111/2020 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 111 / 2020 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 111/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Αναστασία Περιστεράκη, Λάμπρο Καρέλο, Ανθή Γκάμαρη - Εισηγήτρια και Ζαμπέτα Στράτα, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 18η Σεπτεμβρίου 2019 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Λ. Φ. του Ι., 2Ι. Φ. του Λ., 3Π. Φ. του Λ., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Μιχάλη Καραγιάννη.

Του αναιρεσίβλητου: Α. Ι. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ανδρέα Στρουγγάρη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-11-2005 αγωγή του αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ναυπάκτου.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 75/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 916/2012 του Αρείου Πάγου, κατόπιν ασκήσεως της από 9-7-2008 αιτήσεως αναιρέσεως, η οποία αναίρεσε την απόφαση και παρέπεμψε προς νέα κρίση την υπόθεση στο Ειρηνοδικείο Μεσολογγίου, ενώπιον του οποίου ασκήθηκε από τον αναιρεσίβλητο και νέα από 25-9-2013 παρεμπίπτουσα-συμπληρωματική αγωγή. Οι ανωτέρω αγωγές συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 15/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 112/2017 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 30-11-2017 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου να απορριφθεί, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 30-11-2017 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 112/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, που δίκασε ως Εφετείο, και αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, όπως προκύπτει από την επιτρεπτή επισκόπηση (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) των διαδικαστικών εγγράφων: Ο αναιρεσίβλητος άσκησε ενώπιον του Ειρηνοδικείου Ναυπάκτου αναγνωριστική κυριότητας αγωγή (εδαφικών τμημάτων ακινήτου), θεμελιούμενη σε παράγωγο τρόπο, στρεφόμενη κατά των αναιρεσειόντων.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η 75/2006 απόφαση του εν λόγω δικαστηρίου που δέχθηκε την αγωγή ως ουσιαστικά βάσιμη, ενώ η έφεση των εναγομένων-αναιρεσειόντων κατ' αυτής απορρίφθηκε ως απαράδεκτη με την 36/2008 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, λόγω μη νομότυπης άσκησής της (μη κατάθεσης της έφεσης στη γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την εκκαλούμενη απόφαση).

Στη συνέχεια, κατά της ίδιας απόφασης του Ειρηνοδικείου Ναυπάκτου οι αναιρεσείοντες άσκησαν αναίρεση και πρόσθετους λόγους αναίρεσης, εκδόθηκε δε η 916/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου με την οποία αναιρέθηκε η παραπάνω 75/2006 απόφαση του Ειρηνοδικείου Ναυπάκτου, κατά παραδοχή του από τον αριθ. 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ πρώτου αναιρετικού λόγου και ειδικότερα "διότι η προσβαλλόμενη δέχθηκε ότι ο ενάγων-αναιρεσίβλητος έγινε κύριος των επίδικων εδαφικών τμημάτων με τα αναφερόμενα μεταγεγραμμένα συμβολαιογραφικά έγγραφα, χωρίς να δέχεται ότι ο μεταβιβάσας την κυριότητα του ακινήτου προς τον ενάγοντα ήταν κύριος αυτού, παραβιάζοντας τη διάταξη του άρθρου 1033 ΑΚ, αφού δέχθηκε για την εφαρμογή της λιγότερα στοιχεία από τα απαιτούμενα από την εν λόγω διάταξη", και παραπέμφθηκε η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Ειρηνοδικείο Μεσολογγίου.

Το εν λόγω Ειρηνοδικείο, ως δικαστήριο της παραπομπής, μετά την εισαγωγή της υπόθεσης με κλήση των αναιρεσειόντων κατ' άρθρο 581 παρ. 1 ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν από την τροποποίησή του με ν.4335/2015, συνεκδικάζοντας την ένδικη αγωγή με ασκηθείσα με νέο δικόγραφο ενώπιον του αγωγή με τίτλο "αγωγή παρεμπίπτουσα (συμπληρωματική)" του ίδιου ενάγοντος-αναιρεσιβλήτου, με την 15/2015 απόφαση του δέχθηκε τις αγωγές ως κατ' ουσίαν βάσιμες και αναγνώρισε τον ενάγοντα -αναιρεσίβλητο κύριο των επίδικων εδαφικών τμημάτων, ενώ η έφεση κατ' αυτής των αναιρεσειόντων απορρίφθηκε κατ' ουσίαν, με την 112/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, επικυρώνοντας την πρωτοβάθμια απόφαση.

Η τελευταία αυτή απόφαση του δικάσαντος ως Εφετείου Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου προσβάλλεται με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης.

Η νομική αοριστία της αγωγής, που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθρο 559 αρ.1 ή άρθρο 560 αρ. 1 του ΚΠολΔ, αν το Δικαστήριο για το σχηματισμό της περί νομικής επάρκειας της αγωγής κρίσης του αξίωσε περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος προς θεμελίωση του ασκούμενου δικαιώματος ή αρκέστηκε σε λιγότερα (Ολ ΑΠ 18/1998). Αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη θεμελιωτικά γεγονότα, μη διαλαμβανόμενα στο αγωγικό δικόγραφο και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ή δεν έλαβε υπόψη τέτοια γεγονότα, μολονότι διαλαμβάνονταν στην αγωγή, τότε ιδρύεται ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ. 8 ή άρθρο 560 αρ. 5 λόγος αναίρεσης, ενώ, αν το δικαστήριο, κατά παράβαση του νόμου θεώρησε επαρκή τα εκτιθέμενα για την περαιτέρω εξειδίκευση του κανόνα δικαίου πραγματικά γεγονότα, τότε ιδρύεται ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ (ΑΠ 301/2017).

Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1094 ΑΚ, 70, 118, 216 παρ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι αναγκαία στοιχεία για την πληρότητα και το ορισμένο της διεκδικητικής ή αναγνωριστικής της κυριότητας αγωγής ακινήτου, είναι εκτός άλλων , η κυριότητα του ενάγοντος στο επίδικο ακίνητο, η οποία, εφόσον αποκτήθηκε με παράγωγο τρόπο και δη με σύμβαση (άρθρο 1033 ΑΚ), θα πρέπει να εκτίθεται στην αγωγή ότι η κυριότητα του επίδικου ακινήτου μεταβιβάστηκε σ' αυτόν για ορισμένη αιτία με συμβολαιογραφικό έγγραφο, το οποίο μεταγράφηκε νόμιμα, καθώς και ότι ο δικαιοπάροχος του ήταν κύριος του μεταβιβασθέντος, ακινήτου (ΑΠ 860/2018, ΑΠ 41/2018, ΑΠ 1014/2014), χωρίς να είναι αναγκαίο να καθορίζεται στο δικόγραφο της αγωγής και ο τρόπος με τον οποίο κατέστη κύριος ο πιο πάνω δικαιοπάροχος του ενάγοντος , διότι μόνο σε περίπτωση αμφισβήτησης από τον ενάγοντα και της κυριότητας του τελευταίου υποχρεούται ο ενάγων να καθορίσει με τις προτάσεις της πρώτης πρωτοβάθμιας (ΑΠ 1337, 2065/2009), συζήτησης τον τρόπο απόκτησης αυτής με αναγωγή ως την πρωτότυπη κτήση (ΑΠ 860/2018, ΑΠ 41/2018, ΑΠ 1014/2014).

Η παραπάνω νομική αοριστία της αγωγής, η οποία επιφέρει την απόρριψή της ως απαράδεκτης είτε κατόπιν προβολής σχετικής ένστασης, είτε και αυπεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας, δεν μπορεί να θεραπευθεί με τις προτάσεις η με παραπομπή σε άλλα έγγραφα κλπ. (ΑΠ 1597/2018, ΑΠ 301/2017), ούτε από την εκτίμηση των αποδείξεων ή δικαστική ομολογία (ΑΠ 714/2015).

Περαιτέρω, η διάταξη του άρθρου 224 ΚΠολΔ με το εδ. α' καθιερώνει το απαράδεκτο της μεταβολής της βάσης (ιστορικής) της αγωγής, ενώ με το εδ. β' παρέχει την ευχέρεια στον ενάγοντα να συμπληρώσει, να διευκρινίσει ή να διορθώσει του περιεχόμενους στην αγωγή του ισχυρισμούς υπό τους αναφερόμενους όρους και προϋποθέσεις (να μη μεταβάλλεται η βάση της αγωγής), μόνο με τις προτάσεις που κατατίθενται ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ή με προφορική δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά, δηλαδή, μπορεί μόνο με τον παραπάνω τρόπο να συμπληρώσει ατελείς ή ασαφείς ισχυρισμούς, θεραπεύοντας έτσι την ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, όχι όμως και τη νομική αοριστία της αγωγής, που συνίσταται στη μη έκθεση αυτού τούτου του περιστατικού που απαιτείται κατά το νόμο για την παραγωγή του αγωγικού δικαιώματος, την οποία δεν μπορεί να αναπληρώσει (ΑΠ 1515/2018, ΑΠ 910/2017, ΑΠ 1004/2017), όπως είναι και η μη επίκληση, επί διεκδικητικής ή αναγνωριστικής αγωγής κυριότητας ακινήτου, της κυριότητας του δικαιοπαρόχου του ενάγοντος, επί παράγωγης κτήσης, η συμπλήρωση της οποίας αποτελεί ανεπίτρεπτη μεταβολή της βάσης της αγωγής (ΑΠ 910/2017).

Επίσης, η διάταξη του άρθρου 283 ΚΠολΔ ρυθμίζει την άσκηση της παρεμπίπτουσας αγωγής, δηλαδή, αγωγής περιέχουσας μεταγενέστερη αίτηση του ενός ή του άλλου διαδίκου (ΑΠ 296/2012), διαφορετικής ή ευρύτερης από αυτήν της κύριας δίκης (ΑΠ 156/2014), και διακρίνεται σε αυτοτελή και μη αυτοτελή. Αυτοτελής θεωρείται η αίτηση που ερευνάται ανεξάρτητα από την κύρια δίκη, ακόμη και αν δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις θεμελίωσης της κύριας αγωγής, ενώ μη αυτοτελής είναι εκείνη που τείνει απλά σε ενίσχυση ή συμπλήρωση της κυρίας (ΑΠ 156/2014,) η δε αυτοτελής μπορεί να ασκηθεί ως τη συζήτηση στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο (ΑΠ 611/2005). Σε κάθε όμως περίπτωση, με οποιαδήποτε παρεμπίπτουσα αγωγή, δεν πρέπει να μεταβάλλεται η βάση της κύριας αγωγής (ΑΠ 1305/1983, ΑΠ 479/1978), δηλαδή ,με την προβολή ισχυρισμών με αυτήν, που καθιστούν ορισμένη την αρχικά αόριστη αγωγή. Έτσι, μπορεί κατ' αρχήν , να ασκηθεί αυτοτελής παρεμπίπτουσα αγωγή μέχρι τη συζήτηση της αγωγής στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, για συμπλήρωση ελλείψεων (επουσιωδών), όχι όμως όταν μεταβάλλεται με αυτή η βάση της αγωγής με την προσθήκη περιστατικών ουσιωδών που καθιστούν ορισμένη την αόριστη αγωγή, όπως επί διεκδικητικής ή αναγνωριστικής αγωγής κυριότητας ακινήτου, η προσθήκη στην παράγωγη κτήση κυριότητας του στοιχείου της κτήσης κυριότητας από αληθή κύριο.

Από όλα τα ανωτέρω συνάγεται ότι τα προαναφερόμενα στην πιο πάνω σκέψη αναγκαία στοιχεία για το ορισμένο της διεκδικητικής ή αναγνωριστικής κυριότητας αγωγής ακινήτου που στηρίζεται σε παράγωγο τρόπο και δη σε σύμβαση (1033ΑΚ), εφόσον δεν διαλαμβάνονται στην αγωγή, δεν μπορούν να συμπληρωθούν ή να αναπληρωθούν εκ των υστέρων με νέα παρεμπίπτουσα ή συμπληρωματική αγωγή, εάν δε το δικαστήριο αντίθετα δεχθεί ως παραδεκτή τη συμπλήρωση τέτοιας αόριστης αγωγής με νέο δικόγραφο, υποπίπτει στην αναιρετική πλημμέλεια από τον αρ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ή τον αρ. 5 του άρθρου 560 ίδιου Κώδικα, της λήψης υπόψη παρά το νόμο πραγμάτων μη προταθέντων. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προεκτέθηκε, ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος με την ένδικη από 21-11-2005 αγωγή του ενώπιον του Ειρηνοδικείου Ναυπάκτου, αναγνωριστική κυριότητας εδαφικών τμημάτων μεγαλύτερου ακινήτου, την οποία αγωγή εκτιμά κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, ως διαδικαστικό έγγραφο, ο Άρειος Πάγος, ισχυρίσθηκε, αναφορικά με την κτήση της κυριότητάς του στο μεγαλύτερο ακίνητο, κατά λέξη, τα εξής:

"Δυνάμει του υπ' αριθ. .../1996, συμβολαίου του, συμβολαιογράφου Ναυπάκτου Ν. Π. νομίμως μεταγραφέντος εις τα βιβλία Μεταγραφών του Δήμου Ναυπάκτου εις τόμο … και αριθμό … και των υπ' αριθ. .../2002 και .../2003 συμβολαίων του συμβολαιογράφου Ναυπάκτου Α. Γ. νομίμως μεταγραφέντων εις τα βιβλία Μεταγραφών του Δήμου Ναυπάκτου εις τόμους ... και ... και αριθμούς ... αντιστοίχως, είμαι αποκλειστικός κύριος, νομεύς και κάτοχος ενός οικοπέδου αρτίου και οικοδομήσιμου κειμένου εντός του χωρίου και οικισμού ... Δήμου Χάλκειας εις την Δυτικήν πλευράν του οικισμού. Το οικόπεδον τούτο απεικονίζεται εις το προσαρτώμενον εις το υπ' αριθ. .../1996 ανωτέρω συμβόλαιον του συμβολαιογράφου Ναυπάκτου Ν. Π. από Μαρτίου 2001 τοπογρ. διάγραμμα της Αρχιτέκτονος Μηχανικού Δ. Π. υπό τα κεφαλαία αλφαβητικά στοιχεία ... και έχει εμβαδόν 311,27 τ.μ. και συνορεύει γύρωθεν Ανατολικώς επί πλευράς ΒΓΔ μέτρων 5,30 συν 10,60 με ιδιοκτησία κληρονόμων Β. Π. και επί πλευράς ΕΖ μέτρων 12 με Δημοτική έκταση, Δυτικώς επί πλευράς ... μήκους 6 μ. συν 21.20 μ. με ακίνητο επικαρπίας του 1ου εναγομένου, Βορείως επί πλευράς Η Ζ 5,50 μέτρων με Δημοτική έκταση και επί πλευράς ΔΕ 4,70 μέτρων με Δημοτική έκταση και Νοτίως επί πλευράς ΑΒ 16 μετρ. με Παραλιακό Δημοτικό Δρόμο πλάτους 7,4".

Ακολούθως, αφού εξέθετε ότι οι εναγόμενοι και ήδη αναιρεσείοντες, ο πρώτος επικαρπωτής και οι δεύτερος και τρίτη τούτων ψιλοί κύριοι του δυτικά του άνω ακινήτου του συνορεύοντος οικοπέδου, με τις αναφερόμενες πράξεις τους αμφισβητούν την κυριότητά του επί δύο εδαφικών τμημάτων, εμβαδών 23,94 και 10,60 τμ, του μεγαλύτερου ακινήτου των 311,27 τμ, όπως τα εδαφικά τμήματα περιγράφονται αναλυτικά κατά θέση, έκταση και όρια εντός του μείζονος ακινήτου , ζήτησε να αναγνωρισθεί κύριος των επίδικων εδαφικών τμημάτων.

Με τέτοιο περιεχόμενο και αίτημα η ένδικη αγωγή είναι απαράδεκτη, λόγω νομικής αοριστίας, αναφορικά με τον επικαλούμενο μοναδικό παράγωγο τρόπο κτήσης κυριότητας του ακινήτου. Ειδικότερα, ενώ ο ενάγων επικαλείται κυριότητα του μεγαλύτερου ακινήτου και, συνακόλουθα, των επίδικων εδαφικών τμημάτων με παράγωγο τρόπο, στην αγωγή γίνεται αναφορά τριών συμβολαίων που μεταγράφηκαν, χωρίς να αναφέρεται ούτε η νόμιμη αιτία της μεταβίβασης, ούτε και η κυριότητα του δικαιοπαρόχου του ενάγοντος, ο οποίος ούτε καν κατονομάζεται.

Μετά την έκδοση της προαναφερόμενης 916/2012 αναιρετικής απόφασης του Αρείου Πάγου και την παραπομπή της υπόθεσης στο Ειρηνοδικείο Μεσολογγίου, όπως προεκτέθηκε, μετά την εισαγωγή της υπόθεσης σε αυτό με κλήση των αναιρεσειόντων, ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος άσκησε νέα από 25-9-2013 αγωγή, με τίτλο "ΑΓΩΓΗ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΥΣΑ (ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗ)" ενώπιον του άνω Ειρηνοδικείου, με την οποία, αφού γίνεται αναφορά ότι"ασκείται ώστε να περιγραφούν κατά τρόπο απόλυτο όλα τα επιτασσόμενα κατ' άρθρο 1033 ΑΚ", συμπληρώνονται τα ελλείποντα ως άνω στοιχεία της πρώτης κύριας αγωγής, η οποία επισυνάπτεται σε αυτήν, και δη η νόμιμη αιτία της μεταβίβασης της κυριότητας στον ενάγοντα του ακινήτου (γονική παροχή ψιλής κυριότητας και παραίτησης από την παρακρατηθείσα επικαρπία με τις αναφερόμενες μεταγεγραμμένες συμβολαιογραφικές πράξεις) και ότι ο αναφερόμενος δικαιοπάροχος του και πατέρας του Κ.

Ι. ήταν κύριος. Όμως, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη τα παραπάνω ελλείποντα στοιχεία της εν λόγω κύριας αγωγής δεν μπορούν να συμπληρωθούν και, ακριβέστερα, να αναπληρωθούν με τη νέα ως άνω αγωγή (ανεξάρτητα του χαρακτηρισμού αυτής ως παρεμπίπτουσας ή συμπληρωματικής) και, συνεπώς, η εν λόγω συμπλήρωση δεν ήταν επιτρεπτή και αποτελούσε ανεπίτρεπτη μεταβολή της βάσης της κύριας αγωγής.

Επομένως, το ως Εφετείο δικάσαν Μονομελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου, που με την προσβαλλόμενη απόφασή του, επικυρώνοντας την πρωτοβάθμια απόφαση , έκρινε ως ορισμένη την αόριστη ως άνω κύρια αγωγή, δεχόμενο ως παραδεκτή τη συμπλήρωση αυτής με τη νέα αγωγή, κατόπιν συνεκδίκασης αυτών, τις οποίες θεώρησε ως μία αγωγή, απορρίπτοντας το σχετικό ισχυρισμό των εναγομένων -αναιρεσειόντων περί αοριστίας της αγωγής για τον παραπάνω λόγο και απαράδεκτης συμπλήρωσης αυτής ως προς τα ελλείποντα στοιχεία με τη νέα αγωγή, που προτάθηκε παραδεκτά στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και επαναφέρθηκε με λόγο έφεσης, υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθ.5 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, της λήψης υπόψη παρά το νόμο πραγμάτων μη προταθέντων.

Συνεπώς, είναι βάσιμος ο πρώτος λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η εν λόγω πλημμέλεια.

Μετά την παραδοχή του λόγου αυτού και δοθέντος ότι παρέλκει η έρευνα των υπόλοιπων λόγων της αναίρεσης, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη 112/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου. Ενόψει δε του ότι πρόκειται για αναίρεση απόφασης του δικαστηρίου της παραπομπής μετά πρώτη αναίρεση και δη για δεύτερη αναίρεση, πρέπει κατ' άρθρο 580 παρ. 3 εδ.γ ΚΠολΔ, όπως η παράγραφος 3 ισχύει μετά την αντικατάστασή της από το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του Ν. 4335/2015, να κρατηθεί η υπόθεση προς ουσιαστική εκδίκαση από το Τμήμα τούτο σε νέα συζήτηση, η οποία θα λάβει χώρα ύστερα από κλήση του επιμελέστερου από τους διαδίκους (ΑΠ 552/2017). Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή στους αναιρεσείοντες του κατατεθέντος παραβόλου (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ). και να καταδικασθεί ο αναιρεσίβλητος, λόγω της ήττας του, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσειόντων, κατά το σχετικό αίτημά τους (άρθρα 176, 183, 191 παρ.2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την προσβαλλόμενη 112/2017 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μεσολογγίου, που δίκασε ως Εφετείο.

Κρατεί την υπόθεση προς ουσιαστική εκδίκαση σε νέα συζήτηση, ύστερα από επίσπευση του επιμελέστερου από τους διαδίκους.

Διατάσσει την επιστροφή του κατατεθέντος παραβόλου στους αναιρεσείοντες .Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου 2019.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 5 Φεβρουαρίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ