Supreme Court allows appeal against lower court's failure to consider crucial medical evidence regarding a fall injury.

Απόφαση 1130 / 2010 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1130/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μίμη Γραμματικούδη, Αντιπρόεδρο, Χρήστο Αλεξόπουλο, Βασίλειο Λυκούδη, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, και Δημήτριο Μουστάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 29 Σεπτεμβρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Μαριάννας Νίκου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1...., 2.... αμφοτέρων κατοίκων ..., 3...., κατοίκου Πολωνίας, 4...., 5...., κατοίκου Πολωνίας, 6...., κατοίκου Πολωνίας, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν όλοι, από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Αγγελάκο.

Των αναιρεσίβλητων: 1...., κατοίκου ..., 2...., κατοίκου ... ή ..., 3...., κατοίκου ..., εκ των οποίων οι 1ος και 2ος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γρηγόριο Γερασίμου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ., ο 2ος εκπροσωπήθηκε και από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ζήση Κωνσταντίνου, επίσης με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ, ενώ ο 3ος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-10-2001 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1179/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1095/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 25-10-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρήστος Αλεξόπουλος, ανέγνωσε την από 28-11-2006 έκθεση του αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Αθανασίου Θεμέλη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 25-10-2005 αίτησης για αναίρεση της 1095/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες και επικαλούμενες από τους επισπεύδοντες τη συζήτηση αναιρεσείοντες ... και ... εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας Αθηνών ..., ακριβές αντίγραφο της ένδικης αναιρέσεως καθώς και ακριβές αντίγραφο της από 17-7-2008 κλήσεως, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς εμφάνιση κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, επιδόθηκαν νόμιμα και εμπρόθεσμα στον τρίτο των αναιρεσιβλήτων, ο οποίος όμως, όπως προκύπτει από τα πρακτικά, δεν εμφανίσθηκε, ούτε κατέθεσε έγγραφη δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ., κατά την παραπάνω συνεδρίαση, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το πινάκιο.

Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία του τρίτου των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 568 παρ. 4 και 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.). Σύμφωνα με όσα προκύπτουν από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να επιβάλλεται η ειδική αναφορά και η ιδιαίτερη αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά.

Πάντως, η γενική αναφορά της λήψεως υπόψη όλων των αποδείξεων που προσκομίσθηκαν με επίκληση δεν αποκλείει την ίδρυση του λόγου αναιρέσεως από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ για κάποιο αποδεικτικό στοιχείο που έχει ουσιώδη σημασία για την έκβαση της δίκης, όταν από το περιεχόμενο της αποφάσεως δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι τούτο έχει ληφθεί υπόψη.

Για την ίδρυση του λόγου αυτού αναιρέσεως προϋποτίθεται ότι έχει γίνει επίκληση του αποδεικτικού μέσου από τον αναιρεσείοντα με τις προτάσεις που κατατέθηκαν στο Εφετείο κατά τη συζήτηση της υποθέσεως, μετά την οποία εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση. Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο, κατά το πρώτο μέρος του, λόγο αναιρέσεως, ο οποίος αληθώς υπάγεται στη ρύθμιση του άρθρου 559 αριθμ . 11 περ.

γ' ΚΠολΔ (και όχι εκείνη του αριθμού 20 του ίδιου άρθρου όπως στο αναιρετήριο αναφέρεται), αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη ουσιώδες έγγραφο που οι αναιρεσείοντες είχαν επικαλεσθεί και προσκομίσει στο Εφετείο, με τις προτάσεις τους που υπέθεσαν κατά τη συζήτηση, μετά την οποία εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, η λήψη του οποίου θα επηρέαζε το διατακτικό της αποφάσεως υπέρ των απόψεών τους.

Ειδικότερα, όπως πράγματι προκύπτει από την επισκόπηση των ανωτέρω προτάσεων των αναιρεσειόντων, οι τελευταίοι αυτοί, προς απόδειξη του θεμελιώδους αγωγικού τους ισχυρισμού ότι ο κατά την 21-6-2000 θανάσιμος τραυματισμός του εργαζόμενου συγγενούς τους ... επήλθε εξαιτίας πτώσεώς του από τον ισόγειο όροφο και από ύψος τεσσάρων (4) μέτρων στο βάθος της χωρίς κανένα προστατευτικό μέτρο καταπακτής του υπογείου ανεγειρόμενης στην περιοχή ...

οικοδομής, επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν και την από 1-6-2000 γνωμάτευση του Κέντρου Υγείας ...., στην οποία ως προς τον ανωτέρω θανασίμως τραυματισθέντα αναφέρεται η διάγνωση "θλαστικό τραύμα ινιακής χώρας τριχωτού κεφαλής (κρανιοεγκεφαλική κάκωση) από πτώση ύψους 2 μέτρων περίπου". Από την προσβαλλόμενη όμως απόφαση, παρά την αδιάστικτη σε αυτή διαβεβαίωση όχι λήφθηκαν υπόψη "όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για να ληφθούν υπόψη είτε ως αυτοτελή αποδεικτικά μέσα είτε ως δικαστικά τεκμήρια", δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε το ανωτέρω έγγραφο κατά τη μόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος ότι ο θανάσιμος τραυματισμός του ως άνω συγγενούς των αναιρεσειόντων έλαβε χώρα, όχι εξαιτίας πτώσεως από ύψος στο δάπεδο του φρεατίου, αλλά σε άλλο χώρο (υπόγειο) της ανωτέρω οικοδομής και οφείλεται σε απλή (όχι από ύψος) πτώση του θανατωθέντος.

Και τούτο διότι, παρά την, κατ' αρχήν, μη ύπαρξη δικονομικού καθήκοντος του δικαστηρίου προς διαμνημόνευση ενός εκάστου των ληφθέντων υπόψη αποδεικτικών μέσων, στη συγκεκριμένη περίπτωση η έλλειψη οποιασδήποτε αναφοράς του Εφετείου, έστω και εμμέσως, στο περιεχόμενο του άνω αποδεικτικού μέσου γεννά αμφιβολία αν πράγματι ελήφθη υπόψη αυτό από το Εφετείο κατά το σχηματισμό του ανωτέρω, απορριπτικού της αγωγής, αποδεικτικού του πορίσματος.

Κατά συνέπεια, ο ανωτέρω λόγος είναι βάσιμος. Επομένως, πρέπει η προσβαλλόμενη απόφαση να αναιρεθεί, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι, ως ηττώμενοι, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, σύμφωνα με τη σχετική νόμιμη αίτηση των τελευταίων αυτών (άρθρα 106, 176, 18 και 191 παρ.2 ΚΠολΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 1095/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Και.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Ιανουαρίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Ιουνίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ