Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds for failure to present defense arguments in rent dispute.

Απόφαση 1119 / 2020 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1119/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Βρυνιώτη, Γεώργιο Χοϊμέ, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου και Ουρανία Παπαδάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Νοεμβρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "…" και το διακριτικό τίτλο "…", που εδρεύει στο … και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) Α. Π. του Δ., κατοίκου …, εκ των οποίων ο 2ος παραστάθηκε ατομικά και ως νόμιμος εκπρόσωπος της 1ης ως άνω εταιρείας με τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Ναούμ Τζίφρα και Ελευθέριο Παπαδημητρίου.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Γ. Κ. του Δ. και 2) Α. συζ. Α. Κ., το γένος Δ. Κ., κατοίκων …, εκ των οποίων ο 1ος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Λιδωρίκη και η 2η εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Λιδωρίκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 16-5-2016 (αρ. εκθ. καταθ. 19166/2016 και 19184/2016) αγωγές των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 154/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 875/2019 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 12-3-2019 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Ουρανία Παπαδάκη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 12-3-2019 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης 2586/2019 αίτηση αναίρεσης, κατά της υπ' αριθμ. 875/2019 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε με την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών, έχει ασκηθεί νόμιμα και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή. Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανέλεγκτα το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναίρεσης ,αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση. Με τον λόγο αυτό δεν επιτρέπεται να πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, υπό την επίκληση ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που δεν ελέγχεται από τον 561 παρ. 1 ΚΠολΔ (ΑΠ 849/2007).

Σύμφωνα με τη διάταξη του αριθμ.14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ, αναίρεση επιτρέπεται αν το Δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα ,έκπτωση από το δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναφέρεται σε ακυρότητες .δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό δίκαιο και μόνο. Υπό τον όρο απαράδεκτο νοείται το δικονομικό, αυτό δηλαδή, που δημιουργείται από την αθέτηση -παραβίαση δικονομικής διάταξης με αποτέλεσμα, η δικονομική ενέργεια να στερείται των αναγκαίων προϋποθέσεων του κύρους της. Μέσω του παρόντος λόγου ελέγχεται το παραδεκτό της άσκησης της αγωγής, οποιουδήποτε ενδίκου βοηθήματος ή και ενδίκου μέσου (ΑΠ 1199/2018).

Τέλος κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται ,αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος προκύπτει, ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ,ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου ,για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ.ΑΠ 1/1999).

Δεν υπάρχει, όμως, ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες. Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης, στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες.

Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Ολ. ΑΠ 861/1984). Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς, και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε.

Τα επιχειρήματα δε του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19, να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης του αριθμού 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά, τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος (ΑΠ 1446/2018, ΑΠ 174/2015, ΑΠ 198/2015, ΑΠ 845/2012, ΑΠ 1351/2011).

Επίσης, από τη διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμησή τους δεν ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι από τον Άρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υπόθεσης που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 198/2015).

Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 591 του Α.Κ. "ο εκμισθωτής αποδίδει στο μισθωτή τις αναγκαίες δαπάνες που αυτός έκανε στο μίσθιο. Οι επωφελείς δαπάνες αποδίδονται σύμφωνα με τις διατάξεις για τη διοίκηση αλλότριων. Ο μισθωτής έχει δικαίωμα να αφαιρέσει τα κατασκευάσματα που πρόσθεσε ο ίδιος στο μίσθιο. Επωφελείς θεωρούνται οι δαπάνες, οι οποίες αυξάνουν την αξία του μισθίου.

Τέτοιες δαπάνες είναι ενδεικτικά η κατασκευή κτίσματος, οι διασκευές, διαρρυθμίσεις, προσθήκες στο μίσθιο κ.λπ. ( ΑΠ 1254/2017 ). Η πιο πάνω διάταξη του άρθρου 591 ΑΚ είναι ενδοτικού δικαίου κι επομένως μπορούν οι συμβαλλόμενοι, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 361 ΑΚ, να συμφωνήσουν, ότι όλες οι δαπάνες επί του μισθίου θα βαρύνουν το μισθωτή.

Κατά δε την έννοια του άρθρου 281 του Α.Κ., καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος υπάρχει όταν από την προηγούμενη συμπεριφορά του δικαιούχου ή από την πραγματική κατάσταση, που διαμορφώθηκε ή από τις περιστάσεις που μεσολάβησαν η εκ των υστέρων άσκηση του δικαιώματος έρχεται σε προφανή αντίθεση προς την ευθύτητα και εντιμότητα, που πρέπει να κρατούν στις συναλλαγές ή προς τα επιβαλλόμενα χρηστά συναλλακτικά ήθη ή προς τον κοινωνικό ή τον οικονομικό σκοπό του δικαιώματος, έτσι ώστε η ενάσκηση του δικαιώματος αυτού να προσκρούει στις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου (ΟλΑΠ 16/2006, ΑΠ 1063/2015).

Η επίκληση, όμως, περιστατικών, η αλήθεια των οποίων αποκλείει την γέννηση ή συνεπάγεται την κατάλυση του ασκουμένου δικαιώματος, δεν θεμελιώνει και ένσταση καταχρηστικής ασκήσεώς του, αλλά είτε συνιστά αιτιολογημένη άρνηση της στηριζομένης στο δικαίωμα αυτό αγωγής, είτε θεμελιώνει άλλη παρακωλυτική ή καταλυτική του δικαιώματος ένσταση ( ΑΠ 649/2009).

Εν προκειμένω, από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των λοιπών διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρο 561 αρ. 2 ΚΠολΔ) αναφορικά με το διαδικαστικό ιστορικό της υπόθεσης, πρέπει να λεχθούν τα εξής: Οι αναιρεσίβλητοι, με την από 16-5-2016 αγωγή τους προς το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, κατά των αναιρεσειόντων, επικαλούμενοι την από … σύμβαση εμπορικής μίσθωσης, όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα, ζήτησαν να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι ,να τους καταβάλουν εις ολόκληρον και νομιμοτόκως το συνολικό ποσό των 48.717,29 ευρώ, κατά το ήμισυ σε καθένα ενάγοντα, το οποίο αφορά στο ήμισυ του μισθώματος Δεκεμβρίου 2015, καθώς και την οφειλόμενη, συμφωνημένη ποινική ρήτρα από τη λήξη της μίσθωσης μέχρι την κατάθεση της αγωγής και να διαταχθεί η απόδοση του μισθίου ακινήτου χωρίς τα σιδηροκατασκευασθέντα από τη μισθώτρια κτίσματα.

Περαιτέρω, η δεύτερη αναιρεσίβλητη με την από 16-5-2016 αγωγή της κατά των ιδίων εναγομένων, προς το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, επικαλούμενη την από 6-11-2003 σύμβαση εμπορικής μίσθωσης, όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα, ισχυρίσθηκε ότι η μίσθωση λύθηκε στις 31-1-2016 λόγω παρόδου του συμβατικού και του νόμιμου χρόνου και ζήτησε, να υποχρεωθούν οι αναιρεσείοντες, να της καταβάλουν εις ολόκληρον και νομιμοτόκως, το συνολικό ποσό των 94.955,12 ευρώ, το οποίο αφορά στο ήμισυ του μισθώματος Δεκεμβρίου 2015, ολόκληρο το μίσθωμα Ιανουάριου 2016 ,καθώς και την οφειλόμενη, συμφωνημένη ποινική ρήτρα από τη λήξη της μίσθωσης μέχρι την κατάθεση της αγωγής και να διαταχθεί η απόδοση του μισθίου ακινήτου χωρίς τα σιδηροκατασκευασθέντα από τη μισθώτρια κτίσματα.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών με την υπ' αριθμ. 154/2017 οριστική του απόφαση, συνεκδίκασε και έκανε εν μέρει δεκτές τις δύο αγωγές. Κατά της απόφασης αυτής, οι αναιρεσείοντες άσκησαν την από 16- 5-2017 έφεσή τους προς το Μονομελές Εφετείο Αθηνών, το οποίο έκανε τυπικά δεκτή κι εν μέρει κατ'ουσίαν την έφεση, εξαφάνισε την εκκαλουμένη υπ' αριθμ. 154/2017 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κράτησε την υπόθεση ,συνεκδίκασε τις υπ' αριθμ.

κατάθ. 271/16- 5- 2016 και 269/16-5-2016 αγωγές, έκανε δεκτή εν μέρει την υπ' αριθμ. κατάθ. 271/16-5-2016 αγωγή, υποχρέωσε την πρώτη αναιρεσείουσα και κάθε τρίτο που έλκει δικαιώματα από αυτήν, να αποδώσει στους αναιρεσίβλητους τη χρήση του μισθίου ακινήτου, ήτοι ενός χώρου μετά του κατασκευασθέντος υπογείου, που βρίσκεται στο … επί της …, επιφάνειας 757 τ.μ.

περίπου, υποχρέωσε τους αναιρεσείοντες να καταβάλουν, εις ολόκληρο έκαστος, στους αναιρεσίβλητους, κατά το ήμισυ στον καθένα, το συνολικό ποσό των (34.139,12) ευρώ, με το νόμιμο τόκο κατά τις σαυτήν διακρίσεις.. Ακόμη έκανε εν μέρει δεκτή την υπ' αριθμ. κατάθ. 269/16-5-2016 αγωγή, υποχρέωσε την πρώτη αναιρεσείουσα και κάθε τρίτο που έλκει δικαιώματα από αυτήν να αποδώσει στην δεύτερη αναιρεσίβλητη τη χρήση ενός ακαλύπτου χώρου, που βρίσκεται στο … επί της …, εμβαδού 1.000 τ.μ.

περίπου και υποχρέωσε τους αναιρεσείοντες να καταβάλουν, εις ολόκληρο έκαστος, στην δεύτερη αναιρεσίβλητη το συνολικό ποσό των (39.860,56) ευρώ, εντόκως νομίμως κατά τις σαυτήν διακρίσεις.

Ειδικώτερα δε, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη ως προς την εκτίμηση των πραγμάτων κρίση του (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), τα ακόλουθα : "Δυνάμει του από … ιδιωτικού συμφωνητικού μίσθωσης, οι ενάγοντες της υπ' αριθμ. κατάθ. 271/16-5-2016 αγωγής Γ. Κ. και Α. Κ. εκμίσθωσαν στην εταιρεία "…" για το από 1-1-… έως 31-12- … χρονικό διάστημα έναν ακάλυπτο χώρο, εμβαδού 757 τ.μ.

περίπου, συνιδιοκτησίας των εκμισθωτών κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου στον καθένα, που βρίσκεται στο … και επί της … (πρώην …) …, με τις επ' αυτού πρόχειρες εγκαταστάσεις του προηγούμενου μισθωτή. Το μηνιαίο μίσθωμα συμφωνήθηκε στο ποσό των 4.255 ευρώ για το πρώτο έτος, με ετήσια αναπροσαρμογή κατά ποσοστό ίσο με τη μεταβολή του ΔΤΚ του μήνα της αναπροσαρμογής σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους, προσαυξημένο κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες, αλλά όχι μικρότερο του 6% από το μίσθωμα του προηγούμενου έτους, καταβλητέο το πρώτο τριήμερο κάθε μήνα.

Με τον 6° όρο του μισθωτηρίου συμφωνήθηκε, ότι το μίσθιο θα χρησιμοποιηθεί από τη μισθώτρια ως έκθεση αυτοκινήτων, επιτρεπομένης της χρησιμοποίησής του και ως συνεργείου αυτοκινήτων και φανοποιίας και ως καταστήματος πώλησης ανταλλακτικών αυτοκινήτων, χωρίς η χρήση αυτή να αλλοιώνει το χαρακτήρα της μίσθωσης ως ακαλύπτου χώρου...

ενώ απαγορεύεται κάθε μετατροπή της χρήσης του μισθίου χωρίς την έγγραφη συναίνεση των εκμισθωτών. Σύμφωνα με τον 8° όρο του μισθωτηρίου, η μισθώτρια δεν δύναται να προβεί σε καμία προσθήκη ή τροποποίηση του μισθίου χωρίς την έγγραφη συναίνεση των εκμισθωτών, αλλά εξαιρετικώς επιτρέπεται με δικές της δαπάνες και επιμέλεια η αποξήλωση των υπαρχουσών πρόχειρης μορφής εγκαταστάσεων μετά από προηγούμενη με δαπάνες της λήψη τυχόν απαιτουμένης άδειας της αρμόδιας αρχής και η υπό τις ίδιες προϋποθέσεις ανέγερση σιδηροκατασκευούς κτίσματος στο μίσθιο, συμφωνουμένου ότι η τυχόν ανέγερση οιουδήποτε τέτοιου κτίσματος, δεν θα αλλοιώνει το χαρακτήρα της μίσθωσης ως τοιαύτης ακαλύπτου χώρου, της προβολής πιθανής σχετικής ένστασης εκ μέρους της μισθώτριας συνομολογουμένης ως καταχρηστικής.

Με τον ίδιο όρο συμφωνήθηκε, ότι το τυχόν κατασκευασθησόμενο κτίσμα θα ανεγερθεί μετά από προηγούμενη λήψη νόμιμης άδειας με φροντίδα και δαπάνες της μισθώτριας.... Την κατασκευή αυτή θα δικαιούται η μισθώτρια να αποξηλώσει και να την αναλάβει οποτεδήποτε, σε περίπτωση δε, που δεν ασκήσει το δικαίωμά της αυτό μέχρι τη λήξη της μίσθωσης και την παράδοση του μισθίου στους εκμισθωτές, η εν λόγω κατασκευή, όπως και κάθε άλλη εγκατάσταση, που ενδεχομένως ήθελε γίνει στο μίσθιο, κατ' επιλογή των εκμισθωτών είτε θα παραμείνει σε όφελος του μισθίου χωρίς δικαίωμα αποζημίωσης της μισθώτριας, είτε θα υποχρεούται αυτή σε αποξήλωση και αποκομιδή από το μίσθιο.

Περαιτέρω, με το 10° όρο του μισθωτηρίου συμφωνήθηκε, ότι κατά τη λήξη της μίσθωσης η μισθώτρια υποχρεούται να παραδώσει το μίσθιο στους εκμισθωτές χωρίς όχληση και για την περίπτωση καθυστερημένης παράδοσης συμφωνήθηκε ποινική ρήτρα σε βάρος της μισθώτριας ίση προς το 1/20 του μηνιαίου μισθώματος για κάθε ημέρα καθυστέρησης, χωρίς να αποκλείεται περαιτέρω αποζημίωση των εκμισθωτών.

Στη συνέχεια, στο από … ιδιωτικό συμφωνητικό, στο οποίο στη θέση της μισθώτριας συμβλήθηκε η πρώτη εναγόμενη ανώνυμη εταιρεία, που επιτρεπτά υπεισήλθε στη μίσθωση, προερχόμενη από τη συγχώνευση της αρχικής μισθώτριας ομόρρυθμης εταιρείας "…" με την επίσης ομόρρυθμη εταιρεία "…" και τη μετατροπή τους σε ανώνυμη εταιρεία, οι συμβαλλόμενοι ανέφεραν, ότι η μισθώτρια προέβη σε ανόρυξη του οικοπέδου και κατασκευή υπογείου, επιφάνειας 402 τ.μ., κόστους, κατά την υπεύθυνη δήλωσή της, 107.500 ευρώ, επί του οποίου στερέωσε σιδηροκατασκευασθέν κτίσμα.

Ότι οι εκμισθωτές διαμαρτυρήθηκαν γι' αυτή την ενέργεια με την από 29-3-2004 εξώδικη δήλωσή τους, ζητώντας την επαναφορά στην προηγούμενη κατάσταση, και ότι τελικώς, προς αποφυγή διενέξεων, συμφώνησαν να μην καθαιρεθεί το υπόγειο, εγκρίνοντας την κατασκευή, υπό τον όρο ότι δεν αλλοιώνεται η μίσθωση ως ακαλύπτου χώρου και ότι κατά τη λήξη ή λύση της μίσθωσης το κατασκευασθέν υπόγειο, κατ' επιλογή των εκμισθωτών, είτε θα παραμείνει σε όφελος του μισθίου χωρίς δικαίωμα αποζημίωσης της μισθώτριας, είτε θα απαιτήσουν αυτοί την επαναφορά του οικοπέδου στην αρχική του μορφή με δαπάνες της μισθώτριας.

Ακολούθως, δυνάμει του από … συμφωνητικού, όπως τροποποιήθηκε με το από … συμφωνητικό, συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων το μηνιαίο μίσθωμα να παραμείνει σταθερό στο ποσό των 6.397,90 ευρώ, πλέον τέλους χαρτοσήμου 3,6% επί του μισθώματος, μέχρι τις 31-12-…, οπότε λήγει η αναγκαστική διάρκεια της μίσθωσης. Περαιτέρω, με το από … ιδιωτικό συμφωνητικό μίσθωσης η ενάγουσα της υπ' αριθμ.

κατάθ. 269/16-5-2016 αγωγής Α. Κ. εκμίσθωσε στην πρώτη εναγομένη ανώνυμη εταιρεία "…" για το από 1- 2-… έως 31-1-… χρονικό διάστημα έναν ακάλυπτο χώρο, εμβαδού 1.000 τ.μ. περίπου, ιδιοκτησίας της, που βρίσκεται στο … και επί της … (πρώην …) …, με τις επ' αυτού πρόχειρες εγκαταστάσεις του προηγούμενου μισθωτή. Το μηνιαίο μίσθωμα συμφωνήθηκε στο ποσό των 6.000 ευρώ για το πρώτο έτος, με ετήσια αναπροσαρμογή κατά ποσοστό ίσο με τη μεταβολή του ΔΤΚ του μήνα της αναπροσαρμογής σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους, προσαυξημένο κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες, αλλά όχι μικρότερο του 6% από το μίσθωμα του προηγούμενου έτους, καταβλητέο το πρώτο τριήμερο κάθε μήνα.

Με τον 6α όρο του μισθωτηρίου συμφωνήθηκε, ότι το μίσθιο θα χρησιμοποιηθεί από τη μισθώτρια ως έκθεση αυτοκινήτων, επιτρεπομένης της χρησιμοποίησής του και ως συνεργείου αυτοκινήτων και φανοποιίας και ως καταστήματος πώλησης ανταλλακτικών αυτοκινήτων, χωρίς η χρήση αυτή να αλλοιώνει το χαρακτήρα της μίσθωσης ως ακαλύπτου χώρου και χωρίς καμία ευθύνη της εκμισθώτριας για τη χορήγηση αδειών λειτουργίας σε περίπτωση χρησιμοποίησης του μισθίου για τις ανωτέρω επιτρεπόμενες χρήσεις.

Με τον 8" όρο του μισθωτηρίου οι συμβαλλόμενοι επανέλαβαν το περιεχόμενο του αντίστοιχου όρου 8 του προαναφερομένου από 8-8-2003 μισθωτηρίου αναφορικά με τις προσθήκες και τροποποιήσεις του μισθίου. Με το 10" όρο του από 6-11-2… μισθωτηρίου συμφωνήθηκε, ότι κατά τη λήξη της μίσθωσης η μισθώτρια υποχρεούται να παραδώσει το μίσθιο στην εκμισθώτρια χωρίς όχληση και για την περίπτωση καθυστερημένης παράδοσης συμφωνήθηκε ποινική ρήτρα σε βάρος της μισθώτριας ίση προς το 1/10 του μηνιαίου μισθώματος για κάθε ημέρα καθυστέρησης, χωρίς να αποκλείεται περαιτέρω αποζημίωση της εκμισθώτριας.

Δυνάμει των από …, …, …., … και … ιδιωτικών συμφωνητικών το μίσθωμα του δευτέρου ακινήτου διατηρήθηκε στο ποσό των 7.574,86 ευρώ, πλέον τέλους χαρτοσήμου 3,6% επί του μισθώματος, στο οποίο είχε διαμορφωθεί τον Ιανουάριο του 2009,μέχρι τη λήξη της αναγκαστικής διάρκειας της μίσθωσης, δηλαδή μέχρι τις 31- 1-…. Την τήρηση όλων των όρων των δύο συμβάσεων, δηλαδή των από … και … συμβάσεων μίσθωσης, εγγυήθηκε ατομικά ο δεύτερος εναγόμενος Α.

Π., ... παραιτούμενος από την ένσταση της διζήσεως.

Περαιτέρω αποδείχθηκε, ότι δυνάμει της υπ'αριθμ. … οικοδομικής άδειας της Νομαρχίας …, …, η μισθώτρια ανήγειρε στο πρώτο μίσθιο (επί της …) ένα κτίριο, αποτελούμενο από το προαναφερόμενο υπόγειο, εμβαδού 401,98 τ.μ., που λειτουργεί ως χώρος συνεργείου αυτοκινήτων και αποθήκης κτιρίου, ισόγειο, εμβαδού 401,93 τ.μ., όπου υπάρχουν χώρος στάθμευσης, συνεργείο αυτοκινήτων και γραφεία, ημιώροφο, εμβαδού 110,26 τ.μ., με γραφεία και χώρους εξυπηρέτησης πελατών, και Α' όροφο, εμβαδού 313,78 τ.μ., με βοηθητικούς χώρους προσωπικού της επιχείρησης και αποθήκευσης ανταλλακτικών.

Όλοι οι χώροι επικοινωνούν με εσωτερική κλίμακα. Το υπόγειο, βάθους 3,20 μ, αποτελείται από τοιχία και πλάκα οροφής οπλισμένου σκυροδέματος. Επίσης, δυνάμει της … άδειας οικοδομής της Πολεοδομίας … η μισθώτρια ανήγειρε στο δεύτερο μίσθιο (επί της …) έτερο κτίριο, αποτελούμενο από ισόγειο, επιφάνειας 475,74 τ.μ., που λειτουργεί ως έκθεση αυτοκινήτων, και πρώτο όροφο, επιφάνειας 273,75 τ.μ., όπου στεγάζονται γραφεία και άλλοι βοηθητικοί χώροι της επιχείρησης.

Οι δύο χώροι επικοινωνούν με εσωτερική κλίμακα. Ο στατικός φέρων οργανισμός των κατακόρυφων στοιχείων και των πλαισίων, δηλαδή ο σκελετός των κτιρίων, είναι μεταλλικής κατασκευής και τα υποστυλώματα πακτώνονται μέσω συγκολλήσεων και κοχλιώσεων επί αγκυρωμένων μεταλλικών ελασμάτων πάνω σε βάση από οπλισμένο σκυρόδεμα.

Οι εξωτερικές επιφάνειες των κτιρίων, περιμετρικά, καλύπτονται από υαλοστάσια, που φέρουν πλαίσιο αλουμινίου. Οι δύο στάθμες δαπέδου του ημιώροφου και του Α' ορόφου του πρώτου κτιρίου και η πλάκα δαπέδου του Α' ορόφου του δεύτερου κτιρίου είναι από οπλισμένο σκυρόδεμα και φέρουν επένδυση κεραμικών πλακιδίων.

Οι εσωτερικοί διαχωριστικοί τοίχοι των γραφείων και των βοηθητικών χώρων υφίστανται είτε με χωρίσματα γυψοσανίδων είτε με οπτοπλινθοδομή. Η επιστέγαση της ανωδομής και στα δύο κτίρια πραγματοποιείται μέσω μεταλλικών φύλλων λαμαρίνας τραπεζοειδούς διατομής, που πακτώνονται στα οριζόντια πλαίσια του μεταλλικού φορέα της στέγης.

Περαιτέρω, οι μεν ενάγοντες της υπ' αριθμ. κατάθ. 271/16-5-2016 αγωγής με τις από 16-4-2015, 18-11-2015 και 21-12- 2015 εξώδικες διαμαρτυρίες-δηλώσεις τους, που επιδόθηκαν στους εναγομένους στις 21- 4-2015, 20-11-2015 και 21-12-2015 αντίστοιχα ..., η δε ενάγουσα της υπ' αριθμ. κατάθ. 269/16-5-2016 αγωγής με τις από 16-4-2015, 18-11-2015 και 21-12-2015 εξώδικες διαμαρτυρίες-δηλώσεις της, που επιδόθηκαν στους εναγομένους στις 21-4- 2015, 20-11-2015 και 21-12-2015 αντίστοιχα..., διαμαρτυρήθηκαν για τη μη καταβολή οφειλομένων μισθωμάτων και δήλωναν κάθε φορά την υποχρέωση της μισθώτριας να παραδώσει τα μίσθια χωρίς τις σιδηροκατασκευές, κατά την ημερομηνία λήξης της νόμιμης δωδεκαετούς διάρκειας καθεμίας μίσθωσης και ότι δεν επιθυμούσαν τη συνέχισή της πέραν αυτού του χρόνου.

Τη βούλησή τους να μην παραταθεί ο χρόνος μίσθωσης μετά τη λήξη του συμβατικού και νόμιμου χρόνου εκδήλωσαν οι εκμισθωτές του πρώτου μισθίου και με την από 18-2-2016 εξώδικη δήλωση-διαμαρτυρία τους, που επιδόθηκε στους εναγομένους στις 29-2-2016..., και η εκμισθώτρια του δεύτερου μισθίου με την, ομοίως, από 18-2-2016 εξώδικη δήλωση-διαμαρτυρία της, που επιδόθηκε στους εναγομένους στις 29-2-2016 ..., με τις οποίες επανέλαβαν τις διαμαρτυρίες τους για τη μη καταβολή οφειλομένων μισθωμάτων και την υποχρέωση της μισθώτριας να αποδώσει τα μίσθια χωρίς τις σιδηροκατασκευές.

Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται, ότι το Σεπτέμβριο του 2015 συμφώνησαν προφορικά με τους ενάγοντες, μετά την πάροδο του συμφωνημένου χρόνου, αφενός μεν να μετατραπούν οι επίδικες μισθώσεις σε αορίστου χρόνου, αφετέρου δε να δοθεί η δυνατότητα στους εκμισθωτές να τακτοποιήσουν φορολογικά τις υποχρεώσεις τους για την έλλειψη μέχρι τότε δήλωσης των κατασκευασθέντων υπέργειων κτισμάτων των μισθίων, δηλώνοντάς τα στην Εφορία και να οριστικοποιήσουν τον τρόπο μεταβίβασής τους σε αυτούς από τη μισθώτρια εταιρεία.

Ο ισχυρισμός αυτός των εναγομένων συνιστά ένσταση (άρθρο 361 του ΑΚ), η οποία είναι νόμιμη, πλην όμως είναι αναπόδεικτη και ως εκ τούτου απορριπτέα ως κατ' ουσίαν αβάσιμη. Τούτο δε διότι αναιρείται από το σαφές περιεχόμενο των προαναφερόμενων τεσσάρων (4) εξωδίκων δηλώσεων, εκ των οποίων οι τρεις είναι μεταγενέστερες της υποτιθέμενης προφορικής συμφωνίας, τις οποίες επέδωσαν οι εκμισθωτές καθεμίας από τις επίδικες μισθώσεις στους εναγομένους.

Ο ισχυρισμός των τελευταίων, ότι οι εξώδικες δηλώσεις, σύμφωνα με ρητή διαβεβαίωση των εκμισθωτών ήταν "τυπικές" και δεν ανταποκρίνονταν στη βούλησή τους, δεν είναι πειστικός, καθόσον πρόκειται για επανειλημμένες εξώδικες δηλώσεις, τόσο πριν όσο και μετά τη λήξη του συμβατικού και νόμιμου χρόνου των μισθώσεων. ...

Άλλωστε, αν είχε επιτευχθεί η συμφωνία παράτασης, η εκμισθώτρια θα είχε επιδιώξει με κάθε τρόπο να περιβληθεί ταχύτερο δυνατόν τον έγγραφο τύπο, κάτι το οποίο δεν συνέβη στην υπό κρίση περίπτωση. Επιπλέον, η βούληση των εκμισθωτών για απόδοση των μισθίων και κατ' επέκταση η έλλειψη συμφωνίας παράτασης των μισθώσεων αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι οι ενάγοντες στις … ζήτησαν άδεια από το Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, προκειμένου να ασκήσουν εξωστικές αγωγές σε βάρος της μισθώτριας,...

Επίσης οι εναγόμενοι ισχυρίζονται, ότι οι ένδικες συμβάσεις δεν αφορούσαν στην πραγματικότητα σε μίσθωση ακαλύπτων χώρων, αλλά στεγασμένων, όπως προέκυπτε η φύση και ο χαρακτήρας αυτών από τη μετά την κατάρτιση των συμβάσεων, ανέγερση στα μίσθια μονίμων κατ' ουσίαν κτισμάτων, αποτελουμένων από κατασκευές με φέροντα οργανισμό, βάσης εκ μπετόν αρμέ, μεταλλικού σκελετού και τσιμεντένιων πλακών, μη δυναμένων να αφαιρεθούν στη συνέχεια από τα οικόπεδα και μεταβάλλοντας τη μορφή αυτών.

Σε σχέση με το ζήτημα αυτό ο Δ. Φ., Πολ. Μηχανικός, στην από … τεχνική έκθεση του, την οποία συνέταξε κατ' εντολή των εναγομένων, αναφέρει ότι με την αποξήλωση-μεταφορά και μετεγκατάσταση πολλά δομικά στοιχεία των δομικών χώρων θα καταστραφούν. Ειδικότερα, οι πλάκες από οπλισμένο σκυρόδεμα δεν καθαιρούνται ή αποξηλώνονται χωρίς καταστροφή αφενός των επενδύσεών τους και αφετέρου των οριζόντιων μεταλλικών πλαισίων στήριξης του παραμένοντος μεταλοτύπου.

Επίσης, οι εσωτερικοί διαχωριστικοί τοίχοι από γυψοσανίδες με τις επενδύσεις τους δεν δύνανται να αποξηλωθούν και να επανατοποθετηθούν στην ίδια μορφή. Εντούτοις, πέραν του υπογείου του πρώτου κτίσματος, που αποτελεί μόνιμο κτίσμα και περιήλθε στην κυριότητα των ιδιοκτητών του ως συστατικό του εδάφους, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, ο φέρων οργανισμός των κτιρίων αποτελείται από σιδηροκατασκευές, ενώ και οι σκεπές των κτιρίων καλύπτονται από μεταλλικά φύλλα λαμαρίνας τραπεζοειδούς διατομής, καθιστώντας έτσι δυνατή την αποξήλωσή τους.

Ανεξάρτητα όμως από το αν οι κατασκευές μπορούν, εν όλω ή εν μέρει, να αποξηλωθούν και μεταφερθούν σε άλλο ακίνητο, ο χαρακτήρας τους ως προσωρινών προκύπτει από τη συμφωνία των συμβαλλομένων στις επίδικες συμβάσεις μίσθωσης. Όπως προεκτίθεται, με τις συμβάσεις συμφωνήθηκε ότι α) η ανέγερση σιδηροκατασκευασθέντων κτισμάτων στα μίσθια θα γινόταν με δαπάνες και φροντίδα της μισθώτριας, τα δε κτίσματα δεν αλλοιώνουν το χαρακτήρα των μισθώσεων ως ακαλύπτων χώρων, β) τις κατασκευές αυτές δικαιούται η μισθώτρια να αποξηλώσει και αναλάβει οποτεδήποτε μέχρι τη λήξη των συμβάσεων και την παράδοση των μισθίων στους εκμισθωτές και γ) σε περίπτωση μη άσκησης εκ μέρους της μισθώτριας του ανωτέρω υπό στοιχ.

β δικαιώματος της, οι εν λόγω κατασκευές, όπως και κάθε άλλη εγκατάσταση, που ενδεχομένως ήθελε γίνει στα μίσθια, κατ' επιλογή των εκμισθωτών είτε θα παρέμενε σε όφελος των μισθίων χωρίς δικαίωμα αποζημίωσης της μισθώτριας, είτε θα υποχρεούτο αυτή σε αποξήλωση και αποκομιδή από τα μίσθια. Σημειωτέον ότι οι εναγόμενοι, με την από 27-11- 2015 εξώδικη δήλωσή τους προς τους ενάγοντες εκμισθωτές ζήτησαν τη σύναψη νέου μισθωτηρίου "τακτοποιώντας τη μεταβίβαση των προσωρινών κτισμάτων σε εσάς (κινητά πράγματα" ή την παράταση της μίσθωσης για τέσσερα έτη, συνομολογώντας έτσι τον προσωρινό χαρακτήρα των κατασκευών.

Ήδη οι εκμισθωτές, όπως έχουν συμβατικό δικαίωμα, έχουν ζητήσει από τους εναγόμενους την αποξήλωση και αποκομιδή από το μίσθιο των κατασκευών. Από την άλλη πλευρά, η μισθώτρια αφενός μεν με ελεύθερη βούληση συμφώνησε με τις επίδικες συμβάσεις τα ανωτέρω σε σχέση με την τύχη των κατασκευών, στις οποίες μελλοντικά θα προέβαινε, αφετέρου δε ήταν αποκλειστικά δική της επιλογή, προφανώς για την προβολή και εν γένει διαφήμιση της επιχείρησής της, να προβεί στις προεκτεθείσες εκτεταμένες κατασκευές στα μίσθια οικόπεδα μετά την κατάρτιση των συμβάσεων μίσθωσης, γνωρίζοντας εξ αρχής τη συμβατική και νόμιμη διάρκεια αυτών.

Ο ισχυρισμός των εναγομένων, ότι κατά την κατάρτιση της από … σύμβασης μίσθωσης συμφωνήθηκε προφορικά μεταξύ των συμβαλλομένων η ανέγερση υπογείου, εμβαδού 402 τ.μ., το οποίο στοίχισε στη μισθώτρια 107.500 ευρώ, όπως αποτυπώθηκε στο από … συμφωνητικό μίσθωσης, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι έρχεται σε αντίθεση με το περιεχόμενο της από 29-3-2004 εξώδικης δήλωσης των εναγόντων της πρώτης αγωγής, καθώς και (το περιεχόμενο) του από … συμφωνητικού.

Συγκεκριμένα, στη μεν από 29-3-2004 εξώδικη δήλωση οι εκμισθωτές διαμαρτυρήθηκαν για την εκ μέρους της μισθώτριας παράβαση των συμφωνηθέντων με το από … συμφωνητικό και ζήτησαν την επαναφορά του ακινήτου στην πριν από την ανόρυξη του υπογείου κατάσταση, στο δε από … συμφωνητικό, όπως προαναφέρεται, αφού γίνεται ρητή αναφορά στην εξώδικη διαμαρτυρία των εκμισθωτών για την ανόρυξη του οικοπέδου και την κατασκευή υπογείου, ακολούθως (με τον 4ο όρο του συμφωνητικού) τα συμβαλλόμενα μέρη συμφώνησαν να μη καθαιρεθεί το κατασκευασθέν υπόγειο, την κατασκευή του οποίου ενέκριναν οι εκμισθωτές αποκλειστικώς για τη συμφωνηθείσα χρήση, υπό τον όρο αφενός ότι δεν αλλοιώνεται ο χαρακτήρας της μίσθωσης ως ακαλύπτου χώρου, παραιτουμένης της μισθώτριας της προβολής αντίθετης ένστασης, και αφετέρου ότι κατά τη λήξη ή λύση της μίσθωσης, κατ' επιλογή των εκμισθωτών, είτε θα παραμείνει εις όφελος του μισθίου χωρίς δικαίωμα αποζημίωσης της μισθώτριας, είτε θα απαιτήσουν οι εκμισθωτές την επαναφορά του οικοπέδου στην αρχική του μορφή με δαπάνες της μισθώτριας.

Ενόψει τούτων αποδείχθηκε, ότι οι επίδικες ήταν μισθώσεις ακαλύπτων χώρων, ότι επιτράπηκε από τους εκμισθωτές η ανέγερση σιδηροκατασκευών με δαπάνες της μισθώτριας, ότι η τελευταία ανέλαβε την υποχρέωση να τις αποξηλώσει κατά τη λήξη των μισθώσεων, εφόσον οι εκμισθωτές δεν επέλεγαν την παραμονή τους προς όφελος των μισθίων, χωρίς η μισθώτρια να δικαιούται αποζημίωση για τις επωφελείς δαπάνες, στις οποίες υποβλήθηκε για την ανέγερση των κτισμάτων, ενώ δεν προέκυψε, ότι καταρτίσθηκε προφορική συμφωνία μεταξύ των διαδίκων το Σεπτέμβριο του … για την παράταση του χρόνου διάρκειας των επιδίκων συμβάσεων.

Συνακολούθως, οι επίδικες μισθώσεις έληξαν με την πάροδο του συμβατικού και νόμιμου χρόνου στις 31-12-… και 31-1-…. αντίστοιχα και έκτοτε δεν απαιτείται η εκ μέρους των εκμισθωτών καταγγελία των μισθώσεων. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο έκρινε ομοίως, αν και με πιο συνοπτική αιτιολογία, η οποία αντικαθίσταται από την παρούσα (άρθρο 534 του ΚΠολΔ), ότι οι επίδικες συμβάσεις ήταν ακαλύπτων χώρων, απέρριψε την ένσταση της από Σεπτεμβρίου 2015 προφορικής συμφωνίας παράτασης των μισθώσεων ως κατ' ουσίαν αβάσιμη και έκρινε, ότι οι μισθώσεις έληξαν με την πάροδο του συμβατικού και νόμιμου χρόνου στις 31-12-… και 31-1-… αντίστοιχα, ορθώς το νόμο εφάρμοσε και τις αποδείξεις εκτίμησε και τα αντίθετα αναφερόμενα με τους πρώτο, δεύτερο, ενδέκατο και δωδέκατο λόγους της έφεσης είναι απορριπτέα ως αβάσιμα.

Στο σημείο αυτό επισημαίνεται, ότι οι εκκαλούντες το πρώτον με τους 1° και 11° λόγους της έφεσής τους επικαλούνται προφορική συμφωνία με τους εκμισθωτές κατά την κατάρτιση των από … και … συμφωνητικών για την ανέγερση όχι μόνο του υπογείου, αλλά και των ανωτέρω υπέργειων κτισμάτων, υπό την προπεριγραφόμενη μορφή.

Οι ισχυρισμοί αυτοί απαραδέκτως προτείνονται στο στάδιο αυτό της δίκης κατ' άρθρο 527 του ΚΠολΔ και πρέπει να απορριφθούν. Οι εναγόμενοι με τις πρωτόδικες προτάσεις τους ισχυρίσθηκαν, ότι η μισθώτρια ανήγειρε κτίρια στα μίσθια ακίνητα, ότι έχει αξίωση κατά των εκμισθωτών σύμφωνα με το άρθρο 591 παρ. 1 του ΑΚ για τις δαπάνες ανέγερσης των κτισμάτων, ύψους 450.000 ευρώ, αλλιώς 385.241,19 ευρώ για το πρώτο μίσθιο και 430.000 ευρώ, αλλιώς 304.804 ευρώ, αλλιώς 107.500 ευρώ για το δεύτερο μίσθιο, ότι οι δαπάνες αυτές ήταν αναγκαίες για την άσκηση της εμπορικής δραστηριότητάς της και πρέπει να της αποδοθούν, παρότι με τα ιδιωτικά συμφωνητικά μίσθωσης συμφωνήθηκε, ότι δεν δικαιούται αποζημίωση γι' αυτές, δήλωσαν δε ότι ασκούν δικαίωμα επίσχεσης, ζητώντας σε περίπτωση που με την εκδοθησομένη απόφαση υποχρεωθεί η μισθώτρια να αποδώσει τα μίσθια, να τεθεί όρος προηγούμενης αποπληρωμής των ανωτέρω ποσών στην απόφαση.

Εντούτοις, οι δαπάνες ανέγερσης κτιρίων, στις οποίες οι εναγόμενοι ισχυρίζονται, ότι υποβλήθηκε η μισθώτρια, συνιστούν επωφελείς και όχι αναγκαίες δαπάνες σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στη νομική σκέψη, ενώ περαιτέρω η διάταξη του άρθρου591 παρ. 1 του ΑΚ είναι ενδοτικού δικαίου και ως εκ τούτου οι συμβαλλόμενοι, μπορούν να συμφωνήσουν σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 361 ΑΚ, ότι όλες οι δαπάνες επί του μισθίου θα βαρύνουν το μισθωτή.

Δεδομένου δε ότι οι εναγόμενοι συνομολογούν με τον ισχυρισμό τους, ότι με τα μισθωτήρια συμφωνητικά η μισθώτρια έχει παραιτηθεί από το δικαίωμά της για αποζημίωση για τα κτίσματα, τα οποία δεν προτίθεται να αποξηλώσει και απομακρύνει από τα μίσθια, όπως ζητούν οι ενάγοντες, η δε παραίτηση από το δικαίωμα αποζημίωσης είναι έγκυρη, καθόσον οι εναγόμενοι δεν επικαλούνται κάποιο συγκεκριμένο λόγο ακυρότητας ή ακυρωσίας της σχετικής συμφωνίας, οι τελευταίοι δεν έχουν αξίωση απόδοσης των δαπανών, προκειμένου να στηρίξουν δικαίωμα επίσχεσης κατά της απόδοσης των μισθίων ακινήτων και επομένως ο ανωτέρω ισχυρισμός τους είναι απορριπτέος ως μη νόμιμος.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο ομοίως απέρριψε ως μη νόμιμο τον περί επίσχεσης ισχυρισμό των εναγομένων, ορθώς το νόμο εφάρμοσε και τα αντίθετα υποστηριζόμενα με τον τρίτο και δέκατο τρίτο λόγους της έφεσης είναι απορριπτέα ως αβάσιμα....Στην προκειμένη περίπτωση, οι εναγόμενοι ισχυρίσθηκαν, ότι η συμπεριφορά των εκμισθωτών να ζητούν με τις υπό κρίση αγωγές την απόδοση των μισθίων ακινήτων τους είναι καταχρηστική ως αντικείμενη στα χρηστά ήθη, επειδή α) δυνάμει της από Σεπτεμβρίου … προφορικής συμφωνίας οι μισθώσεις παρατάθηκαν μετά τη λήξη του συμβατικού χρόνου για αόριστο χρόνο, β) με την προηγούμενη συμπεριφορά τους, δηλαδή τη νομιμοποίηση του υπογείου κτίσματος και τη διαβεβαίωσή τους, ότι επιθυμούσαν τη δήλωση-νομιμοποίηση και των υπέργειων, μονίμων κατασκευών και ότι δεν επιθυμούσαν τη λήξη των μισθώσεων την 31-12- … και την 31-1-… αντίστοιχα, αλλά τη συνέχισή τους, γ) η μισθώτρια εταιρεία κατασκεύασε τόσο στο μίσθιο των 757 τ.μ., υπόγειο χώρο με επ' αυτού κτίσμα, όσο και στο μίσθιο των 1.000 τ.μ.

έτερο κτίσμα, που αποτελούν μόνιμες κατασκευές, για τις οποίες υποβλήθηκαν σε αναγκαίες δαπάνες συνολικού ύψους 1.000.000 ευρώ και εντούτοις οι εκμισθωτές τους "έβαλαν" να υπογράψουν, ότι δεν δικαιούνται αποζημίωση, δ) ενόψει των πρόσφατων διαβεβαιώσεων των εκμισθωτών ότι η μισθώτρια θα παραμείνει στα μίσθια ακίνητα, η τελευταία ανανέωσε τη σύμβαση συνεργασίας με την …, την οποία αντιπροσωπεύει, και προέβη σε ανακαίνιση των κτιρίων δαπανώντας Α το συνολικό ποσό των 70.000 ευρώ, ε) η συμφωνημένη χρήση δεν ήταν ακάλυπτων αλλά αντίθετα στεγασμένων χώρων, που κατασκευάσθηκαν με δαπάνες της μισθώτριας, από τους οποίους επιχειρούν να την εξώσουν χωρίς αποζημίωσή της για τις αναγκαίες αυτές δαπάνες, με τεράστια οικονομική ζημία της, στ) οι εκμισθωτές με την έξωση της μισθώτριας, εφόσον δεν υπάρχει συμβατική πρόβλεψη αποζημίωσής της για τις προαναφερόμενες δαπάνες της, επιδιώκουν είτε να κρατήσουν επ' ωφελεία τους τα κτίρια, είτε να ζητήσουν, όπως και έπραξαν, την εκ των υστέρων κατεδάφισή τους, καταστρατηγώντας το φορολογικό νόμο, με την αποφυγή καταβολής φόρου εισοδήματος από οικοδομή και ζ) συνεπεία των διαβεβαιώσεων των εκμισθωτών, ότι θα συνεχισθούν οι μισθώσεις και μετά τη λήξη του συμβατικού χρόνου, οι οποίες διαβεβαιώσεις κατέληξαν στην προφορική συμφωνία του Σεπτεμβρίου …, η μισθώτρια απετράπη από την άσκηση του εύλογου δικαιώματος της για μείωση του μισθώματος λόγω ουσιώδους μείωσης της μισθωτικής αξίας των μισθίων, καθόσον οι τιμές ενοικίασης επαγγελματικών χώρων και ιδίως εκθέσεων και συνεργείων/φανοποιείων αυτοκινήτων σημείωσαν τεράστια μείωση λόγω της επελθούσας σημαντικής μείωσης του πληθωρισμού και της δυσμενούς εθνικής οικονομικής κρίσης.

Ο ισχυρισμός αυτός των εναγομένων, κατά το μέρος που στηρίζεται στην επικαλούμενη προφορική συμφωνία του Σεπτεμβρίου … είναι απορριπτέος ως μη νόμιμος, διότι συγκροτεί την ιστορική βάση άλλης ένστασης και δη του άρθρου 361 του ΑΚ, η οποία είναι καταλυτική του δικαιώματος των εναγόντων. Κατά τα λοιπά η ένσταση είναι νόμιμη, στηριζόμενη στη διάταξη του άρθρου 281 του ΑΚ και πρέπει να ερευνηθεί κατ' ουσίαν.

Όπως αποδείχθηκε, έγιναν συζητήσεις μεταξύ των συμβαλλομένων, για την επίτευξη συμφωνίας για παράταση των μισθώσεων και την αναζήτηση του προσφορότερου τρόπου τακτοποίησης των φορολογικών συνεπειών για τους εκμισθωτές από την ενδεχόμενη περιέλευση των κτισμάτων σ' αυτούς, οι οποίες όμως δεν κατέληξαν σε συμφωνία, ενώ επιπρόσθετα, ενόψει κυρίως των αλλεπάλληλων εξωδίκων δηλώσεων των εκμισθωτών, με τις οποίες οι τελευταίοι τόσο πριν όσο και μετά τη λήξη των μισθώσεων ζητούσαν επίμονα την απόδοση των μισθίων ακινήτων, δεν προέκυψε συμπεριφορά των εναγόντων που να δημιούργησε στους εναγομένους την πεποίθηση, ότι θα συνεχισθούν οι μισθώσεις και θα νομιμοποιηθούν οι υπέργειες κατασκευές.

Περαιτέρω αποδείχθηκε, ότι οι εκμισθωτές της πρώτης αγωγής διαμαρτυρήθηκαν αρχικά για την ανόρυξη του υπογείου και τελικώς συμφώνησαν για την παραμονή του υπό τους προεκτιθέμενους όρους. Επίσης, σύμφωνα με τα μισθωτήρια συμφωνητικά οι εκμισθωτές επέτρεψαν μόνο την ανέγερση σιδηροκατασκευών και ήταν αποκλειστικά επιλογή της μισθώτριας να προβεί εκ των υστέρων, δηλαδή μετά τη, με ελεύθερη βούλησή της, κατάρτιση των συμβάσεων, σε εκτεταμένες κατασκευές, για τις οποίες υποβλήθηκε σε επωφελείς δαπάνες, ενώ είχε παραιτηθεί από κάθε αξίωση αποζημίωσής της γι' αυτές και παρότι γνώριζε το συμφωνημένο και νόμιμο χρόνο λήξης των μισθώσεων, καθώς και την προσωρινότητα παραμονής των κτιρίων στα μίσθια.

Άλλωστε η συμφωνημένη χρήση ήταν σε ακάλυπτα και όχι στεγασμένα ακίνητα, όπως αβασίμως υποστηρίζουν οι εναγόμενοι. Η δε ανανέωση της σύμβασης συνεργασίας της μισθώτριας με την … . το φθινόπωρο του … ήταν απαραίτητη για τη συνέχιση της εμπορικής δραστηριότητας της μισθώτριας και σε καμία περίπτωση δεν ήταν απόρροια της επικαλούμενης συμπεριφοράς των εκμισθωτών, συνεπεία της οποίας είχαν οι εναγόμενοι την πεποίθηση, ότι θα παραταθούν οι μισθώσεις.

Περαιτέρω, σχετικά με τις επικαλούμενες από τους εναγόμενους δαπάνες ανακαίνισης των κτιρίων λεκτέα τα εξής: Όλα τα προσκομιζόμενα τιμολόγια-δελτία αποστολής ..., έχουν εκδοθεί το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του …, γεγονός, που σημαίνει ότι όλα τα εμπορεύματα παραδόθηκαν στη μισθώτρια κατ' εκείνο το χρόνο, δηλαδή μετά τη λήξη των μισθώσεων.

Επίσης, όλα τα υπόλοιπα προσκομιζόμενα τιμολόγια έχουν ομοίως εκδοθεί κατά τους ίδιους ανωτέρω μήνες (Φεβρουάριο και Μάρτιο …), ενώ και οι εργασίες ελαιοχρωματισμών των κτιρίων έγιναν το Φεβρουάριο …, οπότε η μισθώτρια προμηθεύθηκε τα απαραίτητα υλικά. Επιπρόσθετα, πολλά από τα εμπορεύματα, που αναφέρονται στα τιμολόγια, αφορούν σε έπιπλα και εν γένει εξοπλισμό των γραφείων, ενώ άλλα περιλαμβάνονται στα συνήθη αναλώσιμα (λαμπτήρες, ηλεκτρονικό εξοπλισμό), καθώς και σε δαπάνες συντήρησης (των διαφημιστικών επιγραφών) μιας επιχείρησης με μεγάλες εγκαταστάσεις, όπως αυτές της εναγομένης μισθώτριας.

Ως εκ τούτου δεν είναι καθόλου πειστικός ο ισχυρισμός των εναγομένων, ότι προέβησαν σε εργασίες ανακαίνισης ενόψει των διαβεβαιώσεων των εκμισθωτών, ότι θα παραταθούν οι μισθώσεις, εφόσον οι μισθώσεις είχαν ήδη λήξει και οι εκμισθωτές με τις προαναφερόμενες εξώδικες δηλώσεις τους ζητούσαν, με τη λήξη των μισθώσεων, την απόδοση των ακινήτων τους και την ικανοποίηση όλων των αξιώσεών τους, όπως καταβολή οφειλομένων μισθωμάτων, καθώς και αποξήλωση και μεταφορά των σιδηροκατασκευών από τα μίσθια.

Στη συνέχεια, η αξίωση των εκμισθωτών για αποξήλωση των κατασκευών από τα μίσθια απορρέει από τα επίδικα συμφωνητικά μίσθωσης, η δε επικαλούμενη από τους εναγομένους καταστρατήγηση του φορολογικού νόμου εκ μέρους των εκμισθωτών με την εκ των υστέρων κατεδάφιση των κτιρίων προς αποφυγή καταβολής φόρου εισοδήματος από οικοδομή, αλυσιτελώς προβάλλεται, διότι αναφέρεται σε ενδεχόμενη διαφορά μεταξύ των εκμισθωτών και του Ελληνικού Δημοσίου εξαιτίας των υπαρχόντων κτιρίων, τα οποία σημειωτέον η μισθώτρια κατασκεύασε υπό τις προεκτιθέμενες συνθήκες.

Τέλος, η επικαλούμενη μη άσκηση αγωγής εκ μέρους της μισθώτριας για μείωση του μισθώματος δεν αποδείχθηκε, ότι ήταν αποτέλεσμα συμπεριφοράς των εκμισθωτών, που δημιούργησε στη μισθώτρια την πεποίθηση, ότι θα συνεχισθούν οι μισθώσεις. Αντίθετα, αποδείχθηκε ότι κατά τα τελευταία έξι έτη το μίσθωμα παρέμεινε σταθερό, χωρίς την αρχικά συμφωνηθείσα αναπροσαρμογή, επειδή οι εκμισθωτές αναγνώριζαν τις δυσκολίες, που επέφερε η οικονομική κρίση στη μισθώτρια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων μετά το έτος ….

Ενόψει τούτων, η ένσταση του άρθρου 281 του ΑΚ, κατά το μέρος, που κρίθηκε νόμιμη, είναι απορριπτέα ως κατ' ουσίαν αβάσιμη. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο έκρινε ομοίως, αν και με πιο συνοπτική αιτιολογία, η οποία αντικαθίσταται από την παρούσα (άρθρο 534 του ΚΠολΔ), ορθώς το νόμο εφάρμοσε και τις αποδείξεις εκτίμησε και οι τέταρτος και δέκατος τέταρτος λόγοι της έφεσης είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Περαιτέρω, οι εναγόμενοι επικουρικά ισχυρίζονται, ότι δυνάμει του Ν.2238/1994 δεν επιτρεπόταν η άσκηση αγωγής απόδοσης του μισθίου πριν από τη δήλωση των κτισμάτων επί του μισθίου, ότι οι συμβάσεις μίσθωσης συνάφθηκαν κατά παράβαση του νόμου χωρίς να μνημονεύουν τα κτίσματα προς ανέγερση επί των μισθίων ακινήτων, τα οποία οι εκμισθωτές ουδέποτε δήλωσαν, με αποτέλεσμα να στερηθούν (οι εναγόμενοι) τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν συμβατικά τα δικαιώματά τους, και ότι εκ του λόγου τούτου οι επίδικες συμβάσεις είναι άκυρες κατ' άρθρο 174 του ΑΚ.

Ο ισχυρισμός αυτός των εναγομένων είναι απορριπτέος ως μη νόμιμος, διότι η υποχρέωση αναγραφής των κτισμάτων στο μισθωτήριο συμφωνητικό δεν προβλέπεται επί ποινή ακυρότητας των μισθώσεων, όπως ομοίως κρίθηκε από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο κατ' ορθή εφαρμογή του νόμου. Ως εκ τούτου πρέπει να απορριφθούν οι πέμπτος και δέκατος πέμπτος λόγοι της έφεσης...

Στην προκειμένη περίπτωση, οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των εναγομένων με προφορική δήλωσή τους, που καταχωρήθηκε στα πρακτικά της εκκαλουμένης απόφασης, ισχυρίσθηκαν ότι οι αγωγές είναι αβάσιμες ως προς τα δήθεν οφειλόμενα μισθώματα. Ακολούθως, με τις προτάσεις τους, η κατάθεση των οποίων ήταν υποχρεωτική, υποστήριξαν, ότι έχουν εξοφλήσει με ηλεκτρονικές καταθέσεις, μέσω της Εθνικής Τράπεζας, στις 20-1-… το οφειλόμενο ήμισυ του μισθώματος Δεκεμβρίου … του πρώτου μισθίου ποσού 3.314,12 ευρώ και ότι με τον ίδιο τρόπο (ηλεκτρονική τραπεζική καταβολή) έχουν εξοφλήσει στις 20-1-… το οφειλόμενο ήμισυ του μισθώματος Δεκεμβρίου … ποσού 3.923,78 ευρώ, στις 2-2-...

το ήμισυ του μισθώματος Ιανουάριου … ύψους 3.923,78 ευρώ και στις 17-2-… το υπόλοιπο ήμισυ του μισθώματος Ιανουάριου … ύψους 3.923,78 ευρώ του δευτέρου μίσθιου. Ο ισχυρισμός, με τον οποίο οι εναγόμενοι επικαλούνται, ότι η αξίωση των εναγόντων για καταβολή μισθωμάτων είναι αβάσιμη, συνιστά άρνηση της αγωγής. Αντίθετα, ο ισχυρισμός περί εξόφλησης αποτελεί ένσταση του άρθρου 416 του ΑΚ και είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι δεν προτάθηκε προφορικά κατά τη συζήτηση, έστω και με συνοπτική παράθεση των περιστατικών που τον θεμελιώνουν, όπως επιτάσσει τη διάταξη του άρθρου 591 παρ. 1 περ.

δ του ΚΠολΔ. Περαιτέρω αποδείχθηκε, ότι παρότι η μισθώτρια εταιρεία έκανε ακώλυτη χρήση των μισθίων μέχρι τη λήξη των επιδίκων μισθώσεων, εντούτοις δεν κατέβαλε το ήμισυ του μισθώματος του Δεκεμβρίου 2015 του πρώτου μισθίου ποσού 3.314,12 ευρώ. Επίσης δεν κατέβαλε το ήμισυ του μισθώματος του Δεκεμβρίου 2015 ύψους 3.923 ευρώ και ολόκληρο το μίσθωμα Ιανουάριου 2016 ύψους 7.847,56 ευρώ του δευτέρου μίσθιου.

Συνυπόχρεος για την καταβολή των ανωτέρω μισθωμάτων είναι και ο δεύτερος εναγόμενος ως εγγυητής, συμβατικά ευθυνόμενος εις ολόκληρον με τη μισθώτρια.

Συνεπώς οι εναγόμενοι οφείλουν τα ποσά αυτά νομιμοτόκως από την παρέλευση της δήλης ημέρας καταβολής τους, δηλαδή από την 4ΐ ημέρα του μήνα, που αφορούν. Οι επικαλούμενες καταβολές των εναγομένων με ηλεκτρονικές καταθέσεις, μέσω της Εθνικής Τράπεζας, στις 20-1-… ποσού 1.657,6 ευρώ σε καθένα ενάγοντα της α' αγωγής και στις 20-1-…, 2-2-… και 17-2-… ποσού 3.923,78, 3.923,78 και 3.923,78 ευρώ αντίστοιχα στην ενάγουσα της β' αγωγής, για τις οποίες καταβολές αντέταξαν οι ενάγοντες με την προσθήκη των προτάσεών τους, ότι αφορούν σε προγενέστερα οφειλόμενα μισθώματα, δεν μπορούν να εκτιμηθούν από το Δικαστήριο, διότι δεν προτάθηκε νομότυπα ένσταση εξόφλησης.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο απέρριψε ως απαράδεκτη την ένσταση εξόφλησης των εναγόμενων και επιδίκασε τα σχετικά κονδύλια των δύο αγωγών, ορθώς το νόμο εφάρμοσε και τις αποδείξεις εκτίμησε και οι έκτος και δέκατος έκτος λόγοι της έφεσης πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. ... Στην προκειμένη περίπτωση οι ενάγοντες με τις υπό κρίση αγωγές τους, όπως εκτιμώνται, ισχυρίσθηκαν, ότι η μισθώτρια εταιρεία όφειλε να τους παραδώσει τα μίσθια ακίνητα στις 31-12-… και 31-1-… αντίστοιχα λόγω λήξης του συμβατικού χρόνου των μισθώσεων, ότι, εφόσον παρέμενε μετά την ημερομηνία αυτή, ήταν υποχρεωμένη βάσει συμβατικού όρου να καταβάλει σ' αυτούς για κάθε ημέρα παραμονής στα μίσθια ακίνητα, ως προς μεν το 1° μίσθιο ποσό ίσο με το 1/20, ως προς δε το 2° μίσθιο ίσο με το 1/10 του μηνιαίου μισθώματος ως ποινική ρήτρα, και ότι η μισθώτρια περιήλθε σε υπερημερία με την παρέλευση των ανωτέρω ημερομηνιών, η οποία συνεχίσθηκε κατά το από 1-1-… έως 16-5-… και το από 1-2-… έως 16-5-… χρονικό διάστημα αντίστοιχα και έτσι κατέπεσε η συμφωνηθείσα ποινική ρήτρα...

Στη συνέχεια αποδείχθηκε, ότι εξαιτίας της μη απόδοσης των μισθίων κατά τη λήξη των μισθώσεων και δη στις 31-12-… ως προς το ακίνητο επί της … και στις 31-1-… ως προς το ακίνητο επί της …, οι εναγόμενοι οφείλουν στους ενάγοντες για το πρώτο μίσθιο, ως ποινική ρήτρα, το 1/20 του μηνιαίου μισθώματος ύψους 6.397,90 ευρώ, δηλαδή ποσό 319,89 ευρώ για κάθε ημέρα καθυστέρησης της απόδοσης του μίσθιου, και συνολικά για το από 1-1-… έως 16-5-… χρονικό διάστημα το ποσό των 43.824,93 ευρώ (319,89 ευρώ χ 137 ημέρες) και στην ενάγουσα για το δεύτερο μίσθιο το 1/10 του μισθώματος ύψους 7.574,86 ευρώ, δηλαδή 757,48 ευρώ για κάθε ημέρα καθυστέρησης της απόδοσης του μισθίου και συνολικά για το από 1-2-… έως 16-5-… χρονικό διάστημα το ποσό των 80.292,88 ευρώ (757,48 ευρώ χ 106 ημέρες).

Τα ανωτέρω ποσά υπερβαίνουν κατά πολύ, ιδίως η ποινική ρήτρα για το δεύτερο μίσθιο, το συμφωνηθέν μίσθωμα και συγκεκριμένα στο πρώτο μίσθιο το ημερήσιο μίσθωμα ανέρχεται σε 213,26 ευρώ (6.397,90: 30) και η αντίστοιχη ποινική ρήτρα στο ποσό των 319,89 ευρώ, στο δε δεύτερο μίσθιο το ημερήσιο μίσθωμα ανέρχεται σε(7.574,86 : 30) ευρώ, ενώ η ποινική ρήτρα στο ποσό των 757,48 ευρώ.

Λαμβανομένων δε υπόψη α) της αντικειμενικής δυσχέρειας της μισθώτριας να ανεύρει, σε εύλογο χρόνο, αντίστοιχο προς τα μίσθια ακίνητα χώρο, προκειμένου να μεταστεγάσει και λειτουργήσει τις εγκαταστάσεις της, καθώς και του σημαντικού κόστους που συνεπάγεται η μεταστέγαση της συγκεκριμένης επιχείρησής της, β) της οικονομικής κρίσης που παρατηρείται μετά το έτος 2009 στην (ιδιωτική) οικονομία και επιχειρηματικότητα και ιδίως στον κλάδο εμπορίας αυτοκινήτων, στον οποίο δραστηριοποιείται η μισθώτρια εταιρεία, γ) του χρονικού διαστήματος, κατά το οποίο η μισθώτρια καθυστερεί την απόδοση των μισθίων, δ) της οικονομικής κατάστασης των μερών, από τα οποία η μεν μισθώτρια παρουσιάζει μεγάλη μείωση του κύκλου εργασιών της κατά τα τελευταία έτη, οι δε εκμισθωτές δεν υφίστανται οικονομική ζημία από την παραμονή της μισθώτριας μετά τη λήξη των συμβάσεων μίσθωσης, πέραν της ψυχικής ταλαιπωρίας τους λόγω της εμπλοκής τους σε δικαστικό αγώνα με τους αντισυμβαλλομένους τους για την απόδοση της χρήσης των ακινήτων τους, ε) του ότι ουδόλως αποδείχθηκε, ότι οι ενάγοντες απώλεσαν τη δυνατότητα εκμίσθωσης των ακινήτων τους σε άλλο μισθωτή με μεγαλύτερο μίσθωμα, εξαιτίας της καθυστέρησης απόδοσης των μισθίων και στ) της έκτασης της συμβατικής παράβασης της μισθώτριας εταιρείας και του βαθμού πταίσματός της, προκύπτει ότι η συμφωνηθείσα ποινή είναι δυσανάλογα μεγάλη και ως εκ τούτου συντρέχει λόγος μείωσής της στο μέτρο που αρμόζει.

Με βάση τα ανωτέρω εκτεθέντα, το προσήκον ποσό, στο οποίο πρέπει να περιορισθεί η ποινική ρήτρα, ανέρχεται σε 225 ευρώ ημερησίως για το πρώτο μίσθιο και σε 265 ευρώ ημερησίως για το δεύτερο μίσθιο και συνολικά για τον επίδικο χρόνο στο ποσό των 225 χ 137 ημέρες = 30.825 ευρώ και 265 χ 106 ημέρες = 28.090 ευρώ αντίστοιχα, σύμφωνα με την εν μέρει βάσιμη ένσταση των εναγομένων (άρθρ. 409 του ΑΚ).

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο μείωσε σε ανώτερο ποσό την ποινική ρήτρα και δη στα ποσά των 265,12 ευρώ και 353,14 ευρώ αντιστοίχως, ημερησίως, εσφαλμένως τις αποδείξεις εκτίμησε σύμφωνα με τους εν μέρει βάσιμους κατά το μέρος τούτο ένατο και δέκατο ένατο λόγους της έφεσης.... Στην προκειμένη περίπτωση, έναντι των επιδίκων αξιώσεων των εκμισθωτών οι εναγόμενοι πρότειναν σε συμψηφισμό την ανταπαίτησή τους για επιστροφή της εκ μέρους της μισθώτριας δοθείσας εγγυοδοσίας ποσού 17.947,86 ευρώ για την πρώτη μίσθωση και 15.365,68 ευρώ για τη δεύτερη μίσθωση χωρίς να εκθέτουν την αιτία για την οποία υπάρχει υποχρέωση επιστροφής της από τους εκμισθωτές και δη τη μη ύπαρξη ανεξόφλητου χρέους, δοθέντος μάλιστα, ότι δεν έχει αποδοθεί η χρήση των μισθίων και η μισθώτρια συνεχίζει να παραμένει στα μίσθια ακίνητα μετά τη λήξη των μισθώσεων.

Ως εκ τούτου ο περί συμψηφισμού ισχυρισμός των εναγομένων είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω αοριστίας. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο έκρινε ομοίως και απέρριψε ως απαράδεκτο το σχετικό ισχυρισμό των εναγομένων, ορθώς το νόμο εφάρμοσε και οι δέκατος και εικοστός λόγοι της έφεσης, με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Συνακολούθως, πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή η έφεση ως κατ' ουσίαν βάσιμη ως προς το κονδύλιο της ποινικής ρήτρας και να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη απόφαση στο σύνολο της, όμως, και ως προς το μη ανατρεπόμενο μέρος της, για την ενότητα της εκτέλεσης, αναγκαίως δε και κατά τη διάταξη των δικαστικών εξόδων που θα καθορισθούν εξαρχής ...

Ακολούθως, αφού κρατηθεί η υπόθεση από το Δικαστήριο αυτό (άρθρο 535 παρ. 1 ΚΠολΔ) και συνεκδικαστούν οι υπ' αριθμ. κατάθ. 271/16-5-2016 και 269/16-5-2016 αγωγές, πρέπει αυτές να γίνουν κατά ένα μέρος δεκτές ως ουσιαστικά βάσιμες και να υποχρεωθεί η πρώτη εναγομένη και κάθε τρίτος που έλκει δικαιώματα από αυτήν να αποδώσει α) στους ενάγοντες της πρώτης αγωγής τη χρήση του μισθίου ακινήτου, ήτοι ενός χώρου μετά του κατασκευασθέντος υπογείου, που βρίσκεται στο … επί της …, επιφάνειας 757 τ.

μ. περίπου, και β) στην ενάγουσα της δεύτερης αγωγής τη χρήση ενός ακαλύπτου χώρου, που βρίσκεται στο … επί της …, εμβαδού 1.000 τ.μ., να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να καταβάλουν, εις ολόκληρο έκαστος, α) στους ενάγοντες της πρώτης αγωγής, κατά το ήμισυ στον καθένα, το συνολικό ποσό των 34.139,12 (30.825 + 3.314,12) ευρώ,....

και β) στην ενάγουσα της δεύτερης αγωγής το συνολικό ποσό των 39.860,56 (28.090 + 3.923 + 7.847,56) ευρώ, ...".

Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 14 Κ.Πολ.Δικ, καθόσον εσφαλμένα κήρυξε απαράδεκτο τον ισχυρισμό τους περί επισχέσεως λόγω δικαιώματος αποζημιώσεώς τους εκ της ανεγέρσεως εκ μέρους τους (υπέργειων) κτισμάτων στο μίσθιο και ειδικότερα έκτασης 402 τετραγωνικών μέτρων, κόστους 107.500 ευρώ με την αιτιολογία ότι "απαραδέκτως προτείνονται στο στάδιο αυτό της δίκης κατ' άρθρο 527 ΚΠολΔ και πρέπει ν' απορριφθούν".

Πλην όμως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει ν'απορριφθεί ως αλυσιτελώς προβαλλόμενος, καθώς η προσβαλλομένη απόφαση ερεύνησε και απέρριψε επί της ουσίας τους τρίτο και δέκατο τρίτο από τους σχετικούς λόγους έφεσης που περιείχαν τον ισχυρισμό αυτό των αναιρεσειόντων, στην πρώτη και δεύτερη σελίδα του 8ου φύλλου της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, κρίνοντας ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο ομοίως απέρριψε ως μη νόμιμο τον περί επίσχεσης ισχυρισμό των εναγομένων, ορθώς το νόμο εφάρμοσε και τα αντίθετα υποστηριζόμένα στους παραπάνω λόγους της έφεσης είναι απορριπτέα ως αβάσιμα.

Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες επικαλούνται πλημμέλειες της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης εκ του άρθρου 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, ήτοι ότι δεν έλαβε υπόψη της και δεν εξέτασε τον ισχυρισμό τους περί επισχέσεως, λόγω οφειλών των αναιρεσιβλήτων βάσει της διατάξεως του άρθρου 591 παρ. 1 ΑΚ και ειδικότερα για έξοδα ανόρυξης υπογείου κόστους 107.000 ευρώ στο μίσθιο επί της πλάκας του οποίου ανεγέρθη κτίσμα εκ σιδηροκατασκευής.

Πλην όμως ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει ν'απορριφθεί ως αβάσιμος, καθώς όπως ήδη αναπτύχθηκε στον πρώτο λόγο, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έχει λάβει υπόψη της τον ισχυρισμό αυτό και τον έχει απορρίψει αιτιολογημένα στις σελ. 1η και 2η του ογδόου φύλλου, αναφερόμενη εκτενώς στο προβληθέν κατ'άρθρο 591 ΑΚ δικαίωμα επισχέσεως των αναιρεσειόντων, λόγω της ανέγερσης κτιρίων στο μίσθιο.

Ειδικότερα δε, η αναιρεσιβαλλόμενη, αναφερόμενη στις δαπάνες αυτές και την ύπαρξη ή μη δικαιώματος επισχέσεως για τις εν λόγω δαπάνες δέχεται ότι είναι επωφελείς και όχι αναγκαίες, ότι κατά την ενδοτικού δικαίου διάταξη του άρθρου 591 παρ. 1 του ΑΚ, οι συμβαλλόμενοι, μπορούν να συμφωνήσουν κατ'αρθρο 361 ΑΚ, ότι όλες οι δαπάνες επί του μισθίου θα βαρύνουν το μισθωτή.

Ότι δεδομένου ότι οι εναγόμενοι - ήδη αναιρεσείοντες συνομολόγησαν, ότι με τα μισθωτήρια συμφωνητικά η μισθώτρια εταιρεία έχει παραιτηθεί από το δικαίωμά της για αποζημίωση για τα κτίσματα, τα οποία δεν προτίθεται να αποξηλώσει και απομακρύνει από τα μίσθια, όπως ζητούσαν οι ενάγοντες - ήδη αναιρεσίβλητοι η δε παραίτηση από το δικαίωμα αποζημίωσης είναι έγκυρη, καθόσον οι εναγόμενοι δεν επικαλούνται κάποιο συγκεκριμένο λόγο ακυρότητας ή ακυρωσίας της σχετικής συμφωνίας οι εναγόμενοι - ήδη αναιρεσείοντες δεν έχουν αξίωση απόδοσης των δαπανών, προκειμένου να στηρίξουν δικαίωμα επίσχεσης κατά της απόδοσης των μισθίων ακινήτων και ότι ως εκ τούτου ο ανωτέρω ισχυρισμός τους είναι απορριπτέος ως μη νόμιμος και ορθά απορρίφθηκε ως μη νόμιμος από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο τα δε αντίθετα υποστηριζόμενα με τους τρίτο και δέκατο τρίτο λόγους της έφεσης είναι απορριπτέα ως αβάσιμα.

Με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη υπέπεσε στην πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, ήτοι ότι δεν ερμήνευσε ορθά την από 8-8-20.. (εσφαλμένα στην αίτηση αναίρεσης αναφέρεται ως ημερομηνία η 18-8-20..) σύμβαση μισθώσεως "βάσει διδαγμάτων λογικής και "σκοπού" αυτής, που ήταν η εγκατάσταση συνεργείου αυτοκινήτων και φανοποιείας στο μίσθιο χώρο και ειδικά τον "όρο" αυτής που πρόβλεπε "εγκαταστάσεις", με αποτέλεσμα εσφαλμένα να μην δεχθεί ότι επρόκειτο για μίσθωση όχι ακαλύπτου χώρου και εν συνεχεία να απορρίψει το δικαίωμα επισχέσεώς τους λόγω δικαιώματος αποζημίωσης τους από την κατασκευή υπογείου εκ μέρους τους. Και λόγος αυτός της αίτησης αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, καθόσον η απόρριψη του ισχυρισμού των αναιρεσειόντων περί δικαιώματος επισχέσεως για τους επικαλούμενους λόγους, δεν στηρίχθηκε σε ερμηνεία της ως άνω μισθωτικής συμβάσεως περί του εάν πρόκειται περί μισθώσεως ακαλύπτου ή μη χώρου, αλλά σε όσα αμέσως παραπάνω αναφέρθηκαν σε σχέση με το 2ο λόγο αναίρεσης.

Με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη υπέπεσε στην πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, καθόσον λόγω εσφαλμένης ερμηνείας της από … μίσθωσης (εσφαλμένα στο αναιρετήριο αναφέρεται ως ημερομηνία η …), η προσβαλλομένη απόφαση αναιτιολόγητα απέρριψε τον ισχυρισμό τους περί του δικαιώματος επισχέσεως λόγω αποζημίωσης από την κατασκευή του υπογείου.

Πλην όμως ο λόγος αυτός πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος, καθόσον η προσβαλλομένη απόφαση σαφώς δέχτηκε ότι δεν αποδείχτηκε ο ισχυρισμός των εναγομένων ότι κατά την κατάρτιση της από 8-8-2003 σύμβασης μίσθωσης συμφωνήθηκε προφορικά μεταξύ των συμβαλλομένων η ανέγερση υπογείου, εμβαδού 402 τ.μ., το οποίο στοίχισε στη μισθώτρια 107.500 ευρώ, όπως αποτυπώθηκε στο από … συμφωνητικό με πλήρη και σαφή αιτιολογία απορρίπτει τον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων περί προφορικής συμφωνίας κατά την κατάρτιση της από … σύμβασης δεχόμενη ότι έρχεται σε αντίθεση με το περιεχόμενο της από 29-3-2004 εξώδικης δήλωσης των εναγόντων της πρώτης αγωγής, καθώς και του από … συμφωνητικού.

Ειδικότερα δε όπως δέχτηκε ανέλεγκτα η προσβαλλόμενη απόφαση στη μεν από 29-3-2004 εξώδικη δήλωση οι εκμισθωτές διαμαρτυρήθηκαν για την εκ μέρους της μισθώτριας παράβαση των συμφωνηθέντων με το από …συμφωνητικό και ζήτησαν την επαναφορά του ακινήτου στην πριν από την ανόρυξη του υπογείου κατάσταση, στο δε από … συμφωνητικό, αφού γίνεται ρητή αναφορά στην εξώδικη διαμαρτυρία των εκμισθωτών για την ανόρυξη του οικοπέδου και την κατασκευή υπογείου, ακολούθως (με τον 4ο όρο του συμφωνητικού) τα συμβαλλόμενα μέρη συμφώνησαν να μη καθαιρεθεί το κατασκευασθέν υπόγειο, την κατασκευή του οποίου, ενέκριναν οι εκμισθωτές αποκλειστικά για τη συμφωνηθείσα χρήση, υπό τον όρο αφενός ότι δεν αλλοιώνεται ο χαρακτήρας της μίσθωσης ως ακαλύπτου χώρου, παραιτουμένης της μισθώτριας της προβολής αντίθετης ένστασης, και αφετέρου ότι κατά τη λήξη ή λύση της μίσθωσης, κατ' επιλογή των εκμισθωτών, είτε θα παραμείνει εις όφελος του μισθίου χωρίς δικαίωμα αποζημίωσης της μισθώτριας, είτε θα απαιτήσουν οι εκμισθωτές την επαναφορά του οικοπέδου στην αρχική του μορφή με δαπάνες της μισθώτριας".

Με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη υπέπεσε στην πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αριθμ.20 ΚΠολΔ , συνιστάμενη στην παραμόρφωση του περιεχομένου της από … μισθωτήριας σύμβασης. Πλην όμως δεν υφίσταται μεταξύ των διαδίκων ιδιωτικό συμφωνητικό μισθώσεως με αυτήν την ημερομηνία. (Εν προκειμένω οι αναιρεσείοντες στο σημείωμά τους προσπαθώντας να διορθώσουν την ασάφεια αυτή, αναφέρονται κατ'αρχήν σε άλλη μίσθωση ήτοι την από … αλλά στη συνέχεια επανέρχονται στην από …) οπότε αυτός ο λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Πέραν τούτου, ο λόγος αυτός αναιρέσεως, πρέπει ν'απορριφθεί και ως αόριστος, καθόσον αφενός κατά την ανάπτυξη του λόγου αναιρέσεως δεν αναφέρεται ολοκληρωμένος ο όρος της συμβάσεως που ισχυρίζονται οι αναιρεσείοντες ότι παραμορφώθηκε, παρά μόνον σε τέσσερις λέξεις ("εγκατάστασης άνευ άδειας εκμισθωτών") αποκομμένες από το ευρύτερο κείμενο και ο λόγος αναιρέσεως δεν αναφέρεται στη συγκεκριμένη παραδοχή της προσβαλλομένης αποφάσεως, από την οποία να προκύπτει η υποτιθέμενη παραμόρφωση.

Με τον έκτο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη υπέπεσε στην πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αριθμ.8 και 9 ΚΠολΔ και κατά τον προσήκοντα νομικό χαρακτηρισμό μόνο από τον αριθμό 9 του ως άνω άρθρου και ειδικότερα ότι αν και αίτημα των δύο αγωγών των αναιρεσιβλήτων ήταν η απόδοση των μισθίων χωρίς τα σιδηροκατασκευασθέντα κτίσματα, η προσβαλλομένη απόφαση υποχρεώνει την πρώτη αναιρεσείουσα να τους αποδώσει τους ακάλυπτους χώρους, χωρίς να κάνει αναφορά στα σιδηροκατασκευασθέντα κτίσματα, επιδικάζοντας σ'αυτούς περισσότερα από αυτό που ζητήθηκε με τις δύο αγωγές, με την έννοια ότι μη υποχρεώνοντάς τους να αφαιρέσουν τα σιδηροκατασκευασθέντα κτίσματα και να παραδώσουν τα μίσθια χωρίς αυτά, το Εφετείο αποφάσισε ότι αυτά πρέπει να μείνουν στους αναιρεσίβλητους. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, εφόσον από το ως άνω διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης σε συνδ. με το αίτημα των ένδικων αγωγών δεν προκύπτει ότι το Εφετείο επιδίκασε στους αναιρεσίβλητους περισσότερα απ' όσα ζητήθηκαν, αφού ουδόλως προκύπτει από σχετικό διατακτικό ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αποφάσισε σχετικά με την τύχη των σιδηροκατασκευασθέντων κτισμάτων ότι αυτά πρέπει να παραμείνουν στους εκμισθωτές-αναιρεσίβλητους.

Αντιθέτως από το ως άνω σκεπτικό της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι σαφές ότι η προσβαλλομένη απόφαση έκρινε ότι η μισθώτρια έχει το δικαίωμα να επιλέξει εάν θα αποξηλώσει και θα αναλάβει τις ως άνω κατασκευές μέχρι και τον χρόνο παράδοσης του μισθίου, ήτοι κατά πραγματικό χρόνο μεταγενέστερο της εκδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως.

Συνεπώς η αναιρεσιβαλλόμενη δεν επιδίκασε κατ' ουσίαν περισσότερα απ' όσα ζητήθηκαν από τους αναιρεσίβλητους αφήνοντας τα σιδηροκτίσματα αυτά σ' αυτούς επ' ωφελεία των ούτε άφησε αίτημα αδίκαστο και ο λόγος αυτός ως προς τα δύο σκέλη του πρέπει ν'απορριφθεί.

Με τον έβδομο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη υπέπεσε στην πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 παρ. 8 και 19 ΚΠολΔ ,καθόσον δεν απάντησε άλλως δεν απάντησε αιτιολογημένα στον πέμπτο λόγο της εφέσεώς τους και συγκεκριμένα ότι δεν απάντησε στον ισχυρισμό τους ότι η αγωγή απόδοσης μισθίου είναι μη νόμιμη λόγω ακυρότητας των μισθώσεων, που δήθεν οφείλεται στην μη μνημόνευση στις συμβάσεις των κτισμάτων προς ανέγερση, τα οποία μάλιστα κατά τους τότε εκκαλούντες και νυν αναιρεσείοντες θα έπρεπε σύμφωνα με το ν. 2238/1994 να δηλωθούν για να είναι επιτρεπτή η άσκηση αγωγής απόδοσης μισθίου (χωρίς όμως να αναγράφουν συγκεκριμένο άρθρο του νόμου από το οποίο αυτό να προκύπτει).

Πλην όμως ο λόγος αυτός πρέπει ν'απορριφθεί ως αβάσιμος, καθόσον η προσβαλλομένη απόφαση όχι μόνο έλαβε υπόψη της τον πέμπτο λόγο εφέσεως των αναιρεσειόντων αλλά και τον απέρριψε ως μη νόμιμο, διότι η υποχρέωση αναγραφής των κτισμάτων στα μισθωτήρια συμφωνητικά δεν προβλέπεται επί ποινή ακυρότητας των μισθώσεων.

Γι' αυτό ο σχετικός λόγος αναίρεσης και ως προς τα δύο σκέλη του πρέπει ν'απορριφθεί. Με τον όγδοο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη υπέπεσε στην πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 παρ. 19 ΚΠολΔ, καθόσον έχει αντιφατικές άλλως δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ως προς το ζήτημα εάν οι υπό κρίση μισθώσεις ήταν μισθώσεις ακαλύπτων χώρων ή στεγασμένων ακινήτων, γιατί δεν απαντά στο κύριο ζήτημα, αν οι υπόγειοι και φέροντες οργανισμοί κτιρίων είναι αποξηλώσιμοι ή όχι με συνέπεια να δικαιούνται τις δαπάνες γι' αυτά, οπότε κι η επίσχεση του μισθίου που πρόταξαν και η κατάχρηση των εκμισθωτών να καταγγείλουν την μίσθωση όσο δεν έχουν αποδοθεί αυτές, όπως ζήτησαν δεν αντιμετωπίζονται με σαφήνεια.

Κατ' αρχάς εσφαλμένα οι αναιρεσείοντες συνδέουν την μίσθωση ακάλυπτων χώρων ή στεγασμένων ακινήτων με το εάν υπάρχει δικαίωμα αποζημίωσης λόγω ανεγέρσεως εκ μέρους τους "κτισμάτων" στο μίσθιο καθόσον το αίτημα των αγωγών για απόδοση των μισθίων ως ακάλυπτων (ή όχι) δεν συνδέεται με τυχόν δικαίωμα αποζημίωσης των αναιρεσειόντων.

Το τελευταίο αντιμετωπίζεται ξεχωριστά και εξαρτάται από την συμφωνία εκμισθωτή - μισθωτή, σε συνδυασμό με την διάταξη του άρθρου 591 ΑΚ. Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προυπόθεση, εφόσον πέραν του ότι το είδος της μίσθωσης ως μίσθωσης ακάλυπτου ή στεγασμένου χώρου δεν εξαρτάται από το επικαλούμενο από τους αναιρεσείοντες κύριο ζήτημα αν οι υπόγειοι και φέροντες οργανισμοί κτιρίων είναι αποξηλώσιμοι ή όχι και την ύπαρξη ή όχι δικαιώματος των αναιρεσειόντων να ζητήσουν τις γενόμενες απ' αυτούς δαπάνες και συνακόλουθα άσκηση δικαιώματος επισχέσεως, ο όρος ακάλυπτος χώρος δεν χρήζει περαιτέρω αιτιολογίας.

Η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση αιτιολογεί πλήρως το εάν πρόκειται για μισθώσεις ακάλυπτων ή όχι χώρων καταλήγοντας ότι οι επίδικες ήταν μισθώσεις ακαλύπτων χώρων στις οποίες επιτράπηκε από τους εκμισθωτές η ανέγερση σιδηροκατασκευών με δαπάνες της μισθώτριας, η οποία ανέλαβε την υποχρέωση να τις αποξηλώσει κατά τη λήξη των μισθώσεων, εφόσον οι εκμισθωτές δεν επέλεγαν την παραμονή τους προς όφελος των μισθίων, χωρίς η μισθώτρια να δικαιούται αποζημίωση για τις επωφελείς δαπάνες, στις οποίες υποβλήθηκε για την ανέγερση των κτισμάτων.

Με τον ένατο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη υπέπεσε στην πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 παρ. 19 ΚΠολΔ, ήτοι ότι απορρίπτει με ελλιπή (ανεπαρκή και μη λυσιτελή) αιτιολογία α) την ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος και β) την ένσταση επισχέσεως, που αυτοί υπέβαλαν. Πλην όμως ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει ν'απορριφθεί ως αβάσιμος και ως προς τα δύο του σκέλη, καθώς όπως εκτίθεται παραπάνω τόσο για την ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος, όσο και για την ένσταση επισχέσεως η αναιρεσιβαλλόμενη διέλαβε στην απόφασή της επαρκείς ,σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες όπως αυτές παρατέθηκαν στην προηγούμενη σκέψη της παρούσας ,που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο. Οι λοιπές αιτιάσεις απαραδέκτως προβάλλονται διότι αναφέρονται σ'ελλείψεις που ανάγονται στην πληρέστερη αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ήταν αναγκαίο να εκτίθενται, επιπλέον, σ' αυτήν τα στοιχεία που οι αναιρεσείοντες παραθέτουν και θεωρούν ότι είναι απαραίτητα.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 591 παρ. 1 περ. γ και δ του ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του Ν 4335/2015, αν στις διατάξεις των ειδικών διαδικασιών δεν ορίζονται διαφορετικά: γ) οι προτάσεις κατατίθενται στο ακροατήριο, δ) τα περιεχόμενα στις προτάσεις μέσα επίθεσης και άμυνας προτείνονται συνοπτικώς και προφορικά και καταχωρίζονται στα πρακτικά συζητήσεως, διαφορετικά είναι απαράδεκτα. Περαιτέρω, η διάταξη του άρθρου 646 παρ. 1 εδ. β του ίδιου Κώδικα, με την οποία οριζόταν, ότι οι διάδικοι δεν έχουν υποχρέωση να καταθέσουν προτάσεις, εκτός αν το δικαστήριο το διατάξει, έχει καταργηθεί σιωπηρά (όπως και γενικότερα όλες οι διατάξεις των άρθρων 646 έως 681 Δ του ΚΠολΔ) με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 Ν.4335/2015. Ως εκ τούτου, υπό την ισχύ των διατάξεων του Ν 4335/2015 είναι υποχρεωτική πλέον η κατάθεση προτάσεων στις μισθωτικές διαφορές ενώπιον των πρωτοβάθμιων δικαστηρίων.

Με τον δέκατο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη υπέπεσε στην πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 παρ. 14 ΚΠολΔ , ήτοι ότι παρά τον νόμο η αναιρεσιβαλλόμενη κήρυξε απαράδεκτη την υποβληθείσα από αυτούς ένσταση εξόφλησης για οφειλόμενα μισθώματα με αποτέλεσμα, να επιδικάσει το ποσό 3.314,12 ευρώ για δήθεν οφειλόμενο μισό (1/2) μίσθωμα Δεκεμβρίου 2015 στους ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητους και κατά παράβαση του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ περί δίκαιης δίκης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθώς όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη και τα πρακτικά της πρωτοβάθμιας δίκης οι εναγόμενοι και ήδη αναιρεσείοντες ουδόλως προέβαλαν τέτοια ένσταση, έστω και συνοπτικά, κατά την συζήτηση της υποθέσεως, όπως επιβάλλει η διάταξη του άρθρου 591 παρ. 1 ΚΠολΔ. Ορθά δε η προσβαλλομένη απόφαση κάνει διάκριση μεταξύ της ένστασης εξοφλήσεως και το πως αυτή προβάλλεται και της (απλής) άρνησης της αγωγής σε σχέση με το ύψος των οφειλομένων μισθωμάτων Μετά από αυτά, απορριπτομένων των λόγων αναίρεσης ως αβασίμων, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες για την άσκησή της στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν τελευταίοι στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 183 Κ.Πολ.Δ.), οι οποίοι παραστάθηκαν και κατέθεσαν προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-3-2019 (αριθμ. καταθ.2586/2019) αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 875/2019 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες για την άσκηση της αναίρεσης στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι κατέθεσαν προτάσεις τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 29 Μαΐου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 4 Νοεμβρίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ