Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding document interpretation and vague legal complaints.

Απόφαση 1117 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1117/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων-καθών η κλήση: Α. 1. χ1, 2. χ2, 3. χ3, 4. χ4, 5. χ5, 6. χ6 , 7. χ7, 8. χ8, 9. χ9, 10. χ10 απεβίωσε την 11-11-2005 και συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη οι μόνοι νόμιμοι εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του: α) χ1α και β) Χ10β, 11. χ11, 12. χ12, απεβίωσε την 1-9-2007, και συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη οι μόνοι νόμιμοι εξ αδιαθέτου κληρονόμοι: α)χ12α, β) Χ12β γ) Χ12γ και δ) Χ12δ 13. χ13, 14. χ14, 15. χ15, 16. χ16, 17. χ17, 18. χ18, 19.χ19, 20. χ20, απεβίωσε και συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη οι μόνοι εξ αδιαθέτου κληρονόμοι :α) χ20α, β) χ20β και γ) χ20γ, 21. χ21, 22. χ22 23. χ23 24. χ24, 25. χ25, 26. χ26, 27. χ27, 28. χ28 29. χ29, 30. χ30, 31. χ31, 32. χ32, 33. χ33, 34. χ34, 35. χ35 37. χ37, 38. χ38, 39. χ39, 40. χ40, 41. χ41, 42. χ42, ο οποίος απεβίωσε και συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη ως μόνοι εξ αδιαθέτου κληρονόμοι οι: α) χ42α, β) χ42β, γ) χ42γ και δ) χ42δ , 43.χ43, 44.χ44, 45. χ45, 46. χ46, και 47. χ47. Οι 1ος, 2ος, 3ος, 4ος, 5η, 6η, 8ος, 9η, 11ος, 13ος, 16ος, 21ος, 23ος, 27ος, 35ος, 36ος, 40ος και 45ος παραστάθηκαν με τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους α. Αλέξανδρο Λυκουρέζο, β) Ζαχαρία Σαλούστρου και γ) Γεωργίου Ανδρέου. Οι υπόλοιποι εκπροσωπήθηκαν από τους ίδιους ως άνω πληρεξούσιους δικηγόρους.

Του αναιρεσίβλητου - καλούντος: Οικοδομικού Συνεταιρισμού με την επωνυμία "ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ......." ...., που εδρεύει στην ..... και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Τσούτσουρα.

Των αναιρεσίβλητων-καθών η κλήση: 1. Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών και εδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο του Βασίλειο Κουρούμαλη Πάρεδρο Ν.Σ.Κ. με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2. του Κ.Πολ.Δ. και 2. ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΩΠΑΪΔΟΣ", που εδρεύει στην Αλίαρτο Βοιωτίας και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-5-1997 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων-καθών η κλήση, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χαλκίδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 27/1999 προδικαστική, 179/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 37/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27-5-2004 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 1721/2006 απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επαναφέρει προς συζήτηση ο καλών με την 4-12-2006 κλήση του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 16-3-2005 έκθεσή του ήδη προαχθέντος σε Πρόεδρο του Αρείου Πάγου Βασιλείου Νικόπουλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή, μετά την, εξαιτίας του θανάτου των δεκάτου, δωδεκάτης και τεσσαρακοστού δευτέρου των αναιρεσειόντων στις 11-11-2005, 1-9-2007 και 25-9-2004, αντίστοιχα, βίαιη διακοπή της δίκης επί της κρινόμενης από 27-5-2004 αιτήσεως αναιρέσεως της 37/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, νομίμως αυτή επαναλαμβάνεται και συνεχίζεται μετά τις καταχωρισθείσες στα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά συνεδρίασης του δικαστηρίου τούτου ρητές δηλώσεις των μοναδικών εξ αδιαθέτου κληρονόμων των ως άνω αποβιωσάντων διαδίκων α) Χ10α, β) Χ10β, γ) Χ12α, δ) Χ12β ε) Χ12γ, στ) Χ12δ ζ) Χ42α η) Χ43 θ) Χ45 και ι) Χ44 (άρθρα 286 περ. Α' και 290 ΚΠολΔ).

ΙΙ. Όπως προκύπτει από τις ... και ..... εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς........, που επικαλείται και προσκομίζει ο δεύτερος των αναιρεσιβλήτων, ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως και της από 4-12-2006 κλήσεως για συζήτηση αυτής κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στον τρίτο των αναιρεσιβλήτων, ο οποίος δεν εμφανίστηκε κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από το οικείο πινάκιο και συνεπώς η συζήτηση της αναιρέσεως θα προχωρήσει παρά την απουσία του (άρθρο 576 παρ. 2 ΚπολΔ).

ΙΙΙ. Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 10 περ. Α' του ΚπολΔ που ορίζει ότι αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχτηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως αληθινά, χωρίς απόδειξη, προκύπτει ότι ο λόγος αυτός αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο δέχεται πράγματα, δηλαδή αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος, που ασκείται με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση, χωρίς να έχει προσαχθεί οποιαδήποτε απόδειξη για τα πράγματα αυτά ή όταν δεν εκθέτει από ποια αποδεικτικά στοιχεία άντλησε την απόδειξη γι' αυτά.

Εν προκειμένου, με τον πρώτο, κατά το πρώτο μέρος αυτού, λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άνω άρθρο 559 αριθ. 10 ΚΠολΔ πλημμέλεια της λήψης υπόψη ως αληθινού χωρίς απόδειξη του ισχυρισμού του δεύτερου αναιρεσίβλητου ότι το δικαιοπάροχό του Ελληνικό Δημόσιο κατέστη κύριο των επιδίκων με τον τρόπο που αναφέρεται σ' αυτόν και συνεπώς και αυτός απόκτησε από αληθινό κύριο την κυριότητα επί των επίδικων ακινήτων.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο σχημάτισε των επί του ουσιώδους αυτού ισχυρισμού κρίση του από τα μνημονευόμενα σ' αυτήν αποδεικτικά μέσα, ήτοι καταθέσεις μαρτύρων και προσκομιζόμενα έγγραφα, μεταξύ των οποίων και το υπ' αριθ. .....

συμβόλαιο του Έλληνα προξένου στο Λονδίνο ...... Ωσαύτως, ο ίδιος, κατά το δεύτερο μέρος αυτού, λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από την ίδια ως άνω διάταξη πλημμέλεια της παραδοχής ως αληθινού του προαναφερομένου ισχυρισμού του δεύτερου αναιρεσίβλητου χωρίς να διατάξει απόδειξη γι' αυτόν, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από την προσκομιζόμενη 27/1999 προδικαστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας προκύπτει ότι τάχθηκε σχετικό θέμα απόδειξης σε βάρος του ως άνω αναιρεσίβλητου.

ΙV. Επειδή, για να είναι ορισμένος ο από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔικ λόγος αναιρέσεως για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου πρέπει να αναφέρει κατά τρόπο σαφή τον κανόνα δικαίου του οποίου έγινε εσφαλμένη ερμηνεία ή εσφαλμένη εφαρμογή, σε τί συνίσταται η παραβίαση του κανόνα τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης καθώς και την επίδραση που είχε το σφάλμα στο διατακτικό της απόφασης.

Εξ άλλου, για να είναι ορισμένος ο από το άρθ.559 αρ.19 ΚΠολΔικ αναιρετικός λόγος για έλλειψη νόμιμης βάσης λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών πρέπει να προσδιορίζονται, εκτός των άλλων, οι φερόμενες ως ανεπαρκείς αιτιολογίες της απόφασης, με επισήμανση σε τι συνίσταται η ανεπάρκειά τους. Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο και έκτο λόγο αναιρέσεως, κατά πρώτο μέρος αυτών, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αρ.1 του άρθρ. 559 ΚΠολΔικ πλημμέλεια της παραβίασης κανόνων ουσιαστικού δικαίου και συγκεκριμένα του άρθ.3 του Ν.ΡΟΓ/1867 και του αρθ.17 του Συντάγματος του 1864, των διατάξεων του Ν.Δ. 2489/1953 καθώς και του άρθ.1033 ΑΚ.

Οι λόγοι αυτοί κατά το πρώτο μέρος είναι απορριπτέοι πρωτίστως ως αόριστοι, διότι δεν αναφέρονται σ'αυτούς με σαφήνεια τα προαναφερθέντα αναγκαία κατά νόμο για το ορισμένο αυτών στοιχεία και ειδικώτερα το σφάλμα του δικαστηρίου της ουσίας με το οποίο φέρονται ότι παραβιάσθηκαν οι ως άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις και αν τούτο αναφέρεται στην ερμηνεία ή την εφαρμογή των διατάξεων, ούτε η επίδραση που θα είχε αυτό στο διατακτικό της απόφασης ειδικώς δε ο έκτος λόγος είναι αόριστος και διότι δεν αναφέρονται συγκεκριμένες διατάξεις του ως άνω Ν.Δ/τος που φέρεται παραβιάσθηκαν.

Περαιτέρω με το δεύτερο μέρος των ιδίων λόγων αναιρέσεως πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη νόμιμης βάσης διότι στερείται αιτιολογιών άλλως οι υπάρχουσες αιτιολογίες είναι ανεπαρκείς επί του ουσιώδους ζητήματος της κυριότητας επί των επιδίκων από την δικαιοπάροχο των αναιρεσιβλήτων Γαλλική Εταιρία που ανέλαβε με το ν.ΡΟΒ της 26 Μαίου 1882, την εκτέλεση των αναγκαίων έργων για την αποξήρανση της λίμνης Κωπαϊδας.

Οι λόγοι αυτοί της αναίρεσης είναι απορριπτέοι προεχόντως ως αόριστοι, διότι δεν αναφέρεται συγκεκριμένα σε τι συνίσταται η έλλειψη αιτιολογιών της απόφασης και η ανεπάρκεια των υπαρχουσών αιτιολογιών. Τέλος ο έκτος λόγος αναιρέσεως κατά το τρίτο μέρος αυτού με το οποίο προβάλλεται η από το άρθ. 559 αρ.11 εδ.α' ΚΠολΔικ αιτίαση ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη ανεπίτρεπτα από το νόμο αποδεικτικά μέσα, είναι απορριπτέος ως αόριστος διότι δεν καθορίζεται σ'αυτόν γιατί τα ληφθέντα υπόψη διαγράμματα είναι ανεπίτρεπτα από το νόμο αποδεικτικά μέσα, αφού το ψευδές ενδεχομένως περιεχόμενό τους δεν τα καθιστά ανεπίτρεπτα, όπως αβασίμως υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες.

V. Επειδή με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως μέρος πρώτο αυτού προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρ. 559 αρ.8 εδ.α' ΚΠολΔικ πλημμέλεια ότι το Εφετείο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικότερα τον ισχυρισμό ότι καταβλήθηκε η αποζημίωση και συνεπώς συντελέσθηκε η αναγκαστική απαλλοτρίωση των εκτάσεων για την αποζημίωση της λίμνης Κωπαϊδας και έτσι η Γαλλική Εταιρεία που ανέλαβε την εκτέλεση των έργων για την αποξήρανση της λίμνης και φέρεται ως απώτερη δικαιοπάροχος των εναγομένων, ήδη αναιρεσιβλήτων κατέστη κυρία των εκτάσεων αυτών σύμφωνα με το ν.ΡΟΒ της 26 Μαΐου 1882, τον οποίον δεν πρότειναν οι τελευταίοι.

Ο λόγος αυτός κατά το πρώτο μέρος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι ο ανωτέρω ισχυρισμός δεν ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, καθ'όσον αυτός θα στήριζε προτεινόμενος ένσταση ιδίας κυριότητας των εναγομένων, η οποία με βάση αυτόν, αληθή αποδεικνυόμενον, θα οδηγούσε στην απόρριψη της αγωγής, πλην όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η αγωγή απορρίφθηκε όχι διότι έγινε δεκτή ένσταση των εναγομένων περί ιδίας κυριότητας επί των επιδίκων ακινήτων, αλλά διότι οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες δεν απέδειξαν την πραγματική βάση αυτής ότι δηλαδή κατέστησαν κύριοι των επιδίκων με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας και ειδικότερα διότι δεν απέδειξαν την επικαλούμενη νομή επ'αυτών.

Για τον ίδιο λόγο πρέπει να απορριφθεί ο λόγος αυτός και κατά το δεύτερο μέρος του από το άρθ. 559 αρ.10 ΚΠολΔικ κατά το οποίο το Εφετείο έλαβε υπόψη ως αληθινό τον ανωτέρω ισχυρισμό χωρίς απόδειξη.

VI. Επειδή με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η μομφή ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο τον ίδιο ως άνω ισχυρισμό ως αόριστο διότι δεν αναφέρονταν σ'αυτόν η καταβολή της αποζημίωσης και οι λοιπές προϋποθέσεις για τη συντέλεση της προαναφερθείσας αναγκαστικής απαλλοτριώσεως και έτσι κατέστησε αναιρετέα την απόφαση κατ'άρθ. 559 αρ.14 ΚΠολΔικ. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι δεν προτάθηκε ενώπιον του Εφετείου, πράγμα που δεν αναφέρεται σε αυτόν (άρθ.568 παρ.2 ΚΠολΔικ).

VII. Επειδή, με τον έβδομο λόγο αναίρεσης προβάλλεται κατά της προσβαλλόμενης απόφασης η από το άρθρ. 559 αρ.14 ΚΠολΔικ αιτίαση ότι παρά το νόμο δεν εκήρυξε απαράδεκτα τα αποδεικτικά μέσα (έγγραφα) που αναφέρονται σ'αυτόν, καθ'όσον αυτά προσκομίσθηκαν ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου μετά την πρώτη συζήτηση της υποθέσεως χωρίς να συντρέχει κανένας λόγος που να δικαιολογεί την βραδεία προσκομιδή τους, ενώ ο από το Εφετείο γενόμενος δεκτός παρόμοιος λόγος ότι δηλαδή τα έγγραφα αυτά προέκυψαν για πρώτη φορά μετά την πρώτη συζήτηση και ο προσκομίσας αυτά δεύτερος εφεσίβλητος και ήδη δεύτερος αναιρεσίβλητος δεν εγνώριζε ούτε μπορούσε να πληροφορηθεί εγκαίρως την ύπαρξή τους επειδή αυτά δεν είχαν ανευρεθεί προηγουμένως ούτε ήταν δυνατόν να ανευρεθούν, με βάση του οποίου κρίθηκε ότι παραδεκτά προσκομίσθηκαν αυτά μετά την πρώτη συζήτηση, είναι "παντελώς αστήρικτοι". Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος διότι υπό την επίκληση της διατάξεως αυτής πλήττεται η ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του Εφετείου σχετικά με τους λόγους που δικαιολογούσαν την βραδεία προσκομιδή των ως άνω αποδεικτικών μέσων στο πρωτόδικο Δικαστήριο μετά την πρώτη συζήτηση της υποθέσεως.

VIII. Επειδή, με τους όγδοο και ένατο λόγους αναίρεσης προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες από το άρθ. 559 αρ.8, 10, 11, 14 και 19 ΚΠολΔικ. Ειδικότερα αποδίδεται στην προσβαλλόμενη ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα δέχθηκε ότι στα 327, 750 στρέμματα από την μείζονα έκταση των 869 στρεμμάτων που παραχώρησε το Δημόσιο στον Oργανισμό Κωπαΐδας με την ε/3035/19-2-1968 απόφαση περιλαμβάνονται και τα επίδικα ακίνητα, ζήτημα που έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, διότι από τα στοιχεία που χορήγησε ο Οργανισμός Κωπαΐδας συνάγει το Εφετείο την ύπαρξη μισθώσεως των επιδίκων στους ενάγοντες, οι οποίοι έτσι ασκούσαν την νομή ονόματι άλλου με αποτέλεσμα να μη μπορούν να χρησιδεσπόσουν στα επίδικα.

Ο λόγος αυτός κατά το μέρος αυτό είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος διότι ο παραπάνω ισχυρισμός είναι απλό επιχείρημα υπέρ της μισθωτικής σχέσεως το οποίο ενισχύει την κρίση περί ελλείψεως χρησικτησίας των εναγόντων στα επίδικα και γι'αυτό δεν συνιστά "πράγμα" κατά την έννοια του άρθ.559 αρ.8 ΚΠολΔικ. Περαιτέρω προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρ. 559 αρ.10 ΚΠολΔικ μομφή ότι δέχθηκε πράγματα ως αληθινά χωρίς απόδειξη.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι δεν αναφέρεται σ'αυτόν τα "πράγματα" που το Εφετείο έλαβε υπόψη του χωρίς απόδειξη. Στη συνέχεια η προσβαλλόμενη απόφαση πλήττεται διότι υπέπεσε στην από το αρθ.559 αρ.11 εδ.α' ΚΠολΔικ πλημμέλεια της λήψης υπόψη αποδεικτικών μέσων που ο νόμος δεν επιτρέπει και ειδικώτερα αναφέρεται ότι έλαβε υπόψη το από 17 Ιουλίου 1961 έγγραφο προς απόδειξη της εκμίσθωσης των επιδίκων στους ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες, το οποίο αναιρεί την χρησικτησία τους επ'αυτών.

Και ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αόριστος διότι α) δεν περιγράφεται επακριβώς το αποδεικτικό μέσο που το Εφετείο έλαβε υπόψη του παρόλο που ήταν ανεπίτρεπτο από το νόμο και β) δεν αναφέρονται οι λόγοι για τους οποίους αυτό είναι αποδεικτικό μέσο ανεπίτρεπτο από το νόμο. Στους ίδιους λόγους αναίρεσης (όγδοο και ένατο) αναφέρεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιρετέα και κατά το άρθ. 559 αρ.14 ΚΠολΔικ.

Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι αόριστος και ως τέτοιος πρέπει να απορριφθεί, διότι δεν αναφέρεται σ'αυτόν σε ποιά συγκεκριμένη παράβαση του άρθ.559 αρ.14 ΚΠολΔικ υπέπεσε το Εφετείο αν δηλαδή παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα και ποιά, η έκπτωση από δικαίωμα και από ποιό δικαίωμα ή τέλος κήρυξε ή δεν κήρυξε απαράδεκτο και ποιό.

Τέλος με τους ίδιους λόγους πλήττεται η προσβαλλομένη για έλλειψη νόμιμης βάσης, καθ'όσον ειδικώτερα περιέχει αντιφατικές αιτιολογίες στο ουσιώδες ζήτημα της από τους ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες απόκτησης της κυριότητας επί των επιδίκων με έκτακτη χρησικτησία, αφού το εφετείο δέχεται αφ' ενός μεν ότι αυτοί ήταν μισθωτές των επιδίκων και συνεπώς ως τέτοιοι δεν μπορούσαν να χρησιδεσπόσουν, αφού δεν είχαν την νομή των επιδίκων αλλά μόνο την κατοχή και αφετέρου ότι το έτος 1983 με παρέμβαση που έκαναν στο Σ.τ.Ε.

θεώρησαν εαυτούς κυρίους της επίδικης έκτασης. Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι οι αιτιολογίες αυτές της προσβαλλόμενης απόφασης δεν ένέχουν αντιφάσεις αφού το Εφετείο δεν δέχεται από την μια ότι οι ενάγοντες ήσαν απλοί κάτοχοι των επιδίκων μισθωτές αυτών, και από την άλλη κύριοι αυτών, οπότε και μόνο θα υπήρχε αντίφαση που θα καθιστούσε αναιρετέα την απόφαση, αλλά αντίθετα, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχεται ότι οι ενάγοντες ήταν μισθωτές των επιδίκων ακινήτων και δεν απέκτησαν την κυριότητα αυτών με χρησικτησία.

Επειδή, ο από το άρθρ. 559 αρ.20 ΚΠολΔικ λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας, χωρίς να κάνει διαγνωστικό λάθος από ελλιπή ή εσφαλμένη ανάγνωση αυτού, προβαίνει στην εκτίμηση του αληθινού του περιεχομένου και συνεκτιμά το έγγραφο με άλλα αποδεικτικά μέσα χωρίς να εξαίρεται τούτο αναφορικώς προς το περί υπάρξεως ή ανυπαρξίας του αποδεικτέου γεγονότος πόρισμα, διότι στην περίπτωση αυτή δεν είναι εφικτή η εξακρίβωση της ιδιαίτερης αποδεικτικής σημασίας του εγγράφου παρά μόνο με την εκτίμηση και των άλλων αποδεικτικών μέσων που έχουν συνεκτιμηθεί με αυτό, η οποία όμως εκφεύγει τον αναιρετικό έλεγχο.

Εν προκειμένω, με το δέκατο λόγο αναίρεσης, κατά το πρώτο μέρος αυτού, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άνω άρθρ. 559 αρ.20 ΚΠολΔικ πλημμέλεια της παραμόρφωσης του περιεχομένου του από 8-10-1983 δικογράφου παρέμβασης των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων ενώπιον του Σ.Τ.Ε. διότι από διαγνωστικό σφάλμα το Εφετείο δέχθηκε ότι με αυτό το έγγραφο οι αναιρεσείοντες ομολογούν ότι δεν έγιναν κύριοι με έκτακτη χρησικτησία των επιδίκων ακινήτων, διότι αυτά τους παραχωρήθηκαν από την Ανώνυμη Εταιρία της Λίμνης Κωπαϊδας.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος πρώτον μεν διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο εκτίμησε το έγγραφο αυτό ως αποδεικτικό μέσο όπως πραγματικά είναι το αληθινό του περιεχόμενο και από την εκτίμησή του αληθινού περιεχομένου του κατέληξε στη παραπάνω κρίση περί ομολογίας των εναγόντων ήδη αναιρεσειόντων περί της ανυπαρξίας κυριότητας αυτών επί των επιδίκων, χωρίς να διαπράττει διαγνωστικό σφάλμα κατά την ανάγνωση του και δεύτερον διότι το έγγραφο αυτό συνεκτιμήθηκε με άλλα αποδεικτικά μέσα ως ενισχυτικό της κρίσης του Εφετείου για την έλλειψη χρησικτησίας των εναγόντων στα επίδικα χωρίς να εξαίρεται αυτό αναφορικά με το πόρισμα της έλλειψης κυριότητας αυτών επί των επιδίκων.

Ωσαύτως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση του περιεχομένου του .... συμβολαίου του έλληνα Προξένου στο Λονδίνο ....., πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι το Εφετείο, όπως από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, για να καταλήξει στην κρίση του ότι τα επίδικα ακίνητα ανήκουν κατά κυριότητα στον δεύτερο αναιρεσίβλητο από παραχώρηση τούτων εκ μέρους του πρώτου αναιρεσίβλητου Ελληνικού Δημοσίου, δυνάμει της 138460/1-9-1993 απόφασης του Υπουργού Γεωργίας, που μεταγράφηκε νόμιμα, προέβη στην συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών στοιχείων που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων ήταν και το ως άνω συμβόλαιο, με το οποίο τα επίδικα μεταβιβάστηκαν στην δικαιοπάροχο του πρώτου αναιρεσίβλητου Αγγλική εταιρεία "Λίμνη της Κωπαϊδος" από την Γαλλική εταιρεία, η οποία είχε αναλάβει την εκτέλεση των έργων προς αποξήρανση της Κωπαϊδος λίμνης, χωρίς το εν λόγω συμβόλαιο να εξαίρεται αναφορικώς προς την ως άνω παραδοχή του Εφετείου.

Τέλος ο δέκατος λόγος αναίρεσης κατά το δεύτερο μέρος του με το οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθ. 559 αρ.1 του ίδιου κώδικα μομφή της παραβίασης των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων του ΑΚ για την κτήση κυριότητας με χρησικτησία είναι απορριπτέος ως αόριστος διότι δεν αναφέρεται σ'αυτόν κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι συγκεκριμένες διατάξεις που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν, το σφάλμα του Εφετείου με το οποίο παραβιάσθηκαν αυτές οι διατάξεις και η επίδρασή του στο διατακτικό της απόφασης και ως τέτοιος πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-5-2004 αίτηση αναίρεσης της 37/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των δύο πρώτων αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ για το πρώτο και χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ για το δεύτερο αναιρεσίβλητο.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Μαρτίου 2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 29 Μαΐου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ