχει ως περιεχόμενο τον προσδιορισμό του υπόχρεου προσώπου, καθώς και του είδους και του ποσού της οφειλής ενώ το ληξιπρόθεσμο του χρέους συνάπτεται με τη λεγόμενη ταμειακή βεβαίωση, οπότε και μπορεί το χρέος αυτό να εισπραχθεί, και 5)η μη πληρωμή ολοκλήρου του ποσού του χρέους, όταν αυτό είναι καταβλητέο εφάπαξ, πέραν των τεσσάρων μηνών από τη λήξη του χρόνου καταβολής του, οπότε συνάγεται και προσδιορίζεται ο χρόνος τελέσεως του εγκλήματος και 6)η ιδιότητα του υποχρέου για την καταβολή των χρεών και υπέχοντος προς τούτο ποινική ευθύνη.

Εξάλλου, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει λόγο αναιρέσεως της από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ του ΚΠοινΔ, όταν αναφέρονται σ’ αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει, δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της αποφάσεως, το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του σκεπτικού της.

Στην προκειμένη περίπτωση το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, που δίκασε ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο όπως προκύπτει από το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης υπ’ αριθμ.1053/2014 αποφάσεώς του δέχθηκε, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, που στήριξε στα αναφερόμενα κατ’ είδος αποδεικτικά μέσα ότι αποδείχθησαν τα εξής πραγματικά περιστατικά κατά πιστή αντιγραφή: "Στη Θεσσαλονίκη την 30-12-2008 και όπως περιγράφεται αναλυτικά στο διαλαμβανόμενο στο διατακτικό πίνακα χρεών, καθυστέρησε να καταβάλει χρέη προς το Δημόσιο που ήταν βεβαιωμένα στη Δ.Ο.Υ. Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης συνολικού ποσού 164551,80 ευρώ συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων και προσαυξήσεων μέχρι και την 1-7-2010 (ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών), για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών από τη λήξη του χρόνου καταβολής τους σύμφωνα με τον πίνακα χρεών, που διαλαμβάνεται στο διατακτικό και αποτελεί μέρος του αιτιολογικού. Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να κηρυχθεί ένοχος ο κατηγορούμενος για την πράξη για την οποία κατηγορείται".

Ακολούθως, στο διατακτικό της αποφάσεώς του, το άνω δικαστήριο, κήρυξε τον κατηγορούμενο ένοχο για το ότι: "ΚΗΡΥΣΣΕΙ τον κατηγορούμενο ένοχο του ότι στη Θεσσαλονίκη την 30-12-2008 και με την ιδιότητα του ατομικώς φορολογικά υπόχρεου καθυστέρησε να καταβάλει βεβαιωμένα στις Δημόσιες Οικονομικές Υπηρεσίες (Δ.Ο.Υ.), χρέη προς το Δημόσιο, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων και προσαυξήσεων, μέχρι την ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, το δε συνολικό χρέος υπερβαίνει το ποσό των εκατόν είκοσι χιλιάδων ευρώ (120.000) και ειδικότερα στον ως άνω τόπο και χρόνο και όπως περιγράφεται αναλυτικά στο συνημμένο πίνακα χρεών, καθυστέρησε να καταβάλει χρέη προς το Δημόσιο που ήταν βεβαιωμένα στη Δ.Ο.Υ.

Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης συνοδικού ποσού 164.551.29 ευρώ, συμπεριλαμβανομένων των κάθε είδους τόκων ή προσαυξήσεων μέχρι και τη 1-7-2010 (ημερομηνία σύνταξης του πίνακα χρεών), για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, από τη λήξη του χρόνου καταβολής τους, σύμφωνα με το ακόλουθο πίνακα χρεών: ? Με βάση τις παραπάνω παραδοχές, η προκύπτουσα από το συνδυασμό του ανωτέρω αιτιολογικού και του διατακτικού της προσβαλλόμενης υπ’ αριθμ.1053/2014 αποφάσεως αιτιολογία, είναι η επιβαλλόμενη, από τις προαναφερθείσες διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη, αφού εκτίθενται σ’ αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων της αξιόποινης πράξης της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο συνολικού ποσού 164551,29 ευρώ υπερβαίνοντος το ποσό των 120.000 ευρώ, για την οποία κηρύχθηκε ένοχος ο αναιρεσείων, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στις εφαρμοσθείσες ως άνω ουσιαστικές ποινικές διατάξεις (25 ν.1882/1990, όπως αντικ.

με το άρθρο 23 παρ.1 του ν.2523/1997 και ήδη με το άρθρο 34 παρ.1, 2 ν.3220/2004). Ειδικότερα, όσον αφορά τις επί μέρους αιτιάσεις και λόγους αναιρέσεως της κρινόμενης αιτήσεως του αναιρεσείοντος είναι αβάσιμοι καθ’ οσον: α)το αιτιολογικό είναι μεν τυπικό και εξαντλείται σε σχεδόν επανάληψη του διατακτικού της απόφασης, το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου περιέχει και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, αναφερόμενο σε προσαρτώμενο αναλυτικό πίνακα χρεών, αποτελούντα ενιαίο σύνολο με το αιτιολογικό, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του αιτιολογικού της.

β)προσδιορίζεται στην απόφαση, προσαρτώμενου στο διατακτικό αυτής του μνημονευόμενου σ’ αυτήν πίνακα χρεών της αρμόδιας Δ.Ο.Υ. Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης, που είχε προσαρτηθεί στη μηνυτήρια αναφορά της ως άνω αρμόδιας Δ.Ο.Υ., η Αρχή που προέβη στη βεβαίωση των χρεών σε βάρος του αναιρεσείοντα κατηγορουμένου (Η’ Δ.Ο.Υ.

Καλαμαριάς), το είδος του χρέους (φόρος από εισόδημα), το ύψος του χρέους (164.551,29 ευρώ), ο χρόνος βεβαιώσεώς του (10-6-2008), ο τρόπος πληρωμής του (εφάπαξ) και ο χρόνος καταβολής του (29-8-2008) και γ)όσον αφορά το δόλο που απαιτείται κατά το άρθρο 26 παρ.1 ΠΚ για τη θεμελίωση της υποκειμενικής υποστάσεως του εν λόγω από πρόθεση τιμωρούμενου εγκλήματος μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο, δεν ήταν ανάγκη να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, αφού ο δόλος του κατηγορουμένου ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος αυτού και εξυπακούεται ότι προκύπτει από την πραγμάτωση των περιστατικών αυτών μη πληρωμής ληξιπρόθεσμων και βεβαιωμένων χρεών του.

Επομένως, ο από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ σχετικός πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, είναι αβάσιμος.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 329, 331, 333 παρ.2, 364 και 369 ΚΠοινΔ, προκύπτει ότι η λήψη υπόψη από το δικαστήριο, για το σχηματισμό της κρίσεως του περί της ενοχής του κατηγορουμένου, εγγράφων που δεν αναγνώσθηκαν κατά την προφορική συζήτηση της υποθέσεως στο ακροατήριο, επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας κατά το άρθρο 171 παρ.1 εδ.δ του ίδιου κώδικα, που ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ.1 στοιχ.Α’ του ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως, διότι αποστερείται έτσι ο κατηγορούμενος του δικαιώματός να εκθέσει τις απόψεις του και να προβεί σε παρατηρήσεις σχετικά με το αποδεικτικό αυτό μέσο (άρθρο 358 ΚΠοινΔ) εκτός αν αυτά αποτελούν στοιχεία του κατηγορητηρίου ή το υλικό αντικείμενο του εγκλήματος ή είναι έγγραφα διαδικαστικά ή αναφέρονται απλώς διηγηματικά στην απόφαση ή το περιεχόμενό τους προκύπτει από άλλα αποδεικτικά μέσα.

Εξάλλου το περιεχόμενο του εγγράφου δεν είναι αναγκαίο να αναφέρεται στα πρακτικά της αποφάσεως, είναι όμως αναγκαίο να αναφέρονται τα στοιχεία εκ των οποίων προσδιορίζεται επαρκώς η ταυτότητά του, έτσι ώστε να μην καταλείπεται αμφιβολία για το ποιο έγγραφο αναγνώσθηκε. Ο προσδιορισμός, δηλαδή, της ταυτότητας του εγγράφου είναι αναγκαίος για τη δημιουργία της βεβαιότητας ότι το έγγραφο αυτό και όχι κάποιο άλλο αναγνώσθηκε στη συγκεκριμένη δίκη και έτσι δόθηκε η δυνατότητα στον κατηγορούμενο να εκθέσει τις απόψεις του και να κάνει τις παρατηρήσεις του ως προς το περιεχόμενό του, κατά το άρθρο 358 ΚΠΔ.

Δεν δημιουργείται καμμία αμφιβολία, ως προς την ταυτότητα του εγγράφου, όταν από τα πρακτικά της δίκης δεν προκύπτει ότι αναγνώσθηκε άλλο έγγραφο με τον συγκεκριμένο προσδιορισμό.

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με το δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλει ότι προκλήθηκε ακυρότητα κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο συνισταμένη στο ότι δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις που καθορίζουν την άσκηση από μέρους του των δικαιωμάτων που του παρέχει ο νόμος και συγκεκριμένα ότι το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση για να καταλήξει στην περί ενοχής κρίση του: 1)έλαβε υπόψη του τον "πίνακα χρεών" χωρίς αυτός να έχει αναγνωσθεί 2)ότι ανέγνωσε "έγγραφο της Δ.Ο.Υ.

Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης με θέμα την ενημέρωση σχετικά με τη δικαστική εξέλιξη της αίτησης ποινικής δίωξης σε βάρος του κατηγορουμένου" χωρίς να προσδιορίζονται τα στοιχεία ταυτότητας του εγγράφου αυτού και δη ο αριθμός πρωτοκόλλου και η ημερομηνία συντάξεώς του και γ)έλαβε υπόψη τα πρακτικά της πρωτοβαθμίου δίκης, παρά το ότι αυτά δεν αναγνώσθηκαν, αφού στα αναγνωσθέντα έγγραφα αναφέρεται μόνον η εκκαλούμενη και όχι τα πρακτικά της, με αποτέλεσμα να αποστερηθεί ο κατηγορούμενος της δυνατότητας να ασκήσει το παρεχόμενο σ’ αυτόν από το άρθρο 358 του ΚΠοινΔ δικαίωμα να προβεί σε δηλώσεις και εξηγήσεις σχετικές με τα ως άνω έγγραφα.

Από την επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης προκύπτουν τα εξής αναφορικά: 1)με τον πίνακα χρεών, ότι αυτός δεν φέρεται ότι αναγνώσθηκε, πλήν όμως, δεν ήταν αναγκαίο να αναγνωσθεί, γιατί αποτελεί στοιχείο του κατηγορητηρίου, ανεξάρτητα του ότι το περιεχόμενό του προκύπτει και από άλλο αποδεικτικό μέσο και δή από το έγγραφο της Δ.Ο.Υ.

Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης (για το οποίο θα γίνει λόγος παρακάτω) το οποίο αναγνώσθηκε στο ακροατήριο, και από την επισκόπηση του οποίου προκύπτει ότι σ’ αυτό είναι συνημμένος και ο πίνακας χρεών και συνεπώς με την ανάγνωσή του αναγνώσθηκε και ο πίνακας χρεών 2)με το "έγγραφο της Δ.Ο.Υ. Καλαμαριάς Θεσσαλονίκης με θέμα την ενημέρωση σχετικά με τη δικαστική εξέλιξη της αίτησης ποινικής δίωξης σε βάρος του κατηγορουμένου" ότι το έγγραφο αυτό είναι το μοναδικό με τα στοιχεία αυτά που αναγνώσθηκε και ουδεμία αμφιβολία δημιουργείται ως προς την ταυτότητά του, αφού άλλο έγγραφο με τον συγκεκριμένο προσδιορισμό δεν αναγνώσθηκε, δεν ήταν δε αναγκαία ειδικότερη αναφορά πρόσθετων στοιχείων προσδιορισμού, αφού μάλιστα με την ανάγνωση στο ακροατήριο του κειμένου του, κατέστη γνωστό και κατά το περιεχόμενό του στον αναιρεσείοντα, οπότε αυτός είχε πλήρη δυνατότητα να προβεί κατ’ αρθρο 358 ΚΠοινΔ σε δηλώσεις και εξηγήσεις αναφορικά με το περιεχόμενό του και 3)με τα πρακτικά της πρωτοβαθμίου δίκης, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση κατέληξε στην περί ενοχής κρίση αφού έλαβε υπόψη, μεταξύ άλλων, και τα "πρακτικά της εκκαλούμενης υπ’ αριθμ.17196/16-11-2012 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης", παρά το ότι στην προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρεται ότι ανεγνώσθη η υπ’ αριθμ.17196/16-11-2012 εκκαλουμένη απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, χωρίς να αναφέρεται ότι ανεγνώσθησαν και τα πρακτικά αυτής.

Όμως τα συντασσόμενα κατά τα άρθρα 140 επ. ΚΠοινΔ πρακτικά της δίκης και η απόφαση συνιστούν ένα ενιαίο σύνολο και όχι χωριστό έγγραφο, όταν δε στα πρακτικά της προσβαλλόμενης απόφασης σημειώνεται ότι αναγνώσθηκε η εκκαλουμένη σαφώς συνάγεται ότι αναγνώσθηκε η πρωτόδικη απόφαση με τα ενσωματωμένα στην απόφαση ενιαία πρακτικά αυτής, πράγμα που αναφέρεται στο άνω αιτιολογικό της προσβαλλόμενης και από προφανή παραδρομή παραλείπεται η λέξη "και τα πρακτικά αυτής".

Επομένως, δημόσια αναγνώσθηκε η υπ’ αριθμ.17196/16-11-2012 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης και τα πρακτικά αυτής και δεν επήλθε ακυρότητα της διαδικασίας, αφού δεν παραβιάσθηκαν τα υπερασπιστικά δικαιώματα του κατηγορουμένου.

Συνεπώς, ο συναφής από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Α’ λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, είναι αβάσιμος.

Τέλος, η ειδικότερη αιτίαση ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη "την όλη εν γένει αποδεικτική διαδικασία" χωρίς να προσδιορίζει σε τι συνίσταται αυτή, ουδεμία έννομη επιρροή έχει, ενόψει του ότι η φράση αυτή εκ περισσού ετέθη, δεδομένου ότι αναφέρονται και προσδιορίζονται στην προσβαλλόμενη απόφαση ποια συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία έλαβε υπόψη του το ως άνω δικαστήριο.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρθρ.583 παρ.1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει, την από 28-8-2014 αίτηση (δήλωση) του Ι. Γ. επιδοθείσα στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την 1/9/2013, για αναίρεση της υπ’ αριθμ.1053/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Δεκεμβρίου 2015.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Μαΐου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ