1132/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1132 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1132/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Απριλίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ-ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΕ", που εδρεύει ενταύθα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Ανδρέα Πετρόπουλο και Αθανάσιο Γιαννόπουλο, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου: ...... , ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23/10/2003 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1068/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 198/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 31/5/2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας ανέγνωσε την από 23/3/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη με επίκληση από την αναιρεσείουσα υπ' αριθμ. 3954/5-7-2006 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ..... , ακριβές αντίγραφο της από 31-5-2006 αιτήσεως αναιρέσεως με την κάτω από αυτήν πράξη του αρμοδίου Αντιπροέδρου, με την οποία ορίζεται δικάσιμος η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας και κλήση προς εμφάνιση κατ' αυτήν, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στον αναιρεσίβλητο. Αυτός, όμως, κατά τα προκύπτοντα από τα πρακτικά αυτού του Δικαστηρίου, δεν εμφανίστηκε κατά την παραπάνω δικάσιμο, όταν εκφωνήθηκε η υπόθεση στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, ούτε κατέθεσε έγγραφη δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. Επομένως, πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία του αναιρεσιβλήτου σαν να ήταν και αυτός παρών (άρθρ. 568 παρ. 4 και 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ).

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 671 παρ. 1 εδ. τελευταίο του Κ.Πολ.Δ., που κατά το άρθρο 674 παρ. 2 του ιδίου Κώδικα εφαρμόζεται και στην κατ' έφεση δίκη, στην ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών λαμβάνονται υπόψη ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου αν έγιναν ύστερα από προηγούμενη κλήτευση του αντιδίκου πριν από είκοσι τέσσερις τουλάχιστον ώρες. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 529 παρ. 1 εδ. α΄ του αυτού Κώδικα, στην κατ' έφεση δίκη επιτρέπεται να γίνει επίκληση και προσαγωγή νέων αποδεικτικών μέσων. Επομένως, το Εφετείο μπορεί να λάβει υπόψη επικαλούμενες και προσκομιζόμενες ένορκες βεβαιώσεις που έγιναν οποτεδήποτε μετά τη συζήτηση ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου έως τη συζήτηση της εφέσεως. Έτσι, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο παρά το νόμο έλαβε υπόψη την υπ' αριθμ. 8124/7-5-2004 ένορκη βεβαίωση μάρτυρα, διότι αυτή λήφθηκε και προσκομίστηκε με πρωτοβουλία του αναιρεσιβλήτου μετά τη συζήτηση της υποθέσεως στον πρώτο βαθμό, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Το δικαστήριο, για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση, συνεκτιμά ελεύθερα όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν νόμιμα οι διάδικοι για την απόδειξη των ισχυρισμών τους. Και έχει μεν υποχρέωση το δικαστήριο να αιτιολογήσει την απόφασή του, δηλαδή να αναφέρει τους λόγους που το οδήγησαν στο σχηματισμό της δικανικής του πεποιθήσεως, όχι όμως και να κάνει ειδική μνεία καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη.

Μόνο αν από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι προς σχηματισμό της δικανικής πεποιθήσεως του δικαστηρίου επί ενός ουσιώδους ζητήματος δε λήφθηκαν υπόψη όλα ή ορισμένα αποδεικτικά μέσα, που με επίκληση προσκομίστηκαν, τότε ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. (ΑΠ 22/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στο Εφετείο ότι παρά την περί του αντιθέτου διαβεβαίωσή του, δεν έλαβε υπόψη για το σχηματισμό δικανικής πεποιθήσεως ως προς την υπαιτιότητα του προστηθέντος οδηγού του ζημιογόνου οχήματος στην επέλευση του ένδικου εργατικού ατυχήματος, την προσκομισθείσα με επίκληση από την αναιρεσείουσα υπ' αριθμ. 534/2001 έκθεση έρευνας των τεχνικών επιθεωρητών του Υπουργείου Εργασίας, .....

και .... . Όμως, από τη διαβεβαίωση του δικαστηρίου ότι έλαβε υπόψη όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της προσβαλλόμενης αποφάσεως, στην οποία μάλιστα γίνεται και ειδική μνεία και αντίκρουση του εν λόγω αποδεικτικού μέσου, καθίσταται αναμφίβολο ότι λήφθηκε υπόψη και το έγγραφο αυτό.

Επομένως, ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Από τα άρθρα 914, 932 του ΑΚ και 1, 16 του ν 551/1915 προκύπτει ότι χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη οφείλεται και επί εργατικού ατυχήματος όταν συντρέχουν οι όροι της αδικοπραξίας. Οι διατάξεις του άρθρου 16 παρ. 1 του ν. 551/1915, κατά τις οποίες ο παθών σε εργατικό ατύχημα δικαιούται να εγείρει την αγωγή του κοινού αστικού δικαίου και να ζητήσει πλήρη αποζημίωση μόνο όταν το ατύχημα μπορεί να αποδοθεί σε δόλο του εργοδότη ή των προστηθέντων του ή όταν επήλθε σε εργασία στην οποία δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις νόμων, διαταγμάτων ή κανονισμών για τους όρους ασφαλείας των εργαζομένων και εξαιτίας της μη τηρήσεως των διατάξεων αυτών, αναφέρονται στην επιδίκαση αποζημιώσεως για περιουσιακή ζημία και όχι στη χρηματική ικανοποίηση, για την οποία δεν υπάρχει πρόβλεψη στον ανωτέρω νόμο και εφαρμόζονται γι' αυτό μόνο οι γενικές διατάξεις (Ολ.ΑΠ 1117/1986).

Επομένως, για να δικαιούται ο παθών σε εργατικό ατύχημα χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, αρκεί να συντέλεσε στην επέλευση του ατυχήματος πταίσμα του εργοδότη ή των προστηθέντων από αυτόν, με την έννοια του άρθρου 914 ΑΚ, δηλαδή αρκεί να συντρέχει οποιαδήποτε αμέλεια αυτών και όχι μόνο η ειδική αμέλεια περί την τήρηση των όρων ασφαλείας του άρθρου 16 παρ. 1 του ν. 551/1915.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχτηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα : Στις 17-12-2001 ο αναιρεσίβλητος, που ήταν υπάλληλος πίστας της αναρεσείουσας με αντικείμενο εργασίας την εκφόρτωση και φόρτωση αποσκευών και εμπορευμάτων στο αεροδρόμιο "Ελ. Βενιζέλος", επρόκειτο να εξυπηρετήσει την πτήση της SINGA PORE AIRLINES".

Αφού έδωσε οδηγίες για την αποθήκη NOS του αεροσκάφους, πριν φορτώσει την αποθήκη Ν0 1, επιχείρησε να δει τις ταμπέλες των παλετών εμπορευμάτων που ήταν ήδη τοποθετημένα με συστοιχία ώστε να τοποθετηθούν στο αεροπλάνο με συνεχή σειρά, σύμφωνα με τις ακριβείς οδηγίες της φορτώσεως. Οι ταμπέλες ήταν τοποθετημένες σε εσωτερική θέση, δηλαδή η "πλάτη" της μιας παλέτας βρισκόταν αντικριστά με το μέτωπο της άλλης.

Καθώς δε ήταν έτοιμος περί ώρα 13.25 να ρωτήσει το αρμόδιο τμήμα για το ποια παλέτα θα μεταφερόταν πρώτη και ποιες θα ακολουθούσαν, ανάλογα με το βάρος τους, ο οδηγός χειριστής του οχήματος μεταφοράς .... , προστηθείς στην οδήγηση από την αναιρεσίβλητη εταιρεία, ξεκίνησε τη φόρτωση με αποτέλεσμα ο αναιρεσίβλητος που βρισκόταν ακόμη ανάμεσα στις παλέτες, να παρασυρθεί και να τραυματισθεί.

Με βάση τα περιστατικά αυτά το Εφετείο έκρινε ότι ο τραυματισμός του αναιρεσιβλήτου οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του πιο πάνω οδηγού ο οποίος δεν έλαβε τα μέτρα προστασίας που έπρεπε και δε συνεννοήθηκε με αυτόν πριν την εκκίνηση του οχήματος δηλαδή δεν προειδοποίησε τον αναιρεσίβλητο πριν προβεί στην ενέργειά του αυτή.

Με την κρίση του αυτή τα Εφετείο δεν παραβίασε τις παραπάνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις καθόσον, ναι μεν δεν προσδιορίζονται στην προσβαλλόμενη απόφαση τα μέτρα που έπρεπε να λάβει ο οδηγός του ζημιογόνου οχήματος, ώστε να αποτρέψει την επέλευση του ατυχήματος, πλην όμως η παρατιθέμενη παράλληλη αιτιολογία ότι αυτός προέβη στην εκκίνηση του οχήματος χωρίς προηγουμένως να συνεννοηθεί με τον αναιρεσίβλητο, που ήταν ο αρμόδιος για τη φόρτωση υπάλληλος πίστας, θεμελιώνει πλήρως την αμελή συμπεριφορά του προστηθέντος οδηγού και στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της προσβαλλόμενης.

Επομένως, εφόσον η εν λόγω αιτιολογία δεν πλήττεται με την αναίρεση, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στην εν λόγω απόφαση ότι δεν έχει νόμιμη βάση λόγω ανεπάρκειας των αιτιολογιών της ως προς το προαναφερόμενο ζήτημα, πρέπει να απορριφθεί ως αλυσιτελής.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 31-5-2006 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ-ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΕ" για αναίρεση της υπ' αριθμ. 198/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 8 Μαΐου 2007 . Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Μαΐου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ