1128/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1128 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Αναίρεση. Στοιχεία για το ορισμένο του λόγου αναιρέσεως του άρθρου 559 αρ. 20 του ΚΠολΔ για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου. Ανέλεγκτη από τον Άρειο Πάγο η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561§1 του ΚΠολΔ). Απορρίπτονται ως αβάσιμοι λόγοι αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 11 του ΚΠολΔ.

Αριθμός 1128/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 31 Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ρ. Σ. Τ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Καραγιάννη.

Της αναιρεσιβλήτου: Ε. συζ. Ν. Κ., το γένος Κ. Α., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αναστάσιο Γεροκωνσταντή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-1-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 109/2005 μη οριστική,181/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 805/2008 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 14-4-2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης ανέγνωσε την από 25-1-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη της αντιδίκου της στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αρ. 20 του Κ.Πολ.Δ για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο εκτός των άλλων και το αληθές περιεχόμενο του φερομένου ως παραμορφωθέντος εγγράφου, ώστε από τη σύγκριση με εκείνο που δέχθηκε η απόφαση να μπορεί ο Άρειος Πάγος να κρίνει αν υφίσταται διαγνωστικό σφάλμα του δικαστηρίου ως προς το περιεχόμενο του εγγράφου αυτού, καθώς και το διαφορετικό από το αληθές περιεχόμενο του εγγράφου που έγινε δεκτό από την προσβαλλόμενη απόφαση. Εξάλλου κατά το άρθρο 561§1 του ΚΠολΔ η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων και ιδιαίτερα του περιεχομένου εγγράφων δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, εκτός αν παραβιάστηκαν κανόνες δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή αν υπάρχει λόγος αναιρέσεως κατά το άρθρο 559 αρ. 19 και 20.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο που την εξέδωσε δέχθηκε ως αποδειχθέντα και τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά σχετικά με την προβληθείσα από την αναιρεσίβλητη- εναγομένη ένσταση εξοφλήσεως του ένδικου δανείου εκ δραχμών 11.000.000, την απόδοση του οποίου ζητούσε η αναιρεσείουσα- ενάγουσα με την αγωγή της, ήτοι "Επίσης η εναγομένη, πέραν του ανωτέρω ποσού (αναφέρεται το ποσό των 5.000.000 δρχ., την καταβολή του οποίου, κατά τις παραδοχές του Εφετείου, είχε συνομολογήσει η ενάγουσα), κατέβαλε στην ενάγουσα στις 7-8-2001 το ποσό των 2.500.000 δραχμών σε εξόφληση της τρίτης δόσεως του δανείου για την οποία είχε αποδεχθεί η ίδια μία ισόποση συναλλαγματική λήξεως 24-3-1998.

Το ποσό αυτό καταβλήθηκε από τον Ν. Κ., σύζυγο της εναγομένης, για λογαριασμό της, στον Ν. Ρ., σύντροφο της ενάγουσας, για λογαριασμό της ιδίας. Τούτο προκύπτει από την προσκομιζόμενη από την εναγομένη χειρόγραφη απόδειξη με ημερομηνία 7-8-2001, του Ν. Ρ., μάρτυρα της ενάγουσας, που φέρει την υπογραφή του και δεν αμφισβητήθηκε από τον ίδιο.

Και ναι μεν ο ανωτέρω μάρτυρας κατέθεσε ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου ότι το ανωτέρω ποσό κατέβαλε σ' αυτόν ο Ν. Κ. για άλλο δάνειο που είχε καταρτισθεί μεταξύ τους, δεν το προσδιόρισε όμως, ενόψει του ότι στην αρχή της κατάθεσής του αναφέρει ότι πριν από την επίδικη σύμβαση δανείου ο Ν. Κ. ζήτησε από τον ίδιο να του δανείσει χρήματα και εκείνος αρνήθηκε διότι στο παρελθόν του είχε δανείσει και δυσκολεύθηκε να τα εισπράξει.

Και επιπλέον ο ίδιος μάρτυρας δεν κατέθεσε αν από το επικαλούμενο δάνειο που αυτός χορήγησε στον Ν. Κ., σύζυγο της εναγομένης, ο τελευταίος εξακολουθούσε να του οφείλει κάποιο υπόλοιπο και δη το ποσό των 2.500.000 δραχμών το οποίο αυτός που κατέβαλε στις 7-8-2001 και ότι για την καταβολή αυτή εκδόθηκε η ανωτέρω χειρόγραφη απόδειξη.

Εξάλλου η ενάγουσα, ενώ αρνείται τις επικαλούμενες από την εναγομένη υπόλοιπες καταβολές, ουδέν αναφέρει για την ανωτέρω καταβολή των 2.500.000 δραχμών". Με το πρώτο σκέλος, από το άρθρο 559 αρ. 20 του ΚΠολΔ, του πρώτου λόγου του αναιρετηρίου προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της αναφερόμενης ως άνω από 7-8-2001 "χειρόγραφης απόδειξης", αφού, κατά τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας, η απόδειξη αυτή αφορά οφειλή του Ν.

Κ. προς τον Ν. Ρ. από άλλη αιτία, διαφορετική από εκείνην της ένδικης αγωγής, από την ακριβή διατύπωσή της δεν προκύπτει ότι αυτή εκδόθηκε για την αναιρεσείουσα και (ότι) τα καταβληθέντα χρήματα καταβλήθηκαν για λογαριασμό της ιδίας και για λογαριασμό της αναιρεσίβλητης, το δε Εφετείο έκρινε την απόδειξη αυτή ως απόδειξη πληρωμής "τμήματος οφειλής" προς την αναιρεσείοσυα "βασιζόμενο σε υποθέσεις και υπόνοιες και όχι στην αξιολόγηση των τεκμηρίων και των αυταπόδεικτων δεδομένων που παρουσιάστηκαν ενώπιον του δικαστηρίου".

Ο λόγος αυτός του αναιρετηρίου, με το ανωτέρω περιεχόμενο, καθ' όσον μεν επιχειρείται να θεμελιωθεί στην προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 559 αρ. 20 του Κ.Πολ.Δ είναι απορριπτέος ως παντελώς αόριστος, αφού δεν αναφέρεται σ' αυτόν ούτε το περιεχόμενο του εγγράφου που φέρεται ότι παραμορφώθηκε κατά το περιεχόμενό του από το Εφετείο ούτε το κατά τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας διαφορετικό από το αληθές περιεχόμενο του εγγράφου που έγινε δεκτό από το εφετείο, στοιχεία τα οποία είναι, όπως προαναφέρθηκε, αναγκαία για το ορισμένο του υπ' όψιν αυτού λόγου αναιρέσεως.

Κατά τα λοιπά ο ίδιος αυτός λόγος του αναιρετηρίου ανάγεται στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων από το δικαστήριο της ουσίας, μεταξύ των οποίων και το περιεχόμενο του ειρημένου εγγράφου, κατά συνέπειαν δε και αφού δεν υπάρχει παραβίαση κανόνων δικαίου ούτε λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 19 και 20 του ΚΠολΔ, ο λόγος αυτός είναι, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην προηγηθείσα μείζονα σκέψη, απαράδεκτος και απορριπτέος.

Περαιτέρω από την προειρημένη περικοπή της προσβαλλόμενης απόφασης, σε συνδυασμό με τη βεβαίωση της ότι το Εφετείο κατέληξε στην κρίση του αφού έλαβε υπόψη τα αποδεικτικά μέσα που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων και οι ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου που περιέχονται στα προσκομισθέντα ταυτάριθμα με την πρωτόδικη απόφαση πρακτικά, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλη τη ένορκη κατάθεση τον μάρτυρα της αναιρεσείουσας- ενάγουσας Ν.

Ρ., και όχι μέρος μόνο της κατάθεσης αυτής, όπως αβάσιμα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα με το δεύτερο, από το άρθρο 559 αρ. 11 γ' του ΚΠολΔ, σκέλος του ίδιου ως άνω πρώτου λόγου του αναιρετηρίου, ο οποίος επομένως είναι κατά τούτο απορριπτέος ως αβάσιμος. Με το τρίτο, επίσης από το άρθρο 559 αρ. 11 γ' του Κ.Πολ.Δ., σκέλος του πρώτου λόγου του αναιρετηρίου προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τη δικαστική ομολογία της εναγομένης- αναιρεσίβλητης, η οποία, κατά τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας, με την προσθήκη της κατά τη συζήτηση της 6-2-2006 στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου, επί της οποίας εκδόθηκε η 121/2006 απόφαση του τελευταίου αυτού δικαστηρίου, ομολογεί ότι "ο τέως σύζυγός μου ...

είχε επαγγελματική σχέση με τον Ν. Ρ., από τον οποίο μάλιστα και δανειζόταν με τόκο. Εξ αιτίας της συνεργασίας αυτής και τους δανεισμούς του από αυτόν προέκυψαν μεταξύ τους τριβές, αλλά και δικαστικοί αγώνες ...". Ο λόγος αυτός του αναιρετηρίου, παρεκτός του ότι είναι αόριστος, αφού δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι η αναιρεσείουσα επικαλέστηκε το αποδεικτικό αυτό μέσον ενώπιον του Εφετείου, είναι απορριπτέος ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού τα ανωτέρω που αποδίδονται ως ομολογία της αναιρεσίβλητης δεν είναι πραγματικά γεγονότα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης ώστε να εμπίπτουν στο αποδεικτέο εν προκειμένω ζήτημα της ένστασης εξοφλήσεως που είχε προβάλει η αναιρεσίβλητη και να συνιστούν έτσι (εξώδικη) ομολογία της τελευταίας (άρθρ. 335, 338§, 339 του ΚΠολΔ), την οποία να όφειλε να λάβει υπόψη το δικαστήριο (άρθρ. 340, 352§, 559 αρ. 11 γ του ΚΠολΔ).

Με τον δεύτερο και τελευταίο λόγο του αναιρετηρίου προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο α) παρά τον νόμο (άρθρ. 393§2 του ΚΠολΔ) δέχθηκε απόδειξη με τον ειρημένο μάρτυρα Ν. Ρ. (τον οποίο, σημειωτέον, είχε προτείνει η ίδια η αναιρεσείουσα)κατά του περιεχομένου της προαναφερθείσης από 7-8-2001 έγγραφης απόδειξης, και ότι β)παρά τον νόμο έλαβε υπόψη την απόδειξη αυτή ( έγγραφο) "ενώ τα ιδιωτικά έγγραφα αποτελούν απόδειξη μόνο κατά τον εκδότη τους και όχι υπέρ αυτού".

Κατά το πρώτο ως άνω σκέλος του ο λόγος αυτός, από το άρθρο 559 αρ. 11 α' του Κ.Πολ.Δ., είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος, αφού η αναιρεσείουσα δεν αναφέρει, όπως ήδη έχει αναφερθεί, το περιεχόμενο του εγγράφου κατά του οποίου το Εφετείο δέχθηκε, κατά τους ισχυρισμούς της, απόδειξη με τον ειρημένο μάρτυρα, αλλ' ούτε και το περιεχόμενο της καταθέσεως του μάρτυρα αυτού, ώστε να είναι δυνατή η διαπίστωση της επικαλούμενης αναιρετικής πλημμέλειας.

Εν πάση δε περιπτώσει ο ανωτέρω λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού από την προρρηθείσα περικοπή της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει σαφώς ότι το Εφετείο προέβη στη συνεκτίμηση και την αξιολόγηση των αποδεικτικών αυτών μέσων και δεν δέχθηκε μαρτυρική απόδειξη κατά του περιεχομένου εγγράφου, όπως υποστηρίζει η αναιρεσείουσα.

Αλλά και κατά το δεύτερο ως άνω σκέλος του ο ίδιος αυτός λόγος αναιρέσεως, εκτός της αοριστίας του, αφού δεν αναφέρεται ποιος είναι ο εκδότης του εγγράφου, είναι απορριπτέος επίσης ως αβάσιμος, στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού κατά το άρθρο 270§2 του Κ.Πολ.Δ, όπως ισχύει μετά τον ν. 2915/2001, το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη, με την επιφύλαξη των άρθρων 393 και 394, και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου, όπως είναι και τα ιδιωτικά έγγραφα υπέρ του εκδότη τους (ΑΠ 1885/2008), εν πάση δε περιπτώσει από την υπόψη έγγραφη απόδειξη, την οποία προσκομίζει η αναιρεσίβλητη, προκύπτει ότι εκδότης του εγγράφου αυτού είναι ο ειρημένος Ν.

Ρ., ο οποίος, κατά τις παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης, έχει υπογράψει για λογαριασμό της αναιρεσείουσας την απόδειξη αυτή (στην ένδειξη "Ο λαβών"). Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, κατά το νόμιμο (άρθρ. 176 και 183 του ΚΠολΔ) αίτημα της τελευταίας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-4-2009 αίτηση της Ρ. Τ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 805/2008 αποφάσεως του Εφετείου Λαρίσης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των 2.700 ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 19 Μαΐου 2011, και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις 28 Ιουνίου 2011.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ