Supreme Court allows appeal regarding failure to specifically mention notarized affidavits in appellate judgment.

Απόφαση 1123 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1123/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 5 Μαρτίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Π. Π. του Μ., 2Ε. Π. του Π. και 3Α. Π. του Π., κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νέστωρα Αποστολακίδη.

Της αναιρεσίβλητης: Ε. Π. του Μ. συζύγου Σ. Γ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Σφυρή, ο οποίος ανακάλεσε την από 4-3-2014 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-5-2008 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2040/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 1514/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15-11-2012 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ερωτόκριτος Καλούδης ανέγνωσε την από 6-11-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης ως προς τους λόγους πρώτο και δεύτερο κατά το μέρος τους που αναφέρεται στο αιτιολογικό και να απορριφθεί ως προς τους λοιπούς.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ.γ' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Εξάλλου, από τις διατάξεις του άρθρου 270 § 2 εδ. γ Κ.Πολ.Δ, οι οποίες κατά το άρθρο 524 παρ. 1 ίδιου κώδικα, εφαρμόζονται και στη διαδικασία της δευτεροβάθμιας δίκης, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 339 και 340 ίδιου κώδικα, προκύπτει, ότι ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου ή προξένου λαμβάνονται υπόψη το πολύ τρεις για κάθε πλευρά και μόνον αν έχουν δοθεί ύστερα από κλήτευση του αντιδίκου δύο τουλάχιστον εργάσιμες ημέρες πριν από τη βεβαίωση και, αν πρόκειται να δοθούν στην αλλοδαπή, οκτώ τουλάχιστον ημέρες πριν από αυτή, αποτελούν δε, όταν προσάγονται στη δίκη για την οποία έχουν δοθεί ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο, διαφορετικό από τους μάρτυρες και τα έγγραφα, και, συνεπώς, το δικαστήριο για να μην υπάρχει αμφιβολία περί του αν ελήφθησαν ή όχι υπόψη, πρέπει να τις μνημονεύει στην απόφασή του ειδικώς.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 11 περ. γ' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο που δίκασε την από 21-12-2010 έφεση των ήδη αναιρεσειόντων εναγομένων κατά της απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, το οποίο είχε δεχθεί την ένδικη, από 14-5-2008, αγωγή της αναιρεσίβλητης, περί αναγνώρισης της ακυρότητας της με αριθμό …/14-6-2006 δημόσιας διαθήκης της αποβιώσασας στην Αθήνα στις 23-8-2006 μητέρας του πρώτου αναιρεσείοντος και μάμμης των λοιπών διαδίκων, Ε.

χήρας Μ. Π. ενώπιον του συμβολαιογράφου Αθηνών Κωνσταντίνου Υφαντή, γιατί, εξαιτίας των ασθενειών από τις οποίες έπασχε, βρισκόταν σε ψυχική και διανοητική διαταραχή που περιόριζε αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησής της ,προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα περί της ουσιαστικής αβασιμότητας της έφεσης και την παραδοχή, εν τέλει, της αγωγής δεν έλαβε υπόψη και δεν συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις και τις ειδικότερα στο αναιρετήριο μνημονευόμενες τρεις ένορκες βεβαιώσεις που είχαν προσκομίσει νόμιμα με επίκληση οι αναιρεσείοντες με τις προτάσεις τους της συζήτησης μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, δηλαδή τις με αριθμούς πράξεων 11875, 11876 και 1877/28-11-2008 του Ειρηνοδίκη Αθηνών ένορκες βεβαιώσεις των Κ.

Χ., Σ. Χ. και Α. Κ., οι οποίες έχουν ληφθεί με επιμέλεια των αναιρεσειόντων, ύστερα από προηγούμενη νόμιμη κλήτευση της αντιδίκου της αναιρεσίβλητης, σύμφωνα με την .../25-11-2008 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών …, με βάση τις οποίες " την κρίσιμη χρονική περίοδο, δηλαδή στις 14-6-2006 που συνετάγη η επίδικη δημόσια διαθήκη, η διαθέτις είχε συνείδηση των πραττομένων, είχε πνευματική διαύγεια και επικοινωνούσε άριστα με το περιβάλλον", κατά το σχετικό ουσιώδη ισχυρισμό των ήδη αναιρεσάντων εναγομένων.

Από την παραδεκτή (άρθρο 561 § 2 Κ.Πολ.Δ) των ανωτέρω από 16-11-2011 προτάσεων των τελευταίων (ήδη αναιρεσειόντων εναγομένων) στο Εφετείο (βλ. τις σελ 16 και 31 αυτών ) προκύπτει ότι οι προαναφερθείσες τρεις ένορκες βεβαιώσεις είχαν προσκομιστεί νόμιμα με επίκληση σ'αυτό- Εφετείο- από τους ήδη αναιρεσείοντες εναγομένους.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο βεβαιώνει, ότι τα περιστατικά τα οποία έγιναν δεκτά, αναφορικά με τους ισχυρισμούς των διαδίκων, αποδείχθηκαν "από την επανεκτίμηση των ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων των διαδίκων που περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του πρωτοβάθμιο Δικαστηρίου, καταθέσεις τις οποίες το Δικαστήριο εκτιμά καθαυτές κατά το λόγο γνώσης, αξιοπιστίας και αντικειμενικότητας κάθε μάρτυρα και απ' όλα τα επικαλούμενα και νομίμως προσκομιζόμενα, από τους διαδίκους έγγραφα, για να χρησιμεύσουν είτε προς άμεση απόδειξη είτε προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων".

Μόνη, όμως, η προεκτεθείσα βεβαίωση στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι ελήφθησαν υπόψη οι καταθέσεις των μαρτύρων και τα έγγραφα, δεν αρκεί για να καταστήσει βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και τις προαναφερθείσες τρεις ένορκες βεβαιώσεις, οι οποίες, όπως προεκτέθηκε, αποτελούν ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο, διαφορετικό από τους μάρτυρες και τα έγγραφα, και για να μην υπήρχε αμφιβολία περί του αν ελήφθησαν ή όχι υπόψη, έπρεπε να γινόταν ειδική μνεία στην απόφαση, ότι ελήφθησαν υπόψη.

Ο ερευνώμενος, επομένως, αναιρετικός λόγος είναι, ως προς τις ένορκες αυτές βεβαιώσεις, βάσιμος και γι'αυτό πρέπει να γίνει δεκτός. Με τα δεδομένα αυτά, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο, όμως από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί τη 1514/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο, όμως από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.

Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου στους καταθέσαντας.

Καταδικάζει την αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Απριλίου 2014 . Και ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 27 Μαΐου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ