Supreme Court dismisses appeal claiming appellate court distorted document content and failed to declare appeal inadmissible.

Απόφαση 1132 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1132/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Απριλίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.χ1 , 2. χ2 και 3. χ3, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Ντάλλα.

Του αναιρεσίβλητου: ψ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καλαϊτζίδη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-5-1996 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσπρωτίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3/1997, 46/2002 προδικαστικές, 19/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 179/2006 του Εφετείου Κέρκυρας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5-2-2007 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Παπαηλιού ανέγνωσε την από 17-3-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 14 Κ.Πολ.Δ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Εξάλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 513 § 1 περ. β' εδαφ. γ' Κ.Πολ.Δ, αν η απόφαση είναι εν μέρει οριστική, δεν επιτρέπεται έφεση ούτε κατά των οριστικών διατάξεων πριν εκδοθεί οριστική απόφαση στη δίκη.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο από το άρθρο 559 αριθμ. 14 Κ.Πολ.Δ λόγο αναιρέσεως, κατ' ορθή υπαγωγή, προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη την έφεση του εφεσίβλητου, η οποία εστρέφετο κατά της 46/2002 εν μέρει οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας.

Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι από τις ασκηθείσες δύο εφέσεις, η έφεση του αναιρεσιβλήτου εστρέφετο κατά της 46/2002 εν μέρει οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας, η οποία περιείχε οριστικές διατάξεις σε βάρος του και η οποία ασκήθηκε μετά την έκδοση της οριστικής απόφασης και εντός τριετίας από της δημοσιεύσεως της εν λόγω απόφασης.

Επομένως παραδεκτά ο αναιρεσίβλητος με την έφεσή του στράφηκε κατά της προαναφερόμενης μη οριστικής απόφασης και ο ως άνω λόγος αναιρέσεως, που υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος. Πράγματα υπό την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δ είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που υπό την προϋπόθεση της νόμιμης προτάσεώς τους θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως (Ολ.

ΑΠ 11/1996). Επομένως, η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έλαβε υπόψη της πράγμα που προτάθηκε από μέρους των αναιρεσειόντων και έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και δη την ύπαρξη περίφραξης που χωρίζει την οικοπεδική έκταση στη θέση "......", που προέκυπτε από το αντίγραφο των συντεταγμένων των κορυφών της πολεοδομικής μελέτης, δεν συνιστά πράγμα, κατά την προαναφερόμενη έννοια, και ως εκ τούτου ο δεύτερος από το άρθρο 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δ λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Περαιτέρω, ο επικουρικώς προτεινόμενος λόγος αναιρέσεως, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του την προταθείσα με τις προτάσεις των αναιρεσειόντων ενώπιον του Εφετείου ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος του αναιρεσιβλήτου-ενάγοντος, είναι αβάσιμος, διότι το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, έλαβε υπόψη του την ένσταση αυτή, την οποία και την απέρριψε εκ του πράγματος, με το να δεχθεί εν μέρει την αγωγή, σε σχέση με τους τρεις αγρούς και την οικοπεδική έκταση στη θέση ".....",τα οποία ακίνητα δεν περιλαμβάνονταν, όπως τα υπόλοιπα για τα οποία απορρίφθηκε η αγωγή, στην άτυπη, με ιδιωτικό συμφωνητικό, διανομή του έτους 1975 μεταξύ του αναιρεσιβλήτου και του δικαιοπαρόχου των αναιρεσειόντων χ, ως προς τα οποία ακίνητα και μόνον διέταξε την αυτουσία διανομή.

Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 11 γ' Κ.Πολ.Δ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Με τον τρίτο από το άρθρο 559 αριθμ. 11γ' Κ.Πολ.Δ λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έλαβε υπόψη της το αντίγραφο των συντεταγμένων των κορυφών του κτηματογραφικού τετραγώνου 0368, το οποίο οι αναιρεσείοντες επικαλέστηκαν και προσκόμισαν ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου.

Από την προσβαλλόμενη απόφαση και από την αναφορά σ' αυτή ότι έλαβε υπόψη τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της προκύπτει, χωρίς αμφιβολία, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και το προαναφερόμενο έγγραφο. Επομένως ο ως άνω λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 559 εδ. 20 Κ.Πολ.Δ αναιρείται η απόφαση, αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Παραμόρφωση υπάρχει όταν το δικαστήριο κάνει διαγνωστικό λάθος (εσφαλμένη ανάγνωση) και αποδίδει σε ορισμένο αποδεικτικό έγγραφο, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ.

Κ.Πολ.Δ περιεχόμενο διαφορετικό από το πραγματικό, όχι όμως όταν, εκτιμώντας το έγγραφο ως αποδεικτικό μέσο, προβαίνει στην εκτίμηση του περιεχομένου του, δηλαδή σε αποδεικτική αξιολόγησή του. Η παραμόρφωση πρέπει να είναι προφανής και το έγγραφο να προσκομίζεται για την απόδειξη ουσιώδους ισχυρισμού.

Το δε δικαστήριο πρέπει να μόρφωσε τη γνώμη του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το περιεχόμενο του εγγράφου που παραμόρφωσε. Με τον τέταρτο από το άρθρο 559 αριθ. 20 Κ.Πολ.Δ λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, και δη του από ... "οικειοθελικού διανεμητηρίου ακινήτων", με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό.

Στο ως άνω έγγραφο αναφέρεται, κατά το κρίσιμο σημείο, τα εξής: "8ον) Εις θέσιν ....., σ' αυτήν τη μεριά έχουμε τα σπίτια μας, το κάθε σπίτι έχει ξεχωριστά είσοδον και έξοδον και ο καθένας την αυλήν του. Μετά όταν θα γίνη σχέδιο πόλεως θα χωρίσομε το υπόλοιπο μέρος από το σπίτι του ψ1 και πέρα εξ ημισείας αφού βάλλομε Μηχανικόν, τις δε ελιές θα τις μάσουμε, όπως τις μαζεύουμε και πρώτα".

Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι αυτή δέχθηκε επ' αυτού τα ακόλουθα: " Με τη μυστική διαθήκη που αναφέρθηκε και αποτελεί τον τίτλο στον οποίο στηρίζουν τα δικαιώματά τους οι διάδικοι, ορίστηκε ρητά ότι ο ψ1 κληρονομεί τα 2/3 και ο χ το 1/3 της κληρονομιαίας ακίνητης περιουσίας. Τούτο ισχύει για τους αγρούς και για τον ακάλυπτο χώρο του οικοπεδικού ακινήτου.

Η αναφορά των συμβληθέντων στο από ... διανεμητήριο ακινήτων για την οικοπεδική έκταση ότι μετά την ένταξη στο σχέδιο πόλεως θα γίνει διανομή του ακάλυπτου ακινήτου (εκτός των κτισμάτων και της αυλής καθενός) και θα πάρει καθένας το μισό, δεν προσπόρισε στο χ οποιοδήποτε δικαίωμα πέρα από το ποσοστό που λάμβανε με τη διαθήκη.

Ο τελευταίος ισχυρίστηκε αβάσιμα, όπως προεκτάθηκε, για διανομή και του ακάλυπτου χώρου της οικοπεδικής έκτασης και μάλιστα κατά το 1/2 , εκτός όμως αυτού του ισχυρισμού και της επικλήσεως της συμφωνίας που περιλαμβάνεται στο διανεμητήριο, δεν προέβαλε ισχυρισμό με βάση τον οποίο και με διαφορετικά από την άτυπη πραγματικά περιστατικά να απέκτησε συγκυριότητα στο εν λόγω ακίνητο μεγαλύτερου ποσοστού από το οριζόμενο στον κτητικό τίτλο".

Από τα ανωτέρω δεν προκύπτει λάθος ανάγνωση του προαναφερόμενου εγγράφου, αφού η προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρει επακριβώς το περιεχόμενο του, αλλά εκτίμηση του περιεχομένου του και μάλιστα σε συνδυασμό με τα όσα όριζε η από .... μυστική διαθήκη του πατέρα του αναιρεσιβλήτου και του δικαιοπαρόχου των αναιρεσειόντων ψ, από το περιεχόμενο της οποίας κατά κύριο λόγο, μόρφωσε τη γνώμη της η αναιρεσιβαλλόμενη.

Επομένως ο ως άνω λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-2-2007 αίτηση των χ1, χ2 και χ3 για αναίρεση της 179/2006 αποφάσεως του Εφετείου Κερκύρας. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία καθορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Μαΐου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Μαΐου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ