1124/2020 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1124 / 2020 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1124/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Αποστολάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αικατερίνη Κρυσταλλίδου - Μωρέση - Εισηγήτρια, Μυρσίνη Παπαχίου και Ιωάννη Δουρουκλάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Σεπτεμβρίου 2020, με την παρουσία και της γραμματέως Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Σ. του Σ., κατοίκου Αιγίνης. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ανδρέα Γαβαλά.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. Γ. του Ι., κατοίκου ..., 2) Π. Γ. του Ι., κατοίκου .... και 3) Σ. - Ε. Γ. του Ι., κατοίκου ... . Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Στυλιανό Βερώνη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-6-2011 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4447/2013 μη οριστική, 1869/2017 του ίδιου Δικαστηρίου και 222/2019 του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 11-9-2019 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, για τους λόγους που αναφέρονται σ'αυτή και αναλύονται ειδικότερα κατωτέρω, πλήττεται από τον ηττηθέντα διάδικο (εναγόμενο και ήδη αναιρεσείοντα) η 222/2019 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς, η οποία, δικάζοντας με απόντα τον εφεσίβλητο-εναγόμενο, δέχθηκε την έφεση των εναγόντων - ήδη αναιρεσιβλήτων και εξαφανίζοντας την 1869/2017, οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς (που κρίθηκε αναρμόδιο και παρέπεμψε την από 7-6-2011 αγωγή τους στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς ως το καθ' ύλην αρμόδιο δικαστήριο), κράτησε, δίκασε και δέχθηκε κατά ένα μέρος κατ' ουσίαν την ένδικη εξ αδικοπραξίας αγωγή με την οποίαν οι ενάγοντες ζήτησαν την επιδίκαση σε βάρος του εναγομένου αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης.

Με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, όταν το δικαστήριο του ουσίας, με βάση τα αναιρετικώς ανέλεγκτα γενόμενα απ' αυτό δεκτά ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, δεν εφαρμόσει τον κανόνα δικαίου, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή, αν εφαρμόσει αυτόν, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμόσει αυτόν εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη ή μη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στον κανόνα δικαίου. Η παραβίαση δηλαδή από τη διάταξη αυτή πρέπει να προκύπτει από την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού ( Ολ ΑΠ 1/2020, Ολ ΑΠ 4/2018, Ολ ΑΠ 6/2017).

Εν προκειμένω το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του δέχθηκε κατά το ενδιαφέρον την αναιρετική διαδικασία μέρος τα εξής ": "... Δυνάμει των (νομίμως μεταγεγραμμένων)... ... συμβολαίου ... οι δύο πρώτοι των εναγόντων και δυνάμει του.... ... συμβολαίου... ο τρίτος (ενάγων) που είναι αδέλφια, απέκτησαν την συγκυριότητα κατά ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, ενός ακινήτου, εμβαδού 882τμ...στην Αίγινα...στη θέση ... , στο οποίο έχει ανεγερθεί και λειτουργεί από τριακονταετίας ξενοδοχείο με το διακριτικό τίτλο "..."....(που) αποτελείται από ισόγειο, πρώτο , δεύτερο όροφο και δώμα... (δυναμικότητας τριών δωματίων στο ισόγειο και 21 δωματίων σε καθένα από τους δεύτερο και τρίτο των ορόφων του)...

Το υπόλοιπο ποσοστό συγκυριότητας 1/4 εξ αδιαιρέτου επί του ακινήτου και του ξενοδοχείου ανήκε έως τον Οκτώβριο του έτους 2008 στο έτερο αδελφό των εναγόντων, Ν. Γ., στον οποίον οι ενάγοντες εκμίσθωσαν την επιχείρηση του ξενοδοχείου κατά το ποσοστό τους 3/4 εξ αδιαιρέτου, αρχικά δυνάμει του (από ) ... ιδιωτικού συμφωνητικού μίσθωσης ξενοδοχείου ....

και ακολούθως με τα (από) ... , ... και ... αντίστοιχα ιδιωτικά συμφωνητικά έως την ... έναντι του συμφωνηθέντος σε αυτά ετησίου μισθώματος. Από το χρόνο μίσθωσης ο Ν. Γ. ήταν ο μοναδικός από τα αδέλφια που λειτουργούσε και διαχειριζόταν το ξενοδοχείο, έχοντας αναλάβει την υποχρέωση, σύμφωνα με τα ιδιωτικά συμφωνητικά, να προβεί με προσωπικές του δαπάνες και έξοδα στις απαραίτητες επισκευές και προσθήκες που απαιτούντο για την λειτουργικότητα και προς όφελος του μισθίου, που ορίζονταν στα συμφωνητικά και σε καμιά περίπτωση δεν θα συμψηφίζονταν με μισθώματα...Ο Ν.

Γ. πώλησε και μεταβίβασε στον εναγόμενο το ποσοστό του συγκυριότητας 1/4 εξ αδιαιρέτου επί του ξενοδοχείου, δυνάμει του ... ... αγοραπωλητηρίου συμβολαίου... που μεταγράφηκε νόμιμα... Ο Ν. Γ. είχε ήδη καταστήσει τον εναγόμενο πληρεξούσιο του, παρέχοντάς του με το υπ' αριθμ. ... πληρεξούσιο ... έως την ... , την εξουσιοδότηση να ...ενεργεί στο όνομά του αντί αυτού ενώπιον διαφόρων υπηρεσιών (ΔΕΗ, ΙΚΑ, ΟΤΕ, EOT, ΤΑΞΥ) για τις ανάγκες λειτουργίας του ξενοδοχείου.

Με την ως άνω σύμβαση πώλησης όμως δεν μεταβιβάστηκε ταυτόχρονα και το ποσοστό του Ν. Γ. επί της επιχείρησης του ξενοδοχείου, ούτε ο εναγόμενος υπεισήλθε στη μισθωτική σχέση των αδελφών Γ., διότι ρητά στο ως άνω συμβόλαιο ο εναγόμενος δήλωσε ότι τελεί σε πλήρη γνώση των συμβάσεων μισθώσεων και των ως άνω ιδιωτικών συμφωνητικών και συνεπώς του όρου ότι απαγορεύεται η μεταβίβαση της χρήσης του μισθίου σε τρίτο, τις οποίες αναγνώρισε ως ισχυρές και έγκυρες , παραιτούμενος από οποιαδήποτε ενέργεια δικαστικής ή εξώδικης προσβολής ή διάρρηξης των μισθώσεων....ο εναγόμενος αν και αρχικά ενεργούσε ως πληρεξούσιος του Ν.

Γ. και ...με την ιδιότητα αυτή κατέβαλε στους ενάγοντες, για λογαριασμό του μισθωτή τα ετήσια μισθώματα των μισθωτικών ετών 2008 και 2009, σταδιακά άρχισε να συμπεριφέρεται ως μοναδικός διαχειριστής του ξενοδοχείου, εκφράζοντας... προς τους ενάγοντες την επιθυμία του να αναλάβει πλήρως την εκμετάλλευσή του, είτε μισθώνοντάς το εξ ολοκλήρου, είτε αγοράζοντας τα μερίδια των εναγόντων...

κατόπιν ελέγχου που αρμόδιοι υπάλληλοι του EOT πραγματοποίησαν την 28-7-2009 στο ανωτέρω ξενοδοχείο...διαπιστώθηκαν πολεοδομικές παραβάσεις που αφορούσαν υπερβάσεις της ... .../... οικοδομικής άδειας του ξενοδοχείου. Λόγω των παραβάσεων... εκδόθηκε η ... ... / ... απόφαση του Διευθυντή της Διεύθυνσης Αττικής της περιφερειακής Υπηρεσίας Τουρισμού του EOT, με την οποία αποφασίστηκε η ανάκληση του ....

ειδικού σήματος λειτουργίας του... ξενοδοχείου, φερομένης, κατά την απόφαση, εκμετάλλευσης του Ν. Γ., για τους αναφερόμενους στο ... .../... έγγραφο, με το οποίο καλείτο ο ανωτέρω σε απολογία ως προς τα διαπιστωθέντα από τους ανωτέρω ελέγχους. Η απόφαση αυτή δεν έχει την έννοια ότι το ξενοδοχείο υποβιβάστηκε ως προς την κατηγορία των αστέρων στην οποία ως τότε υπαγόταν...

αλλά ότι πλέον δεν μπορούσε να λειτουργήσει νομίμως ως ξενοδοχείο, διότι η λειτουργία του χωρίς να διαθέτει το ειδικό σήμα θα επέφερε πρόστιμο, ακόμα και τη σφράγισή του.... Η διακοπή της λειτουργίας του ξενοδοχείου κατά τη λήξη της τουριστικής περιόδου του έτους 2009 είχε ως συνέπεια ο Ν. Γ.ς να μην καταβάλει το οφειλόμενο στους ενάγοντες μίσθωμα του μισθωτικού έτους από την 1-10-2009 έως την 30-9-2010, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να ασκήσουν σε βάρος του την από 14-9-2010 ...αγωγή ...

με την οποίαν ζητούσαν να υποχρεωθεί ο Ν. Γ. να τους αποδώσει τη χρήση του ποσοστού 3/4 εξ αδιαιρέτου επί του ανωτέρω μισθίου ξενοδοχείου και τη χρήση κατά το ίδιο ποσοστό των απαριθμούμενων στην αγωγή κινητών πραγμάτων, που συνιστούν τον εν γένει εξοπλισμό και ιματισμό του ξενοδοχείου και να τους καταβάλει το οφειλόμενο μίσθωμα.

Επί της αγωγής...εκδόθηκε η.... 1797/2011 απόφαση ...η οποία δέχθηκε την αγωγή. Από το χρόνο που η αγωγή ασκήθηκε έως το χρόνο έκδοσης της ανωτέρω απόφασης ο εναγόμενος κατ' επανάληψη, είτε μέσω τρίτων είτε σε κατ' ιδίαν επαφές τους, απειλούσε τους ενάγοντες να μην εκτελέσουν την απόφαση που θα διέταζε την απόδοση της χρήσης του μισθίου, διότι θα προκαλούσε εκτεταμένες ζημίες σ'αυτό, τέτοιου μεγέθους που δεν θα μπορούσαν να το εκμεταλλευτούν πλέον ως ξενοδοχείο.

Παρά ταύτα οι ενάγοντες, δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους, έδωσαν εντολή στο δικαστικό επιμελητή ... να επιδώσει στο Ν. Γ. επικυρωμένο ακριβές αντίγραφο εξ απογράφου πρώτου εκτελεστού της απόφασης με ... επιταγή προς πληρωμή. Ο δικαστικός επιμελητής την 4-4-2011 μετέβη στο ξενοδοχείο "...", όπου δεν βρήκε το Ν.

Γ., ούτε οποιονδήποτε άλλο και την πόρτα του ξενοδοχείου κλειστή και θυροκόλλησε την απόφαση, συνταχθείσας της ... ... Γ/4-4-2011 έκθεσης επίδοσης... κατόπιν νέας εντολής... μετέβη εκ νέου στο ξενοδοχείο, από το οποίο απέβαλε τον Ν. Γ. κατά το ποσοστό 3/4 εξ αδιαιρέτου, συνταχθείσας της ... .../8-4-2011 έκθεσης αποβολής και εγκατάστασης.

Στην έκθεση αυτή ο δικαστικός επιμελητής σημειώνει ότι "...σε όλα τα δωμάτια του ξενοδοχείου... έχουν αφαιρεθεί όλα τα είδη υγιεινής (λεκάνες-νιπτήρες, μπαταρίες νερού (βρύσες), ηλεκτρολογικοί διακόπτες καθώς και η ψευδοροφή στο χώρο υποδοχής...". Την επομένη ημέρα (9-4-2011) κατόπιν εντολής των εναγόντων επισκέφθηκε το ξενοδοχείο ο πολιτικός μηχανικός Κ.

Τ., ο οποίος πράγματι διαπίστωσε και κατέγραψε εκτεταμένες φθορές στο ξενοδοχείο. Συγκεκριμένα διαπίστωσε ότι στο ισόγειο του ξενοδοχείου είχε αφαιρεθεί (αποξηλωθεί) η ψευδοροφή στο χώρο της υποδοχής και του σαλονιού, είχαν αφαιρεθεί όλα τα φωτιστικά, τα κλιματιστικά, οι πρίζες και οι διακόπτες ηλεκτρικού ρεύματος, από κάθε δωμάτιο είχαν αφαιρεθεί ο πίνακας ηλεκτρικών ασφαλειών, οι πρίζες και οι διακόπτες, τα φωτιστικά οροφής τοίχου, κρεβατιού, λουτρού, ασφαλείας, η συσκευή ενδοεπικοινωνίας/τηλέφωνο, το κλιματιστικό, το έπιπλο τουαλέτας, η τηλεόραση, από τα μπάνια τα υδραυλικά συστήματα, η λεκάνη, το καζανάκι, ο νιπτήρας, το ντουλάπι, ο καθρέπτης, η μπαταρία, ο νιπτήρας, η ντουζιέρα, ότι εξ αιτίας της αφαίρεσης αυτών είχαν προκληθεί εκτεταμένες φθορές στα επιχρίσματα των ορόφων και των τοίχων τόσο του ισογείου όσο και των δωματίων, όπως και ότι υπήρχαν επί πλέον επί μέρους φθορές και σε διάφορα δωμάτια.

Τις φθορές αυτές προξένησε με πρόθεση ο εναγόμενος, όπως ήδη είχε προαναγγείλει, αντιδρώντας στην άσκηση της αγωγής απόδοσης της χρήσης του μισθίου αλλά και στις αρνήσεις των εναγόντων να του εκμισθώσουν το ξενοδοχείο ή ακόμα και να του πωλήσουν το ποσοστό συγκυριότητάς τους επί του ξενοδοχείου, με προφανή σκοπό να εμποδίσει τους ενάγοντες από την εκμετάλλευσή του ως ξενοδοχείου και να τους επιφέρει ζημία...

Ο εναγόμενος με τις πρωτόδικες προτάσεις του, χωρίς να αρνείται τις φθορές και την έκτασή τους ισχυρίζεται ότι αυτές προήλθαν από εργασίες ανακαίνισης και αποκατάστασης των πολεοδομικών παραβάσεων και ότι ο Ν. Γ.ς αρχές Φεβρουαρίου του 2011 έδωσε εντολή στον εργολάβο Λ. Σ. για την εκτέλεσή τους, όλα δε τα αφαιρεθέντα αντικείμενα και κυρίως τα είδη υγιεινής έχουν μεταφερθεί και αποθηκευτεί σε χώρο ιδιοκτησίας της συζύγου του Ν.

Γ.. Ο ισχυρισμός αυτός, ο οποίος συνιστά άρνηση της αγωγής, δεν αποδείχθηκε από οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο. Εκτός τούτου , ο ισχυρισμός αυτός δεν συνάδει με τους κανόνες της κοινής των ανθρώπων πείρας, διότι δεν είναι δυνατόν ο Ν. Γ. να έδωσε εντολή σε εργολάβο να προβεί σε εκτεταμένες οικοδομικές εργασίες, χωρίς να λάβει την προηγούμενη σύμφωνη γνώμη τουλάχιστον των εναγόντων (ως συγκυρίων του ποσοστού 3/4 εξ αδιαιρέτου), προκειμένου να συμμετάσχουν στις αναγκαίες δαπάνες και χωρίς να γνώριζε αν θα εξακολουθούσε να εκμεταλλεύεται το ξενοδοχείο ως μισθωτής, καθώς ήδη του είχε επιδοθεί η πιο πάνω αγωγή απόδοσης της χρήσης του και ενδεχομένως είχε ήδη συζητηθεί.

Για την αποκατάσταση των ζημιών αυτών και την επαναφορά του ξενοδοχείου στην εικόνα που παρουσίαζε πριν την πρόκληση αυτών και όχι για την αύξηση της περιουσίας των εναγόντων, απαιτούνται κατά την κρίση του δικαστηρίου να δαπανηθούν τα ακόλουθα ποσά: (παρατίθενται αναλυτικά οι παραδοχές για τις δαπάνες που κρίθηκαν βάσιμες προς αποκατάσταση των φθορών και αντικατάσταση των αφαιρεθέντων αντικειμένων που αποτελούσαν τον εξοπλισμό και τις υποδομές ενός εκάστου των χώρων του ξενοδοχείου)...

Επειδή δεν αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος η ο Ν. Γ. αποκατέστησαν τις ελλείψεις και τις πολεοδομικές παραβάσεις εξ αιτίας των οποίων επιβλήθηκε το ως άνω διοικητικό μέτρο (ενν. της αφαίρεσης του ειδικού σήματος λειτουργίας από τον EOT) συνάγεται ότι το ξενοδοχείο δεν λειτούργησε το Πάσχα και το καλοκαίρι του έτους 2011, αλλά ούτε και θα μπορούσε να εκμισθωθεί ως ξενοδοχείο...." Περαιτέρω δέχθηκε το Εφετείο ότι: "...

η συνολική δαπάνη που απαιτείται για αποκατάσταση των φθορών και ελλείψεων του ξενοδοχείου ανέρχεται στο ποσό των 80.198 ευρώ. Δοθέντος ότι οι ενάγοντες είναι συγκύριοι του ξενοδοχείου κατά ποσοστό 3/4 εξ αδιαιρέτου, καθένας αυτών ζημιώθηκε από τις παράνομες ενέργειες του εναγόμενου, κατά το ποσό που αντιστοιχεί στο ποσοστό αυτό, ανερχόμενο στο ποσό των 20.049,50 ευρώ...".

Επίσης δέχθηκε το Εφετείο ότι: "...εξ αιτίας της πιο πάνω αδικοπραξίας οι ενάγοντες υπέστησαν ηθική βλάβη, για την οποία λαμβάνοντας υπόψη το βαθμό του πταίσματος του αδικοπραγήσαντος εναγομένου (αποκλειστική υπαιτιότητα), την έκταση των ζημιών, τις συνθήκες πρόκλησης της ζημίας τους, το ψυχικό άλγος που υπέστησαν, καθώς και την κοινωνικοοικονομική κατάσταση των μερών, πρέπει να τους επιδικαστεί το ποσό των 5.000 ευρώ στον κάθε ένα, το οποίο είναι δίκαιο και εύλογο...".

Με βάση τα παραπάνω το Εφετείο δέχθηκε κατ' ουσίαν κατά ένα μέρος την ένδικη αγωγή κατά παραδοχήν της εφέσεως των εναγόντων εξαφανίζοντας την 1869/2017 απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλει σε έκαστο των εναγόντων το ποσό των 25.049,50 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της ως άνω αγωγής.

Με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης αιτήσεως, προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αρ.1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια με την αιτίαση ότι, αν και κηρύχθηκε αμετάκλητα αθώος με την 236/15-3-2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Κακουργημάτων Πειραιώς για το ποινικό αδίκημα της φθοράς ξένης ιδιοκτησίας ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας και κλοπής ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας, που ταυτίζεται απόλυτα κατά τα πραγματικά περιστατικά του με το αστικό αδίκημα, επί του οποίου θεμελιώθηκε η ευθύνη του για την καταβολή αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως στους αναιρεσιβλήτους, εν τούτοις η προσβαλλομένη απόφαση δεν εναρμόνισε τις πραγματικές παραδοχές της με τις (αθωωτικές) παραδοχές της ποινικής αποφάσεως, αποκλείοντας, την αστική του ευθύνη, αλλά αντίθετα έκανε δεκτή την αγωγή, δεχόμενη την αστική του ευθύνη, με αποτέλεσμα να παραβιάσει ευθέως τις διατάξεις των άρθρων 6 παρ. 2 Ε.Σ.Δ.Α.

και 14 παρ. 3 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, συνακολούθως δε η προσβαλλομένη απόφαση εσφαλμένα ερμήνευσε και εφήρμοσε τις προεκτεθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, παραβιάζοντας το υπέρ αυτού τεκμήριο αθωότητας. Ο λόγος αυτός της αιτήσεως αναιρέσεως είναι απαράδεκτος γιατί στηρίζεται σε αναληθή προϋπόθεση.

Και τούτο διότι το Εφετείο δεν είχε υπόψη, ούτε είχε τη δυνατότητα να λάβει υπόψη τη συγκεκριμένη απόφαση, αφού αυτή δεν είχε ακόμη εκδοθεί κατά τον κρίσιμο χρόνο (19-4-2018) που εισήχθη προς συζήτηση η αστική υπόθεση (έφεση) και οι διάδικοι ώφειλαν να προσκομίσουν με επίκληση τα αποδεικτικά τους μέσα, πέραν του ότι ο εφεσίβλητος-εναγόμενος ήταν απών.

Επιπλέον, τέτοιος ισχυρισμός περί του τεκμηρίου αθωότητας δεν είχε προταθεί στο Εφετείο, αφού, όπως προαναφέρθηκε, δεν είχε τότε εκδοθεί η αθωωτική ποινική απόφαση. Ο συγκεκριμένος δε ισχυρισμός δεν εμπίπτει σε κάποια από τις εξαιρέσεις τουάρθρου 562 ΚΠολΔ. Ανεξαρτήτως των ανωτέρω όμως (και υπό την εκδοχή της προγενέστερης εκδόσεως και προσκομιδής με επίκληση της ποινικής αποφάσεως), ο σεβασμός του τεκμηρίου αθωότητας δεν έχει την έννοια ότι το πολιτικό δικαστήριο, κωλύεται να καταλήξει - μετά από αποδείξεις και αιτιολογημένα - σε διαφορετικό αποδεικτικό πόρισμα, υποχρεούμενο να αποδεχθεί την ποινική αθώωση και να την θέσει ως βάση στην απόφασή του, αφού ναι μεν το πολιτικό δικαστήριο έχει υποχρέωση συνεκτιμήσεως των αθωωτικών αποφάσεων χάριν σεβασμού του τεκμηρίου αθωότητας, ωστόσο , η υποχρέωση συνεκτιμήσεως δεν ισοδυναμεί σε καμία περίπτωση με δέσμευση του πολιτικού δικαστή από την αθωωτική ποινική απόφαση, υπό την προϋπόθεση ότι από τις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το Εφετείο λαμβάνει υπόψη του και συνεκτιμά την αθωωτική απόφαση , χωρίς να προβαίνει σε οποιαδήποτε ερμηνεία της ως προς τους λόγους απαλλαγής του εναγομένου ( κατηγορουμένου), ούτε αποφαίνεται άμεσα ή έμμεσα για την ποινική ενοχή του, ώστε να ανακύπτει ζήτημα αμφισβητήσεως του εκ της αθωωτικής ποινικής αποφάσεως παραγομένου τεκμηρίου αθωότητας του αναιρεσείοντος για την πράξη για την οποία κατηγορήθηκε και αθωώθηκε. (Ολ ΑΠ4/2020).

Περαιτέρω, ο λόγος αναιρέσεως, ως επιτευκτική διαδικαστική πράξη, είναι ανυπόστατος, όταν δεν πληρούνται οι κατά νόμον ουσιώδεις συστατικοί της προβολής του όροι. Τέτοιοι είναι και η νομότυπη προβολή του διά νομίμως κατατιθεμένου αναιρετηρίου ή δικογράφου προσθέτων λόγων (άρθρα 495 § 1, 552, 566 § 1, 569 ΚΠολΔ).

Συνεπώς, η προβολή πλημμελειών εκ του αρ.11γ και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ την οποία επιχειρεί εν προκειμένω ο αναιρεσείων διά των κατατιθέμενων ενώπιον του Αρείου Πάγου κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως προτάσεων προς συμπλήρωση του πρώτου αναιρετικού λόγου καθιστά αυτόν ανυπόστατο κατά το αντίστοιχο μέρος του (ΑΠ348/2008).

Με τον τέταρτο λόγο της κρινόμενης αίτησης κατά το πρώτο μέρος του και τον πέμπτο λόγο αυτής ο αναιρεσείων προβάλλει τις ακόλουθες αιτιάσεις αναγόμενες στην έλλειψη νομίμου βάσεως της προσβαλλόμενης απόφασης και δη : ότι με την παραδοχή ότι " αυτός (αναιρεσείων) επέδειξε αδικοπρακτική συμπεριφορά και ότι με αυτή τη συμπεριφορά προξένησε (τάχα) στους αναιρεσίβλητους τη ζημία που προσδιορίζεται στο κείμενο και το διατακτικό της, απορρίπτοντας τον πλήρως αποδειχθέντα ισχυρισμό του ότι οι όποιες φθορές του ξενοδοχείου δεν προήλθαν από αδικοπρακτική συμπεριφορά του, αλλά από τις εργασίες ανακαίνισης που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει ο πρώην μισθωτής ο Ν.

Γ., όπως δέχθηκε και η αμετάκλητη ποινική απόφαση", το Εφετείο διέλαβε σε σχέση με τα ανωτέρω πραγματικά περιστατικά, ανεπαρκείς, άλλως αντιφατικές αιτιολογίες, υποπίπτοντας στην εκ του αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια. Ο λόγος αυτός είναι προεχόντως αόριστος, διότι ο αναιρεσείων αφενός δεν εξειδικεύει σε τι συνίσταται η επικαλούμενη ανεπάρκεια των αιτιολογιών της προσβαλλόμενης απόφασης, δηλαδή ποιες επί πλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση (ΑΠΟλΑΠ6/2006, ΑΠ184/2017), αφετέρου δεν προσδιορίζει ποιες από τις προπαρατεθείσες παραδοχές της προσβαλλόμενης συνιστούν αντίφαση μεταξύ τους.

Σε κάθε περίπτωση ο αυτός λόγος είναι και απαράδεκτος, διότι ο αναιρεσείων υπό την προσχηματική επίκληση της άνω αναιρετικής πλημμέλειας (εκ του αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) πλήττει την αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων από το δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 1008/2018).

Εξ άλλου, κατά το άρθρο 559 αριθμ.8 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται "αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης". Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι θεμελιωτικοί, καταλυτικοί ή διακωλυτικοί ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, ασκούμενοι με αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση ή με λόγο εφέσεως ή αντεφέσεως, ο οποίος αφορά αυτοτελείς ισχυρισμούς ή άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών (Α.Π. 62/2002), όχι δε οι αιτιολογημένες αρνήσεις ή οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και εάν αποτελούν περιεχόμενο λόγου εφέσεως, ούτε οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι ισχυρισμοί (Ολ.

Α.Π. 3/1997, ΑΠ560/2020) ή τα προσκομιζόμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα και τα πραγματικά περιστατικά που προκύπτουν από αυτά (Α.Π. 185/2002). Επίσης δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε ευθέως για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.

Α.Π. 12/1997) ή όταν αντιμετώπισε και απέρριψε στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή ως αποδειχθέντων γεγονότων αντιθέτων προς αυτά που τον συγκροτούν (Ολ. Α.Π. 11/1996) ή παρέλειψε να απαντήσει σε ισχυρισμό αόριστο, μη νόμιμο ή αλυσιτελή, που δεν ασκούσε επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολ.

Α.Π. 2/1989, ΑΠ559/2020,Α.Π.282/2012).

Ο αναιρεσείων με τον τέταρτο αναιρετικό λόγο κατά το δεύτερο μέρος του, υπό την επίκληση της πλημμέλειας από τον αρ.8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση ότι " δεν έλαβε υπόψιν του πράγματα που προτάθηκαν και δη τον ουσιώδη για την έκβαση της δίκης ισχυρισμό του ότι "οι όποιες φθορές στο ξενοδοχείο προήλθαν όχι από αδικοπρακτική δική του συμπεριφορά, αλλά από τις εργασίες ανακαινίσεως που είχε ξεκινήσει και δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει ο πρώην μισθωτής και αδελφός των αναιρεσιβλήτων Ν. Γ. δια του εργολάβου Λ. Σ., και έτσι κατέληξε στην αντίθετη παραδοχή περί αδικοπραξίας του που στηρίζεται σε μη αξιόπιστα αποδεικτικά μέσα, όπως οι καταθέσεις των μαρτύρων των αναιρεσιβλήτων Μ. και Κ. και η τεχνική έκθεση του Κ.Τ.". Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος διότι τα ανωτέρω περιστατικά δεν συγκροτούν αυτοτελή ουσιώδη για την έκβαση της δίκης ισχυρισμό του αναιρεσείοντος προς απόκρουση της εναντίον του αγωγής, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τον εν λόγω ισχυρισμό που δεν συνιστά "πράγμα" αλλά άρνηση της αγωγής και τον απέρριψε ως αναπόδεικτο .

Περαιτέρω, ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 11γ ΚΠολΔ ιδρύεται, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Κατά την έννοια του άρθρ. 559 αριθ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ ως "αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν", για την ίδρυση του αναιρετικού λόγου της μη λήψης υπόψη τέτοιων μέσων, νοούνται εκείνα τα μέσα, των οποίων έγινε σαφής και ορισμένη επίκληση.

Με τη διάταξη αυτή, που αποτελεί εκδήλωση της αρχής της συζητήσεως (άρθρο 106 ΚΠολΔ), διασφαλίζεται η συμμόρφωση προς τα άρθρα 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ, ώστε να λαμβάνονται υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία νομίμως προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι και μόνον αυτά. Ο λόγος όμως είναι αβάσιμος, αν αποδεικνύεται από την προσβαλλόμενη απόφαση ότι το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι προς απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Προς τούτο αρκεί η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου (μάρτυρες, έγγραφα κλπ), που έλαβε υπόψη το δικαστήριο, χωρίς την ανάγκη ειδικής μνείας και αξιολογήσεως εκάστου και χωρίς διάκριση από ποια αποδεικτικά μέσα προκύπτει άμεση και από ποια έμμεση απόδειξη. Επιπροσθέτως, η μη λήψη υπόψη νομοτύπως προταθέντων αποδεικτικών μέσων πρέπει να ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δηλαδή να αφορά σε ουσιώδη πραγματικό ισχυρισμό που να επιδρά στο διατακτικό της απόφασης (ΑΠ 613/2016).

Με τον τρίτο αναιρετικό λόγο προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από το άρθρο 559 αρ.11γ ΚΠολΔ πλημμέλεια, συνισταμένη στο ότι το Εφετείο " δεν έλαβε υπόψιν του τα με επίκληση προσαχθέντα αποδεικτικά μέσα και δη την με αρ.826/2013 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Ι. -Σ. Κ., με την αιτίαση ότι απέρριψε το πόρισμά της χωρίς να αιτιολογήσει την κρίση της αυτή ειδικώς και εμπεριστατωμένως, κατά παραδοχή αντιθέτων ισχυρισμών των αναιρεσιβλήτων που δεν στηρίζονται σε αξιόπιστα αποδεικτικά μέσα".

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, ενόψει του ότι δεν εγένετο νόμιμη επίκληση του εν λόγω αποδεικτικού μέσου από τον αναιρεσείοντα στο δικαστήριο της ουσίας προς απόδειξη δικού του ισχυρισμού, αφού ο τελευταίος ήταν απών στο Εφετείο (δεν παραστάθηκε και δεν κατέθεσε προτάσεις). Πέραν των ανωτέρω τυγχάνει και αβάσιμος διότι από την βεβαίωση του Εφετείου στην προσβαλλομένη απόφασή του ότι στην περί των πραγμάτων κρίση του κατέληξε "...από την εκτίμηση των ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων απόδειξης και ανταπόδειξης που εξετάστηκαν στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και περιέχονται...

στα ταυτάριθμα με την προσβαλλομένη απόφαση πρακτικά, της με χρονολογία Νοέμβριο 2013 έκθεσης πραγματογνωμοσύνης του πραγματογνώμονα Ι.-Σ. Κ., τη διενέργεια της οποίας διέταξε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την υπ' αριθμ.4447/2013 μη οριστική απόφασή του, των υπ'αριθμ.6440/22-1-2013, 6441/22-1- 2013 και 6422/22-1-2013 ενόρκων βεβαιώσεων ...

και όλων των εγγράφων που οι εκκαλούντες-ενάγοντες προσκομίζουν και επικαλούνται ...(...)...", ιδιαιτέρως δε από τις σκέψεις και τις παραδοχές της αποφάσεως που αφορούν τον αρνητικό ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ότι "δεν υπήρξαν φθορές οφειλόμενες σε αδικοπρακτική συμπεριφορά, αλλά (γενόμενες) στο πλαίσιο εργασιών ανακαίνισης και αποκατάστασης των πολεοδομικών παραβάσεων", δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο για τη διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε μετά των λοιπών αποδείξεων το σύνολο των ως άνω αποδεικτικών μέσων που προσκομίσθηκαν και των οποίων έγινε επίκληση από τους εκκαλούντες- αναιρεσιβλήτους, μεταξύ των οποίων και η φερόμενη ως αγνοηθείσα πραγματογνωμοσύνη, η οποία αναφέρεται ειδικώς στην προσβαλόμενη απόφαση ότι λήφθηκε υπόψη (ΟλΑΠ2/2008, ΑΠ 160/2019).

Ο προβλεπόμενος εξ άλλου από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση εγγράφου συνίσταται στο διαγνωστικό λάθος της απόδοσης από το δικαστήριο της ουσίας σε αποδεικτικό, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 ΚΠολΔ έγγραφο, περιεχομένου καταδήλως διαφορετικού από το αληθινό, εξαιτίας του οποίου καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα. Δεν περιλαμβάνει όμως και την περίπτωση που το δικαστήριο, από την εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, έστω και εσφαλμένα, καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση σχετική με την εκτίμηση πραγμάτων, η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο ( Ολ ΑΠ2/2008). Ωστόσο για τη θεμελίωση του από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ προβλεπόμενου λόγου αναιρέσεως, ότι το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό, πρέπει, εκτός των άλλων, το έγγραφο που παραμορφώθηκε να χρησιμεύει, σύμφωνα με τα ως άνω άρθρα (339 και 432επ. ΚΠολΔ) ως αποδεικτικό μέσο, τέτοιο όμως δεν θεωρείται η έκθεση πραγματογνωμοσύνης αφού αυτή αποτελεί ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο, διακρινόμενο από τα έγγραφα. (ΑΠ 1259/2008).

Με τον δεύτερο αναιρετικό λόγο προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση ότι υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αρ.20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ με την αιτίαση ότι αν και στην 826/2013 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Ι. - Κ. Κομπόγιωργα, η διενέργεια της οποίας διατάχθηκε με την 4447/2013 μη οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, αναφέρεται ότι "δεν υπήρξαν φθορές που οφείλονταν σε αδικοπρακτική συμπεριφορά, που έγιναν δηλαδή με βίαιο τρόπο καθώς επίσης και συναφώς και ότι οι όποιες φθορές δεν οφείλονταν στη συνήθη χρήση, οφείλονταν "σε κακότεχνη χρήση...", εντούτοις το Εφετείο δέχθηκε ότι "... τις φθορές τις προξένησε με πρόθεση ο εναγόμενος όπως είχε ήδη προαναγγείλει, αντιδρώντας στην άσκηση της αγωγής απόδοσης της χρήσης του μισθίου αλλά και στις αρνήσεις των εναγόντων να του εκμισθώσουν το ξενοδοχείο ή ακόμα και να του πωλήσουν το ποσοστό συγκυριότητάς τους επί του ξενοδοχείου, με προφανή σκοπό να εμποδίσει τους ενάγοντες από την εκμετάλλευσή του ως ξενοδοχείου και να τους επιφέρει ζημία...", παραμορφώνοντας έτσι το περιεχόμενο της εν λόγω εκθέσεως πραγματογνωμοσύνης. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι η έκθεση πραγματογνωμοσύνης δεν συνιστά έγγραφο κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ. ΚΠολΔ, ώς εκ τούτου δεν ιδρύει την εκ του αρ. 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, μη υπάρχοντος άλλου λόγου προς έρευνα πρέπει η υπό κρίση αναίρεση να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ.3 ΚΠολΔ) και να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος που ηττάται τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων που κατέθεσαν προτάσεις και υπέβαλαν σχετικό αίτημα (άρθρο 176, 183, 191 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11-9-2019 αίτηση του Γ. Σ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 222/2019 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Οκτωβρίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Νοεμβρίου 2020.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ