Supreme Court allows appeal against lease payment judgment due to procedural error in service of process.

Απόφαση 1110 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1110/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Ιωάννα Πετροπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Απριλίου 2013 με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. Γ. του Ι., κατοίκου ... η οποία παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου της Ιωάννη Πίκουλα και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ι. Γ. του Χ. και 2 Μ. Β. του Σ., συζ. Ν. Κ., κατοίκων αμφοτέρων …, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-6-2009 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:7/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 241/2011 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 21-4-2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ιωάννα Πετροπούλου, ανέγνωσε την από 15-2-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου αναιρέσεως κατά το πρώτο σκέλος αυτού και την παραδοχή του δεύτερου λόγου αναιρέσεως για την περίπτωση απόρριψης του πρώτου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως, προκύπτει από τις υπ' αρ. .../27.5.2011 και .../27.5.2011 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών …, τις οποίες προσκομίζει η αναιρεσείουσα που επισπεύδει τη συζήτηση της από 21.4.2011 αίτησης αναιρέσεως, ακριβές αντίγραφο της αίτησης αυτής, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση της υπόθεσης κατά την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο της 24.2.2012, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στους αναιρεσίβλητους Ι.

Γ. και Μ. Β. αντίστοιχα, με θυροκόλληση σύμφωνα με τις διατυπώσεις του άρθρου 128 ΚΠολΔ. Κατά την ως άνω αρχική δικάσιμο με σχετική επισημείωση του Προέδρου του Δικαστηρίου τούτου στο πινάκιο, η συζήτηση αναβλήθηκε διαδοχικά, αρχικά για τη δικάσιμο της 9.11.2012 και στη συνέχεια, για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης αυτής (19.4.2013).

Κατά τη νέα αυτή μετ' αναβολή δικάσιμο, οπότε εκφωνήθηκε η υπόθεση από τη σειρά του πινακίου, οι ως άνω αναιρεσίβλητοι, δεν εμφανίστηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου, κατά τα άρθρα 242 παρ. 2 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ. Όμως, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 226 παρ. 4 εδ. β και γ του ΚΠολΔ, που εφαρμόζονταν και στην αναιρετική διαδικασία (άρθρο 575 ΚΠολΔ), αφού οι απολειπόμενοι αναιρεσίβλητοι είχαν νομίμως και εμπροθέσμως κλητευθεί για να παραστούν κατά την πιο πάνω αρχική δικάσιμο, δεν χρειάζεται νέα κλήση τους, δοθέντος ότι η καθιερούμενη από το πιο πάνω άρθρο 226 παρ. 4 εδ.

β και γ ΚΠολΔ, πλασματική κλήτευση του διαδίκου, ισχύει όχι μόνο για την πρώτη χορηγούμενη αναβολή, αλλά και για τις τυχόν διαδοχικές αναβολές, διότι από το νόμο (άρθρα 226 παρ. 4 εδ. γ και δ ΚΠολΔ, 241 και 575 ΚΠολΔ) δεν κηρύσσεται ακυρότητα ή απαράδεκτο αν αναβληθεί η συζήτηση της υπόθεσης πέραν της μιας φοράς (ΑΠ 1681/2001) και επομένως πρέπει, παρά την απουσία των αναιρεσιβλήτων, να προχωρήσει η συζήτηση της υπόθεσης (άρθρο 576 παρ. 2 εδ.

α και γ ΚΠολΔ). Επειδή, από τον συνδυασμό των άρθρων 185, 189, 192 και 195 ΑΚ σαφώς προκύπτει ότι η πρόταση για την κατάρτιση συμβάσεως πρέπει να είναι πλήρης δηλαδή να περιέχει όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για την σκοπούμενη σύμβαση, προπαντός μεν τα ουσιώδη, από δε τα επουσιώδη, εκείνα τα οποία ο προτείνων νομίζει ότι πρέπει να εξαρθούν ειδικότερα.

Η πρόταση όμως είναι ισχυρά και όταν ακόμη είναι αόριστη ως προς κάποιο από τα στοιχεία της (ουσιώδη ή επουσιώδη) εφόσον ο προσδιορισμός του επαφίεται στον λήπτη της προτάσεως ή μπορεί να συναχθεί με αναφορά στις δηλώσεις των μερών που προηγήθησαν. Εξάλλου, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 189, 191 εδ.

β' και 195 ΑΚ προκύπτει ότι η αποδοχή της πρότασης για την σύναψη σύμβασης, η οποία αποτελεί αντίστοιχο της πρότασης δικαίωμα, πρέπει να είναι σύμφωνη με το περιεχόμενο της πρότασης χωρίς επιφύλαξη ή τροποποίηση, να ακολουθεί την πρόταση και να περιέλθει σ' αυτόν που πρότεινε με αφετηρία το χρόνο της πρότασης μέσα στην προθεσμία που τάχθηκε μ' αυτήν ή συγχρόνως με άλλο τρόπο γραπτώς ή προφορικώς ή αν δεν τάχθηκε προθεσμία έως την στιγμή που κατά τις περιστάσεις κάθε συγκεκριμένης περίπτωσης απαιτείται και συνακόλουθα υποχρεούται να αναμένει αυτός που πρότεινε.

Η σιωπή του προς ον η πρόταση δεν αποτελεί ούτε αποδοχή ούτε αποποίηση. Μόνον κατ' εξαίρεση μπορεί ερμηνευτικώς να δοθεί σ' αυτήν δικαιοπρακτικός χαρακτήρας με βάση την ακολουθούμενη από τα μέρη πρακτική. Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 εδ. α ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμόστηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα, έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο, και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε, ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε ανελέγκως και τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά. "Όμως, προ της αδήριτης ανάγκης της εναγομένης-εφεσίβλητης να παραμείνει στο μίσθιο για να εξακολουθήσει να λειτουργεί την επιχείρηση σνακ-μπαρ, η τελευταία με μονομερή δήλωση βουλήσεως απευθυντέα προς τη δεύτερη ενάγουσα, η οποία πλέον μετά την ως άνω μεταβίβαση ήταν συγκυρία στο μίσθιο σε ποσοστό 4/5 εξ αδιαιρέτου και ως εκ τούτου ηδύνατο με βάση την αρχή της πλειοψηφίας να καθορίζει τον τρόπο της τακτικής διοίκησης και εκμετάλλευσης του (789 ΑΚ), πρότεινε την κατάρτιση συμβάσεως επαγγελματικής μισθώσεως, αντί μηνιαίου μισθώματος, ύψους 440 ευρώ (185 ΑΚ), την οποία η δεύτερη ενάγουσα αποδέχθηκε, τούτου συναγομένου από τις περιστάσεις που συνόδευαν την υπό κρίση περίπτωση, όπως το γεγονός ότι δεν αντέδρασε με την αποστολή εξώδικης πρόσκλησης αντίθετου περιεχόμενου ούτε προέβη σε οποιαδήποτε άλλη δικαστική ενέργεια, χωρίς δηλαδή να χρειάζεται να περιέλθει στην εναγομένη εφεσίβλητη ρητή δήλωση αποδοχής της πρότασης της (193 ΑΚ), με μόνη δε την αποδοχή αυτή και τη σύμπτωση της δηλώσεως βουλήσεως των μερών ως προς τα ουσιώδη στοιχεία της συμβάσεως μισθώσεως, που είναι η παραχώρηση της χρήσης και η καταβολή μισθώματος συντελέσθηκε η νέα αυτή σύμβαση επαγγελματικής μισθώσεως, η οποία έγινε προς το σκοπό κατάργησης της αμέσως προηγούμενης που είχε συνάψει ο πρώτος ενάγων με την εναγομένη κατά το περιεχόμενο της οποίας, η καταβολή των μισθωμάτων θα γινόταν δια συμψηφισμού.

Η αντίθετη αυτή καταργητική συμφωνία δεν χρειαζόταν να είναι ρητή, ούτε απαιτείτο να τηρηθεί συγκεκριμένος τύπος, αλλά μπορεί να είναι και σιωπηρή, συναγόμενη από τη συμπεριφορά των μερών όπως εν προκειμένω".

Με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως κατά το πρώτο σκέλος προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, της παραβίασης από το Εφετείο με την κρίση του αυτή των διατάξεων των άρθρων 185, 187, 189, 192, 195 και 361 ΑΚ, διότι το γεγονός και μόνο ότι η δεύτερη ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, συγκυρία κατά τα 4/5 του καταστήματος, δεν αντέδρασε με την αποστολή εξώδικης πρόσκλησης αντιθέτου περιεχομένου, ούτε προέβη σε οποιαδήποτε άλλη δικαστική ενέργεια, στην πρόταση της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας, τη διαλαμβανόμενη στην από 21.7.2005 εξώδικη προς αυτή δήλωσή της, για κατάρτιση σύμβασης μισθώσεως του επίμαχου καταστήματος αντί μηνιαίου μισθώματος 440 ευρώ, δεν αρκούσε, όπως δέχθηκε το Εφετείο, για την αποδοχή σιωπηρά της πρότασης αυτής και την κατάρτιση μισθωτικής σύμβασης με την δεύτερη ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, πρέπει, ενόσω η εκδηλωθείσα κατά τον προαναφερόμενο τρόπο σιωπή της δεύτερης αναιρεσίβλητης, στην ως άνω από 21.7.2005 πρόταση της αναιρεσείουσας, δεν αποτελεί, σύμφωνα με τα εκτεθέντα στην αμέσως προηγούμενη σκέψη, αποδοχή της πρότασης αυτής, προς κατάρτιση μισθωτικής σύμβασης, να γίνει δεκτός, ως βάσιμος.

Επειδή, με βάση τα προεκτεθέντα πρέπει κατά παραδοχή του ως ανωτέρω λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως (παρελκούσης της έρευνας των λοιπών), να γίνει δεκτή η από 21.4.2011 αίτηση αναιρέσεως για αναίρεση της 241/2011 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, κατά το μέρος αυτής που αφορά στην καταβολή των οφειλομένων μισθωμάτων και υποχρέωσε την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα να καταβάλει στους ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητους τα αιτούμενα με την αγωγή μισθώματα του χρονικού διαστήματος από Ιούλιο 2005 έως και Ιούλιο 2009 συνολικού ποσού 21.120 ευρώ να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά το μέρος αυτό, για περαιτέρω εκδίκαση, κατά τη διάταξη του άρθρου 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 65 του ν.4139/2013, στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές και να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι, ως ηττηθέντες, στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 241/2011 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση, κατά το μέρος αυτό, στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 24 Μαΐου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 4 Ιουνίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ