1113/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1113 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1113/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρυσούλα Παρασκευά, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτης, ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως,(κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Γεωργέλλη) - Εισηγήτρια, Μαρία Χυτήρογλου, Αρτεμισία Παναγιώτου, Χρήστο Βρυνιώτη και Ιωάννη Μαγγίνα, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Καραγιάνη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 19 Απριλίου 2016, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου S. N. του C., κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Πατρών, που δεν παρέστη στο συμβούλιο, για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 4698/2013 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 3 Φεβρουαρίου 2014 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 649/2015.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Παναγιώτης Καραγιάννης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Πλιώτα με αριθμό πρωτ. 183/30-11-2015, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Σύμφωνα με το άρθρο 514 εδ. γ’ ΚΠΔ, δεν επιτρέπεται δεύτερη αίτηση αναιρέσεως κατά της ιδίας αποφάσεως.

Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, προϋπόθεση για την απαγόρευση ασκήσεως δεύτερης αιτήσεως αναιρέσεως είναι να έχει προηγηθεί κρίση επί της πρώτης. Σύμφωνα με την παγιωθείσα άποψη δεν μπορεί να ασκηθεί για δεύτερη φορά αναίρεση από το ίδιο πρόσωπο κατά της αυτής απόφασης όχι μόνο όταν η ασκηθείσα απορρίφθηκε ως ουσιαστικά αβάσιμη αλλά και όταν τούτη απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη ή απαράδεκτη.

Σε περίπτωση όμως που η πρώτη εκκρεμεί, παραδεκτώς ασκείται εντός της νόμιμης προθεσμίας δεύτερη αναίρεση, η οποία είναι συμπληρωματική της πρώτης και συνεξετάζεται με αυτή (ΑΠ 66/2014, 1419/2013, 1389/2013, 2501/2008). Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 1-2, 476 παρ. 1, 484 παρ. 1, 509 παρ. 1-2, 510 και 513 παρ. 1 ΚΠΔ, προκύπτει ότι για να είναι παραδεκτή η αίτηση αναίρεσης κατά βουλεύματος ή απόφασης πρέπει στη δήλωση άσκησης της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι αναίρεσης.

Διαφορετικά, αν δεν περιέχεται σ’ αυτήν ένας τουλάχιστον από τους λόγους αναίρεσης που αναφέρονται περιοριστικά στα άρθρα 484 και 510 ΚΠΔ, η αίτηση αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί.

Ούτε επιτρέπεται η συμπλήρωση αόριστου λόγου αναίρεσης με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με άσκηση προσθέτων λόγων αναίρεσης, οι οποίοι προϋποθέτουν, κατά το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠΔ, την άσκηση παραδεκτής αίτησης αναίρεσης (Ολ.ΑΠ 2/2002, 19/2001). Παραδεκτή συμπλήρωση με παραπομπή σε λόγους αναίρεσης, που περιέχονται σε άλλο έγγραφο, υπάρχει μόνο όταν η έκθεση αναίρεσης περιέχει ρητή αναφορά στο σχετικό έγγραφο, που είναι προσαρτημένο σ’ αυτή και φέρει την υπογραφή του αναιρεσείοντα ή του πληρεξουσίου συνηγόρου του και του αρμόδιου υπαλλήλου, οπότε αυτό συναποτελεί με την έκθεση αναίρεσης αναπόσπαστο και ενιαίο ολικό κείμενο αναιρετικών λόγων κατά του προσβαλλόμενου βουλεύματος ή της προσβαλλόμενης απόφασης (ΑΠ 307/2015, 505/2015).

Τέλος, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης από τα άρθρα 484 παρ. 1 στοιχ. δ’ και 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ ΚΠΔ, δηλαδή της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που επιβάλλεται από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ, απαιτείται, α) αν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία, να προβάλλεται με την αίτηση αναίρεσης ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ή το προσβαλλόμενο βούλευμα δεν έχει καμία αιτιολογία, ως προς το συγκεκριμένο κεφάλαιο ή τα κεφάλαια που πλήττει η σχετική αιτίαση και β) αν υπάρχει αιτιολογία που δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, (απαιτείται) να προσδιορίζεται επιπλέον σε τι συνίσταται η προβαλλόμενη έλλειψη, ασάφεια ή αντίφαση αιτιολογίας ως προς το συγκεκριμένο κεφάλαιο ή τα κεφάλαια της απόφασης ή του βουλεύματος που πλήττονται ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (Ολ.ΑΠ 2/2002, 19/2001).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, με την με αρ. 4698/3-12-2013 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών καταδικάστηκε ο αναιρεσείων κατηγορούμενος S. N. του C. σε ποινή καθείρξεως δεκατριών (13) ετών και χρηματική ποινή εκατό χιλιάδων (100.000) ευρώ για κακουργήματα του νόμου περί ναρκωτικών.

Η απόφαση που εκδόθηκε παρόντος του κατηγορουμένου καταχωρίστηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ.3 ΚΠΔ στις 14-5-2014, ασκήθηκαν δε κατ’ αυτής από τον ίδιο, εμπροθέσμως και νομοτύπως, α) πρώτη αίτηση αναιρέσεως στις 3-2-2014 με δήλωση του ενώπιον του Διευθυντή του Καταστήματος Κράτησης Πατρών στο οποίο ήταν κρατούμενος, για την οποία συντάχθηκε η με αρ. 32/2014 έκθεση και β) δεύτερη αίτηση αναιρέσεως την 15-5-2014, με δήλωση του ιδίου ενώπιον του αυτού Διευθυντή του αυτού Καταστήματος Κράτησης Πατρών στο οποίο εξακολουθούσε να είναι ήταν κρατούμενος, για την οποία συντάχθηκε η με αρ. 92/2014 έκθεση.

Η δεύτερη αυτή αναίρεση προηγήθηκε διαδικαστικά. Εισήχθη στο δικαστήριο σας στη δικάσιμο στις 3-3-2015 και απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη με την με αρ. 277/2015 απόφαση του δικαστηρίου σας. Ενόψει του ότι κατά την εκδίκαση αυτή ήταν εκκρεμής η πρώτη, μη συνεκδικασθεισα, μάλιστα, όπως επιβαλλόταν, αναίρεση, ασκηθείσα εμπροθέσμως και νομοτύπως, είναι προφανές ότι η εισαγόμενη, τώρα, πρώτη αυτή αναίρεση πρέπει να εξεταστεί και να γίνει τυπικά δεκτή ,αφού τούτο, υπό τους αμέσως προηγουμένως παρατιθέμενους όρους δεν αντιστρατεύεται ούτε τη βασική δικαιϊκή αρχή ne bis in idem που διέπει και την άσκηση των ενδίκων μέσων αλλά ούτε και τη δικονομική διάταξη του άρθρου 514 ΚΠΔ και πρέπει να εξεταστεί, ακολούθως, και το παραδεκτό της άσκηση της.

Περαιτέρω, στην συνταχθείσα για την πρώτη αυτή αναίρεση, έκθεση, ο αιτών διαλαμβάνει, κατά λέξη, ότι: "... Αιτεί την αναίρεση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης η οποία απαιτείται από το Σύνταγμα και το Νόμο, καθώς και για όσους άλλους λόγους έχει να προσθέσει, δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του καθώς και με το επισυναπτόμενο υπόμνημα του".

Επισυνάπτεται δε στην έκθεση αυτή επί ημίσεως φύλλου χάρτου, κακοτέχνως τετμημένου, ανυπόγραφο και χωρίς σφραγίδα υπηρεσίας κείμενο στίχων με το εξής περιεχόμενο "ΕΠΙΦΥΛΛΑΣΟΜΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΩ ΕΜΠΡΟΘΕΣΜΑ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ". Έτσι όμως η ασκηθείσα αναίρεση δεν είναι ορισμένη. Η παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί, ενώ το συνημμένο στην έκθεση αναιρέσεως έγγραφο, δεν μπορεί, ως εκ των, εν γένει, παρατηρούμενων ελλείψεων του, να αποτελέσει, με την έκθεση αναίρεσης, αναπόσπαστο και ενιαίο ολικό κείμενο αναιρετικών λόγων κατά της προσβαλλόμενης απόφασης( ΑΠ307/2015, 505/2015).

Ακολούθως, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθρα 476 παρ. 1 και 513 ΚΠΔ). ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Προτείνεται ν’ απορριφθεί η με αριθ. καταθ. 32/3-3-2014 αίτηση του S. N. του C., για αναίρεση της απόφασης 4698/2013 του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Και, να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ. Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Η. Πλιώτας.

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 253,473 παρ. 2,474 παρ. 1-2, 476 παρ. 1, 484 παρ. 1, 509 παρ. 1-2, 510 και 513 παρ. 1 ΚΠΔ, προκύπτει ότι για να είναι παραδεκτή η αίτηση αναίρεσης κατά βουλεύματος ή απόφασης πρέπει στη δήλωση άσκησής της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι αναίρεσης. Διαφορετικά, αν δεν περιέχεται σ’ αυτήν ένας τουλάχιστον από τους λόγους αναίρεσης που αναφέρονται περιοριστικά στα άρθρα 484 και 510 ΚΠΔ, η αίτηση αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτη.

Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ούτε επιτρέπεται η συμπλήρωση αόριστου λόγου αναίρεσης με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με άσκηση προσθέτων λόγων αναίρεσης, οι οποίοι προϋποθέτουν, κατά το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠΔ, την άσκηση παραδεκτής αίτησης αναίρεσης (Ολ.ΑΠ 2/2002, 19/2001).

Παραδεκτή συμπλήρωση με παραπομπή σε λόγους αναίρεσης, που περιέχονται σε άλλο έγγραφο, υπάρχει μόνο όταν η έκθεση αναίρεσης περιέχει ρητή αναφορά στο σχετικό έγγραφο, που είναι προσαρτημένο σ’ αυτή και φέρει την υπογραφή του αναιρεσείοντα ή του πληρεξουσίου συνηγόρου του και του αρμόδιου υπαλλήλου, οπότε αυτό συναποτελεί με την έκθεση αναίρεσης αναπόσπαστο και ενιαίο ολικό κείμενο αναιρετικών λόγων κατά του προσβαλλόμενου βουλεύματος ή της προσβαλλόμενης απόφασης ( ΑΠ 307/2015, 505/2015).

Τέλος, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης από τα άρθρα 484 παρ. 1 στοιχ. δ’ και 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ ΚΠΔ, δηλαδή της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που επιβάλλεται από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 ΚΠΔ, απαιτείται, α) αν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία, να προβάλλεται με την αίτηση αναίρεσης ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ή το προσβαλλόμενο βούλευμα δεν έχει καμία αιτιολογία, ως προς το συγκεκριμένο κεφάλαιο ή τα κεφάλαια που πλήττει η σχετική αιτίαση και β) αν υπάρχει αιτιολογία που δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, (απαιτείται) να προσδιορίζεται επιπλέον σε τι συνίσταται η προβαλλόμενη έλλειψη, ασάφεια ή αντίφαση αιτιολογίας ως προς το συγκεκριμένο κεφάλαιο ή τα κεφάλαια της απόφασης ή του βουλεύματος που πλήττονται ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (Ολ.

ΑΠ2/2002).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, με την με αριθ. 4698/3-12-2013 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείο Αθηνών καταδικάστηκε ο αναιρεσείων κατηγορούμενος S. N. του C. σε ποινή καθείρξεως δεκατριών (13) ετών και χρηματική ποινή εκατό χιλιάδων (100.000) ευρώ για κακουργήματα του νόμου περί ναρκωτικών.

Η απόφαση που εκδόθηκε παρόντος του κατηγορουμένου καταχωρίστηκε καθαρογραμμένη στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473/ παρ. 3 του Κ.Π.Δ στις 14-5-2014 ασκήθηκαν δε κατ’ αυτής από το ίδιο, εμπροθέσμως και νομοτύπως, α) πρώτη αίτηση αναιρέσεως στις 3-2-2014 με δήλωσή του ενώπιον του Διευθυντή Καταστήματος Κράτησης Πατρών στο οποίο ήταν κρατούμενος και για την οποία συντάχθηκε η με αριθμό 32/2014 έκθεση και β) δεύτερη αίτηση αναιρέσεως την 15-5-2014 με δήλωση του ιδίου ενώπιον του αυτού Διευθυντή του αυτού Κράτησης Πατρών στο οποίο εξακολουθούσε να είναι ήταν κρατούμενος, για την οποία συντάχθηκε η με αριθμό 92/2014 έκθεση.

Η δεύτερη αυτή αναίρεση προηγήθηκε διαδικαστικά. Εισήχθη στο δικαστήριό σας στη δικάσιμο στις 3-3-2015 και απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη με την με αριθμό 277/2015 απόφαση του δικαστηρίου τούτου ενόψει του ότι κατά την εκδίκαση αυτή ήταν εκκρεμής η πρώτη, μη συνεκδικασθείσα, μάλιστα, όπως επιβαλλόταν, αναίρεση, ασκηθείσα εμπροθέσμως και νομοτύπως, είναι προφανές ότι η εισαγόμενη, τώρα, πρώτη αυτή αναίρεση πρέπει να εξεταστεί και να γίνει τυπικά δεκτή, αφού τούτο, υπό τους αμέσως προηγουμένους παρατιθεμένους όρους δεν αντιστρατεύεται ούτε τη βασική αρχή ne bis in idem που διέπει και την άσκηση των ενδίκων μέσων αλλά ούτε και τη δικονομική διάταξη των άρθρων 514 και πρέπει να εξεταστεί ακολούθως και το παραδεκτό της άσκησής της.

Περαιτέρω στη συνταχθείσα για την πρώτη αυτή αναίρεση έκθεση, ο αιτών διαλαμβάνει κατά λέξη, ότι : "Αιτεί την αναίρεση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης, η οποία απαιτείται από το Σύνταγμα και το Νόμο, καθώς και για όσους άλλους λόγους έχει να προσθέσει, δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του καθώς και με το επισυναπτόμενο υπόμνημά του".

Έτσι όμως η ασκηθείσα αναίρεση δεν είναι ορισμένη. Η παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί, ενώ το συνημμένο στην έκθεση αναιρέσεως έγγραφο, δεν μπορεί, ως εκ των, εν γένει, παρατηρουμένων ελλείψεών του, να αποτελέσει, με την έκθεση αναίρεσης, αναπόσπαστο και ενιαίο ολικό κείμενο αναιρετικών λόγων κατά της προσβαλλόμενης απόφασης.

Ακολούθως, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (αρ. 476 και 513 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την με αριθμό 32/ 3-2-2014 αίτηση του S. N. του C. για αναίρεση της με αριθμό 4698/2013 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα τα οποία ορίζει στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Μαΐου 2016 Και

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 24 Μαΐου 2016

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ