Supreme Court overturns lower court ruling allowing pension deduction, mandating remand due to incorrect interpretation of statutory provisions.

Απόφαση 1114 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1114/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ελένη Μαραμαθά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Απριλίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ..... και 2. ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Μαρία Διαμαντάκου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Τζεφεράκο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 10 Φεβρουαρίου 1999 και 31 Ιανουαρίου 2000 αγωγές, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 516/2001 μη οριστική, 1582/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6740/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28 Ιανουαρίου 2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά, ανέγνωσε την από 20 Μαρτίου 2006 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με τη διάταξη του άρθρου 10 περ. 5 του Ν.Δ/τος 4104/1960 ορίζεται «επιφυλασσομένης της εφαρμογής των διατάξεων των άρθρων 34 παρ. 2 και 60 παρ. 3 του Α.Ν. 1846/1951, εφόσον ο ασφαλισμένος ή τα μέλη της οικογενείας του δύνανται ν' αξιώσουν κατ' άλλους νόμους αποζημίωσιν δια ζημίαν προσγενομένην αυτής συνεπεία ασθενείας ή αναπηρίας ή θανάτου του εις διατροφήν υποχρέου η αξίωση αυτή μεταβιβάζεται εις το ΙΚΑ δι' ο ποσόν οφείλει ασφαλιστικάς εισφοράς εις τον δικαιούχον της αποζημιώσεως καθ' α ειδικότερον θέλει ρυθμισθεί δια β.δ.

εκδιδομένου προτάσει του Υπουργού Εργασίας μετά γνώμην του Δ.Σ. του ΙΚΑ. Περαιτέρω με το άρθρο 18 του Ν. 1654/1986 ορίζεται «στο τέλος της παρ. 5 του άρθρου 10 του Ν.Δ. 4104/1960 όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του με την παρ. 1 του άρθρου 18 του Ν. 4476/1965 προστίθεται διάταξη ως εξής: Η παραπάνω μεταβίβαση επέρχεται αυτοδικαίως και από τότε που γεννήθηκε η αξίωση….».

Εξάλλου με τη διάταξη του άρθρου 1 του ΒΔ 226/21.3.1973 ορίζεται «το ποσό μέχρι του οποίου τυχόν αξίωσις του ασφαλισμένου ή των μελών της οικογενείας του προς αποζημίωσιν δια ζημίαν προσγενομένην αυτοίς συνεπεία ασθενείας, αναπηρίας ή θανάτου του εις διατροφήν υποχρέου μεταβιβάζεται εις το ΙΚΑ συμφώνως τω άρθρω 10 περ. 5 του Ν.Δ. 4104/1960 ως αντικατεστάθη υπό του άρθρου 18 του ν. 4476/1965 καθορίζεται δι' αποφάσεως του διοικητού του ΙΚΑ.

Τέλος με το άρθρο 6 του ν. 1358/1983 ορίζεται ότι «το Ταμείο Επικουρικής Ασφαλίσεως μισθωτών που έχει συσταθεί με το νόμο 997/1979 εντός εξαμήνου από της δημοσιεύσεως του άνω νόμου εντάσσεται στο ΙΚΑ ως ίδιος κλάδος, ο προϋπολογισμός αυτού περιλαμβάνεται στο Γενικό Προϋπολογισμό του ΙΚΑ και διοικείται από το Δ.Σ.

του ΙΚΑ καταργουμένου του Δ.Σ. του Ταμείου.» Από το συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων συνάγεται ότι το Ταμείο Επικουρικής Ασφαλίσεως Μισθωτών δεν αποτελεί αυτοτελές Ν.Π.Δ.Δ. αλλά κλάδο του ΙΚΑ στο οποίο και εντάχθηκε, με την υπ' αριθμόν Β1/21/19/1820/1983 ΥΑ.

Συνεπώς η παραπάνω νομοθετική ρύθμιση (άρθρο 18 Ν. 1654/1986, άρθρο 10 παρ. 5 ΝΔ 4104/1960 και άρθρο 18 Ν. 4476/1965) ισχύει ευθέως και για το ΙΚΑ-ΤΕΑΜ.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του κρίνοντας επί της εφέσεως και των προσθέτων λόγων αυτής των αναιρεσειόντων κατά της πρωτόδικης αποφάσεως με τους οποίους αυτοί ζητούσαν την αφαίρεση εκ των επιδικασθέντων στον αναιρεσίβλητο ποσών όσων αυτός εισέπραξε ως επικουρική σύνταξη από το ΙΚΑ-ΤΕΑΜ δέχθηκε ότι τα ποσά που έλαβε ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος από το επικουρικό ταμείο ΙΚΑ-ΤΕΑΜ δεν πρέπει να αφαιρεθούν διότι το Επικουρικό Ταμείο αποτελεί αυτοτελές ΝΠΔΔ υπαγόμενο στο Υπουργείο Κοινωνικών υπηρεσιών όπως προκύπτει από τον ιδρυτικό τον νόμο 997/1975 και ότι δεν περιλαμβάνεται στο νόμο αυτό διάταξη περί υποκαταστάσεώς του. Περαιτέρω δέχθηκε το Εφετείο ότι οι ρυθμιστικές της υποκαταστάσεως του ΙΚΑ διατάξεις ισχύουν μόνο για το ΙΚΑ και όχι για άλλους φορείς κύριας ή επικουρικής ασφάλισης. Κρίνοντας όμως έτσι το Εφετείο εσφαλμένα ερμήνευσε και εφήρμοσε τις παραπάνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις. Επομένως είναι βάσιμος ο μοναδικός λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να γίνει δεκτή η αίτηση αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη σε βάρος του παραστάντος αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 6740/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Επιβάλλει τη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων σε βάρος του αναιρεσιβλήτου το ποσό της οποίας ορίζει σε εννιακόσια εβδομήντα (970) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Απριλίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 31 Μαϊου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ