1131/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1131 / 2016 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1131/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δήμητρα Μπουρνάκα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Καπελούζο - Εισηγητή, Δημήτριο Γεώργα, Δημήτριο Τζιούβα και Νικόλαο Τσάκο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 11 Μαΐου 2016, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου - Βασιλοπούλου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Ι. Π. του Π., κατοίκου ... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Λάγγα, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 1437/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με πολιτικώς ενάγοντα τον Α. Β. του Ε., κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Τριανταφύλλου.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 11 Μαρτίου 2016 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 409/2016.

Αφού άκουσε

Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκειμένη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 171 παρ.1 περ.δ του ΚΠοινΔ, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 11 παρ.2 του ν.3904/2010 απόλυτη ακυρότητα προκαλείται και αν δεν τηρηθούν οι διατάξεις που καθορίζουν "την εμφάνιση, την εκπροσώπηση και την υπεράσπιση του κατηγορουμένου και την άσκηση των δικαιωμάτων που του παρέχονται από το νόμο, την ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα".

Περαιτέρω κατά το άρθρο μόνο παράγραφος 3 εδ.α και β του Ν.2243/1994 "περί καταργήσεως των ειδικών ποινικών διατάξεων περί τύπου" στα εγκλήματα που διαπράττονται δια του τύπου, οι προβλεπόμενες στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας με ποινή ακυρότητας ή απαραδέκτου προθεσμίες, που υπερβαίνουν τις πέντε (5) ημέρες, συντέμνονται στο ήμισυ, το δε κλάσμα, που τυχόν προκύπτει, συμπληρώνεται ως την επόμενη ακέραιη μονάδα.

Η εν λόγω διάταξη, που επιδιώκει τη, συνεπεία της ιδιομορφίας και της ιδιαιτερότητας των αδικημάτων του τύπου, ταχεία περαίωση των εκκρεμών δικών, συντέμνει στο ήμισυ γενικώς τις θεσπιζόμενες από τον ΚΠοινΔ προθεσμίες και έτσι οι από το άρθρο 473 παρ.1 του ΚΠοινΔ προβλεπόμενες δεκαήμερη και τριακονθήμερη προθεσμία ες, οι οποίες σχετίζονται με την άσκηση του ενδίκου μέσου της εφέσεως, συντέμνονται, αντιστοίχως, σε πέντε (5) και δεκαπέντε (15) ημέρες, αρχίζουν δε οι προθεσμίες αυτές την επόμενη της δημοσιεύσεως της αποφάσεως.

Εξ άλλου, από τη διάταξη του άρθρου 474 παρ.1 του ΚΠοινΔ προκύπτει ότι εκείνος που ασκεί το ένδικο μέσο οφείλει να αναφέρει στην έκθεση ασκήσεως αυτού το λόγο που δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση του, δηλαδή περιστατικά της ανωτέρας βίας ή του ανυπέρβλητου κωλύματος, από τα οποία παρεμποδίσθηκε στην εμπρόθεσμη άσκηση του καθώς και τα αποδεικτικά μέσα τα οποία αποδεικνύουν τη βασιμότητα του, άλλως το ένδικο μέσο απορρίπτεται ως απαράδεκτο, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 του ΚΠοινΔ.

Ο έλεγχος του Αρείου Πάγου περιορίζεται στην ορθότητα της κρίσεως για την απόρριψη αυτή. Ειδικότερα, η απόφαση που απορρίπτει το ένδικο μέσο της εφέσεως, ως εκπρόθεσμο, για να έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, πρέπει να διαλαμβάνει το χρόνο επιδόσεως της προσβαλλόμενης αποφάσεως, αν απαγγέλθηκε απόντος του εκκαλούντος, το χρόνο ασκήσεως του ενδίκου μέσου, καθώς και το αποδεικτικό από το οποίο προκύπτει η επίδοση, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό τούτου ή μνεία, κατά τα άρθρα 154 παρ.1, 156 και 161 παρ.1 ΚΠοινΔ, στοιχείων εγκυρότητας της επιδόσεως, εκτός εάν προβάλλεται δια της εφέσεως λόγος ακυρότητος της επιδόσεως ή ανώτερης βίας, εκ της οποίας απωλέσθηκε η προθεσμία, οπότε η αιτιολογία πρέπει να εκτείνεται και στην απορριπτική του λόγου τούτου κρίση του δικαστηρίου. (Ολ.ΑΠ 4/1995).

Στη προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ’ αριθμ.1437/2015 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, ο ήδη αναιρεσείων - κατηγορούμενος καταδικάσθηκε, με την με αριθμό 13537/2014 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών σε ποινή φυλακίσεως δέκα (10) μηνών, για την πράξη της συκοφαντικής δυσφημήσεως δια του Τύπου.

Η εν λόγω πρωτόδικη απόφαση, δημοσιεύθηκε στις 10/3/2014, με ωσεί παρόντα τον κατηγορούμενο, ο οποίος εκπροσωπήθηκε κατ’ άρθρο 340 παρ.2 ΚΠοινΔ από τους πληρεξουσίους δικηγόρους Λάγγα Ιωάννη και Σκαρογιάννη Παναγιώτη. Κατά της αποφάσεως αυτής ο κατηγορούμενος άσκησε στις 18-3-2014 την με αριθμό 1318 έφεση, η οποία απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη με αριθμό 1437/2015 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως με την αιτιολογία, μετά την παράθεση νομικής σκέψεως ότι "Στην προκειμένη περίπτωση, με την εκκαλουμένη 13537/2014 απόφαση του Ε’ Τριμελούς Πλημ/κειου Αθηνών, ο εκκαλών κατηγορούμενος καταδικάσθηκε σε ποινή φυλακίσεως 10 μηνών για την αξιόποινη πράξη της συκοφαντικής δυσφήμησης δια του τύπου.

Κατά της απόφασης αυτής ο κατηγορούμενος, άσκησε έφεση, συνταχθείσα σχετικώς της υπ’ αριθμ.1318/2014 εκθέσεως εφέσεως. Η έφεση αυτή ωστόσο, είναι απαράδεκτη, ως εκπροθέσμως ασκηθείσα, αφού ασκήθηκε μετά το πέρας της πενθημέρου προς τούτο προθεσμίας, σύμφωνα με όσα εκτίθενται στην προπαρατεθείσα νομική σκέψη.

Ειδικότερα, η εκκαλουμένη απόφαση δημοσιεύθηκε στις 10-3-2014 (με τον κατηγορούμενο εκπροσωπούμενο νομίμως από συνηγόρους του στη δίκη εκείνη κατά το άρθρο 340 παρ.2 ΚΠοινΔ) και συνεπώς, η πενθήμερη προθεσμία συμπληρωνόταν στις 15-3-2014. Καθότι, όμως η τελευταία ημέρα της προθεσμίας και η επόμενη της ήταν εξαιρετέες ημέρες (Σάββατο και Κυριακή αντίστοιχα), η προθεσμία συμπληρωνόταν την 17-3-2014, ήτοι ημέρα Δευτέρα.

Πλην όμως, όπως προκύπτει από την υπ’ αριθμ. 1318/2014 έκθεση εφέσεως, η έφεση του ως άνω κατηγορουμένου, ασκήθηκε στις 18-3-2014 μετά την πάροδο της προς τούτο προθεσμίας. Επομένως, εφόσον ότι ουδείς λόγος διαλαμβάνεται στην έκθεση εφέσεως, που να δικαιολογεί την εκπρόθεσμη άσκηση της, πρέπει ν’ απορριφθεί ως απαράδεκτης".

Με τις παραδοχές αυτές, το Τριμελές Εφετείο ορθώς και με την απαιτούμενη από τις ανωτέρω διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία έκρινε ότι η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ασκήθηκε εκπροθέσμως, δεδομένου ότι, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, η προθεσμία της εφέσεως για τα εγκλήματα που τελούνται διά του τύπου είναι πέντε ημέρες από τη δημοσίευση της αποφάσεως και όχι από την επίδοση, καθόσον ο εκκαλών - αναιρεσείων, εκπροσωπήθηκε κατ’ αρθρον 340 παρ.2 ΚΠοινΔ από τους πληρεξουσίους δικηγόρους, οπότε εθεωρείτο ωσεί παρών και δεν απαιτείτο επίδοση της εκκαλούμενης αποφάσεως, έληγε δηλαδή η προθεσμία της εφέσεως την 17-3-2014.

Αναφέρει δε η προσβαλλόμενη το χρόνο εκδόσεως της εκκαλούμενης αποφάσεως (10-3-2014) και το χρόνο ασκήσεως της εφέσεως (18-3-2014) καθώς και ότι στην έφεση, όπως άλλωστε από την επισκόπηση αυτής προκύπτει δεν εκτίθενται λόγοι ανώτερης βίας, οι οποίοι να δικαιολογούν την εκπρόθεσμη άσκησή της. Η αιτίαση του αναιρεσείοντος ότι, επειδή είναι μόνιμος κάτοικος Κύπρου, άσκησε εμπρόθεσμα την ως άνω έφεση του, εντός δεκαπενθημέρου [του μισού της οριζόμενης τριακονθήμερης προθεσμίας στο άρθρο 473 παρ.1 ΚΠοινΔ, προκειμένου για κατοίκους στην αλλοδαπή] και συνεπώς εσφαλμένα απορρίφθηκε αυτή ως απαράδεκτη, ειναι απορριπτέα, διότι η προθεσμία των τριάντα ημερών αφορά ερημοδικασθέντα και αρχίζει από την σ’ αυτόν επίδοση της προσβαλλόμενης αποφάσεως.

Συνεπώς ο, κατ’ άρθρο 510 παρ. 1 στοιχείο Δ ΚΠοινΔ λόγος της αιτήσεως, περί ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της προσβαλλόμενης αποφάσεως, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Συνακόλουθα, απορριπτέοι είναι και οι λόγοι της αιτήσεως περί του ότι, εξαιτίας της απορρίψεως της ως άνω εφέσεως, το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση υπερέβη αρνητικά την εξουσία του και προκάλεσε απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας διότι παραβίασε τις διατάξεις του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ περί δικαίας δίκης [άρθρα 510 παρ.1 στοιχεία Α’ , Δ’ ΚΠοινΔ και 6 της ΕΣΔΑ].

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 του ΚΠοινΔ), καθώς και στη δικαστική δαπάνη του παραστάντος πολιτικώς ενάγοντος [άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ].

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11-3-2016 αίτηση του Ι. Π. του Π., για αναίρεση της με αριθμό 1437/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) Ευρώ, καθώς και στη δικαστική δαπάνη του πολιτικώς ενάγοντος, εκ πεντακοσίων [500] Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Μαΐου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Μαΐου 2016

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ