Supreme Court dismisses appeal against compensation award for public land use, citing procedural defects and factual errors.

Απόφαση 1110 / 2006 (Ζ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1110/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Z' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Νικόλαο Οικονομίδη, Στέφανο Γαβρά και Αθανάσιο Γιωτάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Φεβρουαρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ....., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κυριάκο Παραβάντη.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπουμένου, α) από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα και β) από τον Προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας Πειραιώς, που κατοικοεδρεύει στον Πειραιά. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Περικλή Αγγέλου, Πάρεδρο Ν.Σ.Κ., βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-2-1995 ανακοπή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3756/1997 οριστική του ίδιου Δικαστήριου και 3725/1999 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 6-3-2000 αίτησή της καθώς και με τους από 7-8-2000 πρόσθετους λόγους αυτής.

Εκδόθηκε η 113/2001 απόφαση του Ζ' Πολιτικού Τμήματος, η οποία παρέπεμψε στην υπόθεση στην Τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, προκειμένου να αποφανθεί περί του επιτρεπτού ή μη της ασκήσεως του ενδίκου μέσου της αναίρεσης κατά των αποφάσεων που όπως η προσβαλλόμενη εκδίδονται επί των κατ' άρθρο 115 του από 11/12 Νοεμβρίου 1929 Διατάγματος, ανακοπών κατά πρωτοκόλλου με το οποίο καθορίζεται αποζημίωση για κάρπωση ή χρήση δημοσίου κτήματος, χωρίς συμβατική σχέση. Στη συνέχεια μετά την από 10-10-2001 κλήση του αναιρεσίβλητου εκδόθηκε η 21/2002 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, που αποφάνθηκε ότι η 3725/1999 απόφαση του Εφετείου Αθηνών υπόκειται στο ένδικο μέσο της αναίρεσης και ανέπεμψε την υπόθεση Τακτικής περαιτέρω εκδίκαση στο Ζ' Τμήμα του Αρείου Πάγου. Μετά την πιο πάνω απόφαση και την από 11-10-2004 κλήση της αναιρεσείουσας, η προκείμενη υπόθεση φέρεται για συζήτησηΚατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Κασσαβέτης ανέγνωσε την από 14-11-2000 έκθεση του αποχωρήσαντος από την Υπηρεσία Αρεοπαγίτη Γεωργίου Παπαδημητρίου, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της 3725/1999 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και των πρόσθετων λόγων και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η επισπευσθείσα με την από 11 Οκτωβρίου 2004 κλήση της αναιρεσείουσας συζήτηση της υπό κρίση αναίρεσης παραδεκτά διεξήχθη ενώπιον του τμήματος αυτού κατά τη σημειούμενη στην αρχή της απόφασης αυτής δικάσιμο μετά την έκδοση επί της ίδιας αναίρεσης της υπ' αρθ. 21/2003 απόφασης της Τακτικής Ολομέλειας του Δικαστήριου τούτου και με την απόφαση αυτή (α) παραδοχή ότι υπόκειται στο ανωτέρω ένδικο μέσο η με αυτό προσβληθείσα υπ' αριθ. 3725/1999 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία έγινε μερικά δεκτή η ασκηθείσα από την αναιρεσείουσα ανακοπή κατά πρωτοκόλλου προσδιορισμού αποζημίωσης γι' αυθαίρετη χρήση δημόσιου κτήματος και (β) παραπομπή, κατ΄ άρθρο 580 παρ. 5 Κ.Πολ.Δ., της προκειμένης επί της υπό κρίση αναίρεσης κατά της ανωτέρω απόφασης υπόθεσης στο τμήμα αυτό.

ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 115 παρ. 1 και 2 του από 11/12/-11-1929 Δ/τος «περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων», που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 2 του ν. 4266/1929, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 5 του ν. 5895/1933 και περαιτέρω τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με τα άρθρα 20 αν. ν. 1540/1938, 19 αν. ν 1919/1939, 2 αν. ν.1925/1951 και 5 παρ. 4 του αν.

ν. 268/1968, σε βάρος εκείνων που χωρίς συμβατική σχέση καρπώνονται ή κάνουν χρήση δημοσίων κτημάτων βεβαιώνεται αποζημίωση για το χρονικό διάστημα που έκαναν χρήση. Η αποζημίωση ορίζεται με πρωτόκολλο, το οποίο κοινοποιείται σε αυτόν που καρπώνεται ή χρησιμοποιεί το ακίνητο. Εξάλλου με το άρθρο 1 του β.δ. 619/1985 ανατίθεται στον Οικονομικό Έφορο να καθορίζει πλην άλλων (περ.

γ) την αποζημίωση η οποία κατά την κείμενη νομοθεσία βεβαιώνεται σε βάρος των οπωσδήποτε άνευ συμβατικής σχέσεως καρπουμένων ή ποιουμένων χρήση δημοσίων κτημάτων κατά το άρθρο 115 του από 11/12-11-1929 Διατάγματος. Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι στις προϋποθέσεις της έκδοσης του ανωτέρω πρωτοκόλλου περιλαμβάνεται και η από τον καθού εκδίδεται αυτό κάρπωση ή χρήση δημόσιου κτήματος παρά την ανυπαρξία σχετικής σύμβασης μεταξύ αυτού και του Δημοσίου.

Περαιτέρω από τη διάταξη του άρθρου 574 Α.Κ προκύπτει ότι κατά κανόνα κάθε μίσθωση είναι έγκυρη έστω και αν το πράγμα που κατέστη αντικείμενό της είναι αλλότριο, δηλαδή δεν ανήκει κατά κυριότητα στον εκμισθωτή, γιατί η σχέση είναι ενοχική και όχι εμπράγματη και, επομένως, η κυριότητα του μίσθιου πράγματος δεν είναι στοιχείο κρίσιμο για το κύρος της.

΄Όμως από τη διάταξη του άρθρου 2 παρ.1 του α.ν. 1539/1938 « περί προστασίας των δημοσίων κτημάτων», κατά την οποία «επί των δημοσίων κτημάτων εν γένει νομεύς θεωρείται το Δημόσιον έστω και αν ουδεμίαν ενήργησεν επ΄αυτών πράξιν νομής» συνδυαζόμενη και με τη διάταξη του άρθρου 23 παρ.3 ίδιου νόμου ότι κατ΄εξαίρεση του ανωτέρω κανόνα η μίσθωση δημοσίου κτήματος είναι άκυρη και, κατ΄άρθρο 180 Α.Κ., θεωρείται σαν να μην έγινε όταν συναφθεί από τρίτο μη κύριο και όχι το Δημόσιο (Α.Π.1327/2000).

Συνακόλουθα κατά του ανωτέρω «μισθωτή» δημόσιου κτήματος, (στην έννοια του οποίου εμπίπτει, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 967,968 Α.Κ και 1 α.ν.2344/1940 και ο αιγιαλός, του οποίου με τη διάταξη του άρθρου 9 παρ.1 ν.δ 4109/1960 απεκλείσθη η δυνατότητα παραχώρησής του στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού) είναι με την προϋπόθεση ότι έκανε κάρπωση ή χρήση του δημόσιου αυτού κτήματος επιτρεπτός ο ορισμός με το ανωτέρω πρωτόκολλο αποζημίωσης για την απ΄ αυτόν χωρίς έγκυρη σύμβαση μίσθωσης με το Δημόσιο κάρπωση ή χρήση του κτήματος αυτού.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του τα ακόλουθα: Με την από 20-5-65 σύμβαση μεταξύ του Δήμου Γλυφάδας και του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ) ο δήμος Γλυφάδας παραχώρησε στον ΕΟΤ για τριάντα, (30), χρόνια την εκμετάλλευση ιδιόκτητης δασικής έκτασης 502 στρεμμάτων και ο ΕΟΤ ανέλαβε να επιχορηγεί το δήμο για την εκτέλεση έργων διαμόρφωσης και τουριστικής αξιοποίησης της ακτής Γλυφάδας.

Σε εκτέλεση της συμβάσεως αυτής ύστερα από την έγκριση του Υπουργείου Οικονομικών αλλά μόνο για τον εξωραϊσμό του παραλιακού χώρου χωρίς να αλλοιωθεί η φυσική κατάσταση του αιγιαλού ο δήμος Γλυφάδας προέβη στην επιχωμάτωση-πρόσχωση τμήματος θαλάσσης κατασκεύασε εκεί και ασφαλτόστρωσε την παραλιακή λεωφόρο κατασκεύασε λιμενίσκους και τουριστικά κέντρα και καταστήματα, εκμισθώνοντας αυτά προς τρίτους.

Έτσι υπερακοντίζοντας την έγκριση αλλοίωσε τη φυσική κατάσταση του αιγιαλού χωρίς να τηρηθεί η παραπάνω αναγκαία διαδικασία του α.ν 2344/1940 για τον καθορισμό του νέου αιγιαλού, που είναι κτήμα κοινόχρηστο και ανήκει στο δημόσιο και του παλαιού αιγιαλού που επίσης, ύστερα από τον αποχαρακτηρισμό του ως κοινόχρηστου πράγματος ανήκει και πάλι, αλλά ως ιδιωτική κτηματική περιουσία, στο δημόσιο, που τη διοικεί και τη διαχειρίζεται κατά τις διατάξεις του Π.

Δ/τος της 11/12-11-1929 «περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων». Επί πλέον, με το β.δ. 395/1971 το τμήμα του παλαιού αιγιαλού, όπως είχε καθοριστεί από το έτος 1923, που ήδη μετά τις προσχώσεις δεν ήταν πράγματι αιγιαλός αλλά χερσαία έκταση με ασφαλτοστρωμένο δρόμο, τουριστικά κέντρα και καταστήματα, κηρύσσεται ως Τουριστικό Δημόσιο Κτήμα και με κοινή απόφαση των Υπουργών Συντονισμού και Οικονομικών ανατέθηκε στον ΕΟΤ η διοίκηση και η διαχείρισή του, ενώ στη συνέχεια παραχωρείται από τον ΕΟΤ στο δήμο Γλυφάδας που τον εκμεταλλεύεται.

΄Ηδη η έκταση αυτή-παλαιός αιγιαλός-όπως απεικονίζεται στο από Ιουλίου 1985 τοπογραφικό διάγραμμα του μηχανικού ...., ελεγμένο και θεωρημένο από την αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου Οικονομικών, εμβαδού 176,61 στρεμμάτων, που την εκμεταλλεύεται από το 1971 ο δήμος Γλυφάδας, ύστερα από την παραχώρησή της από τον ΕΟΤ, μετά τον καθορισμό του νέου αιγιαλού, κατά τις διατάξεις των άρθρων 1 και 3του α.ν.2344/1940, μόλις κατά το έτος 1988, σύμφωνα με την απόφαση του νομάρχη Πειραιά 716262/12-5-1988 «περί καθορισμού ορίων αιγιαλού στη Γλυφάδα από το αθλητικό κέντρο Αγίου Κοσμά μέχρι Αστέρια Γλυφάδας» (ΦΕΚ Δ.477/6-7-1988),την ανάκληση, του Β.Δ/τος 395/1971 με το Π.Δ 15/1993 (ΦΕΚ Α.6/1-2-1993) και της υπουργ.

απόφ. 510047/6-8-71 «περί αναθέσεως της διοικήσεως και διαχειρίσεως Τ.Δ.Κ. εις τον ΕΟΤ ζώνης αιγιαλού από ορίων δήμου Γλυφάδας (δικηγορικών) μέχρι λουτρικών εγκαταστάσεων Αστέρος Γλυφάδας» με την υπουργ. απόφαση 1019 666/1001/Β.0010/9-2-93 (ΦΕΚ Β.102/26-2-93), ως ανήκουσα στη ιδιωτική περιουσία του δημοσίου καταργήθηκε ως δημόσιο κτήμα με τον Α.Β.Κ 2303.

Στην εν λόγω έκταση περιλαμβάνεται και το επίδικο ακίνητο συνολικός χώρος που καταλαμβάνει το κέντρο « ....» με το διακριτικό τίτλο « ....» εκτός αιγιαλού στην ..... εμβαδού 912 τ.μ, εκ των οποίων α) καλυμμένος χώρος κτίσματος, από ΕΛΕΝΙΤ, λαμαρίνα και σιδηροκατασκευή με τζάμι,143 τ.μ. β)στεγασμένος χώρος 203 τ.μ. και γ)υπόλοιπος χώρος που χρησιμοποιείται 566 τετ.

μέτρων, σύμφωνα με την από 20-1-95 έκθεση ελέγχου της αρμόδιας κτηματικής υπηρεσίας Πειραιά, κατά τον κρίσιμο χρόνο του ελέγχου στις 20-1-95 και όχι 143 + 203 + 363 (566-203)τ.μ, αντίστοιχα, όπως υποστηρίζεται από την αναιρεσείουσα που το εκμεταλλεύεται και τον στοιχούμενο προς αυτή, ....., αρχιτέκτονα μηχανικό, σύμφωνα με την ένορκη βεβαίωση του.

Η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι κατέχει το επίδικο δυνάμει του από 29-4-70 ιδιωτικού συμφωνητικού μισθώσεως με το δήμο Γλυφάδας και των εν συνεχεία αναγκαστικών παρατάσεων της μίσθωσης κατά τη νομοθεσία περί επαγγελματικών μισθώσεων, οπότε αντλεί το δικαίωμα της μίσθωσης που επικαλείται, παρά μη δικαιούχου, χρησιμοποιώντας δε και καρπούμενη, μ΄ αυτόν τον τρόπο, δημόσιο κτήμα, όπως δεν το αμφισβητεί, εμπίπτει στις διατάξεις του άρθρου 115 του π.δ/τος της 11/12-11-1929 «περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων».Έτσι με το 3/20-1-95 πρωτόκολλο καθορισμού αποζημίωσης για την αυθαίρετη, έναντι του δημοσίου, χρήση δημοσίου κτήματος, του τμήματος δημοσίων κτημάτων της Κτηματικής Υπηρεσίας της νομαρχίας Πειραιά, κατά του οποίου η ανακοπή στην οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, σε συνδυασμό με την παραπάνω από 20-1-95 έκθεση ελέγχου της ίδιας υπηρεσίας, η αποζημίωση, κατά την επίδικο από 1-7-92 μέχρι 31-12-94 και με την επίκληση ως συγκριτικών στοιχείων α) το πρωτόκολλο καθορισμού αποζημίωσης για την αυθαίρετη χρήση αιγιαλού, στο κέντρο «....» στον ΄Αγιο Κοσμά, για το έτος 1992 σε 9.600 δραχ.

κατά τ.μ. ετησίως, σύμφωνα με την οριστική απόφαση του Μον.Πρωτ.Αθηνών 9770/1993 β) την πλειοδοτική δημοπρασία της 5-10-1994 για την εκμίσθωση τμημάτων του αιγιαλού στην παραλία Γλυφάδας με επιτευχθέν μίσθωμα από 11.000 έως 51.000 δρχ. κατά τ.μ. ετησίως και γ) το πρωτόκολλο καθορισμού αποζημίωσης για την αυθαίρετη χρήση από το κέντρο « ....» στην ευρύτερη περιοχή του επιδίκου δημοσίου κτήματος, που όμως καταλαμβάνει τμήμα του αιγιαλού, για την περίοδο από 1-1-89 μέχρι 4-6-89, σε 12.000 δρχ.

το τ.μ ετησίως, σύμφωνα με την οριστική και τελεσίδικη απόφαση του Μον.Πρωτ.Αθηνών 718/1994, καθώς και του γεγονότος, κατά την έκθεση ελέγχου, ότι η περιοχή που βρίσκεται το επίδικο κέντρο έχει μεγάλη τουριστική και εμπορική κίνηση, καθορίστηκε ως εξής: «…Για το χρονικό διάστημα από 1-7-1992 μέχρι 31-12-1994, καλυμμένος χώρος 143,00 τ.μ. 1)από 1-7-1992 έως 31-12-92, 15.200: 12 Χ 6 Χ 143 = 1.068.799 2)από 1-1-1993 έως31-12-93, 17.900 Χ143 = 2.559.700 3)από 1-1-1994 έως 31-12-1994, 21.000 Χ 143 + 3.003.000 συνολικά 6.649.492 δρχ.

Αύλειος χώρος. 1)από 1-7-1992 έως31-12-1992 10.115 : 12 Χ 6 Χ 769 = 3.889.217, 2)31-1-1993 έως 31-12-1993, 11.900 Χ 769 =9.151.100, 3)από 1-1-1994 έως 31-12-1994, 14.000 Χ 769 = 10.766.000 δρχ., συνολικά 23.806.317 δρχ. και γενικά σύνολο καλυμμένου και αύλειου χώρου 6.649.499 + 23.806.317 = 30.455.816 δραχμές…» δηλαδή μέσο ετήσιο μίσθωμα κατά τετραγωνικό μέτρο 30.455.816 : 912 = 33.395 : 2,5 = 13.358 δραχμές και μέσο μηνιαίο συνολικό μίσθωμα 30.455.816 : 30 = 1.015.193 δραχμές.

Εξάλλου, η εκκαλούσα επικαλείται ως πρόσφορα συγκριτικά στοιχεία α) την εκμίσθωση από την ΚΕΔ τμήματος της ευρύτερης περιοχής του επιδίκου προς την εταιρεία « ......», εμβαδού 994 τ.μ εκ των οποίων στεγασμένος χώρος 459 τ.μ και ακάλυπτος 535 τ.μ, ύστερα από πλειοδοτική δημοπρασία προς 460.000 δρχ. το μήνα, δηλ. τιμή κατά τ.μ.

ετησίως 460.000 : 994 = 463 Χ 12 = 5.553 δρχ. και β)την πλειοδοτική δημοπρασία της 25-5-94 στη ευρύτερη περιοχή του ίδιου κτήματος, εμβαδού 14.000 τ.μ με επιτευχθέν μίσθωμα 4.000.000 μηνιαίως, δηλ. τιμή κατά τ.μ ετησίως 4.000.000 : 14.000 = 286 δρχ. Χ 12 = 3.432 δρχ. Σύμφωνα μ΄ αυτά η μισθωτική αξία του επιδίκου ακινήτου εκτός αιγιαλού και η κατά την κρίση « αγαθού ανδρός» καταβλητέα αποζημίωση, τηρουμένων των αρχών του αδικαιολόγητου πλουτισμού, πρέπει να προσδιοριστεί στο κρίσιμο χρόνο από 1-7-1992 μέχρι 31-12-1994 ως εξής:

Α)Καλυμένος χώρος 143 τ.μ α)από 1-7-1992 μέχρι 31-12-1992 11.400 :12 Χ 6 Χ 143 = 815.100 δρχ.

β)από 1-1-1993 μέχρι 31-12-1993 13.425 Χ 143= 1.919.775 δρχ.

γ)από 1-1-1994 μέχρι 31-12-1994 15.750 Χ 143 = 2.252.250 δρχ., συνολικά 4.987.125 δραχμές.

Β)Αύλειος χώρος 769 τ.μ α)από 1-7-1992 μέχρι 31-12-1992 7.586 : 12 Χ 6 Χ 769 = 2.916.817 δρχ.

β)από 1-1-1993 μέχρι 31-12-1993 8.925 Χ 769 = 6.863.325 δρχ.

γ)από 1-1-1994 μέχρι 31-12-1994, 10.500 Χ 769= 8.074.500 δρχ. συνολικά 17.854.642 δρχ. και γενικό σύνολο καλυμμένου και αύλειου χώρου 4.987.125 + 17.854.642 = 22.841.767 δραχμές δηλαδή μέσο ετήσιο μίσθωμα κατά τετραγωνικό μέτρο 22.841.767 : 912 = 25.046 : 2,5 = 10.018 δραχμές και μέσο μηνιαίο συνολικό μίσθωμα 22.841.767 : 30 = 761.392 δραχμές. Συνακόλουθα με τα ανωτέρω το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του μετά την παραδοχή της έφεσης της αναιρεσείουσας και εξαφάνιση της προσβληθείσης με την έφεση αυτή απόφασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου έκανε στη συνέχεια μερικά δεκτή την ανακοπή της αναιρεσείουσας και περιόρισε στο ποσό των 22.841.767 δραχμών τη με το ανωτέρω πρωτόκολλο προσδιορισθείσα αποζημίωση.

Ενόψει του ότι με την υπό κρίση αναίρεση δεν προσβάλλεται κατά τρόπο ορισμένο η παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης περί της κατάρτισης με μη δικαιούχο της επικληθείσης από την αναιρεσείουσα μίσθωσης του ανωτέρω δημόσιου κτήματος το Εφετείο επιτρεπτά, σύμφωνα με όσα έχουν εκτεθεί στην αρχή αρχή της αιτιολογίας αυτής, προσδιόρισε με την προσβαλλόμενη απόφασή του ότι η αναιρεσείουσα ήταν υπόχρεη σε αποζημίωση του αναιρεσίβλητου για την απ΄ αυτή κατά την παραπάνω χρονική περίοδο χρήση σύμφωνα με όσα εκτίθενται στην ίδια απόφαση του ανωτέρω δημόσιου κτήματος.

Επομένως τόσο ο πρώτος λόγος του κύριου δικογράφου της αναίρεσης όσο και οι πρώτος, δεύτερος και το ένα από τα μέρη του τρίτου λόγου του παραδεκτά ασκηθέντος δικογράφου των προσθέτων λόγων με τους οποίους διατυπώνεται κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αιτίαση από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ εγκείμενη κατ΄ εκτίμηση των λόγων αυτών στη με τον προσδιορισμό της αναιρεσείουσας, ως, για την εκτεθείσα αιτία υπόχρεης σε καταβολή αποζημίωσης, παραβίασης των διατάξεων των άρθρων 115 του από 11/12-11-1929 Διατάγματος και 574 Α.Κ είναι απορριπτέοι, ως αβάσιμοι.

ΙΙΙ. Ο δεύτερος λόγος του κύριου δικογράφου της αναίρεσης όπως και ο τρίτος πρόσθετος λόγος, (ως προς άλλο μέρος του) με τους οποίους προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτίαση από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. συνιστάμενη, κατ΄ εκτίμησή τους στην παραβίαση, κατά τον από το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του προσδιορισμό της καταβλητέας από την αναιρεσείουσα για την ανωτέρω αιτία αποζημίωσης, των διατάξεων των άρθρων 904 επ. Α.Κ. είναι απορριπτέοι όχι μόνο γιατί με αυτούς και υπό την επίκληση του ανωτέρω αναιρετικού λόγου πλήττεται η κατ' αρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση από το Εφετείο πραγματικών γεγονότων αλλά και διότι στηρίζονται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού, κατ' άρθρο 115 παρ 2 του από 11/12/-11-1929 Διατάγματος η παραπάνω αποζημίωση ορίζεται «κατά την κρίσιν ανδρός αγαθού».

ΙV.O τρίτος λόγος καθενός από τα παραπάνω δικόγραφα με τους οποίους και, ειδικότερα, με ένα από τα μέρη του τρίτου πρόσθετου λόγου προσάπτεται κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αιτίαση από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ. είναι απορριπτέοι προεχόντως ως απαράδεκτοι γιατί με αυτούς όπως και με το λοιπό περιεχόμενο των ανωτέρω δικογράφων κατ' αντίθεση με τη ρύθμιση των συνδυασμένων διατάξεων των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. δεν γίνεται με πληρότητα επίκληση των πραγματικών παραδοχών της προσβαλλόμενης απόφασης.

V. Ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. τέταρτος λόγος του κύριου δικογράφου της αναίρεσης είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, γιατί οι επικαλούμενοι ισχυρισμοί της αναιρεσείουσας δεν αποτελούν «πράγματα» κατά την έννοια της παραπάνω διάταξης αλλ' άρνηση μη αυτοτελών ισχυρισμών του αναιρεσίβλητου. VI. Ο τέταρτος πρόσθετος λόγος της αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση παραβίαση του άρθρου 281 ΑΚ είναι αόριστος και για την αιτία αυτή απορριπτέος ως απαράδεκτος γιατί η αναιρεσείουσα δεν διατείνεται για τη, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4.562 παρ. 2, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ., πληρότητα του λόγου αυτού ότι ισχυρισμός της από τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ κατέστη μέρος της ανακοπής της κατά του ανωτέρω πρωτοκόλλου και στη συνέχεια αποτέλεσε λόγο της έφεσης της η από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο απόρριψη του ισχυρισμού αυτού. Μετά από αυτά πρέπει να απορριφθούν η υπό κρίση αναίρεση και οι πρόσθετοι λόγοι της και, κατ' άρθρο 183 Κ.Πολ.Δ., να καταδικασθεί η ηττώμενη αναιρεσείουσα στο οριστέα σύμφωνα με την εφαρμοζόμενη στην προκειμένη περίπτωση διάταξη του άρθρου 22 ν. 3693/1957 δικαστικά έξοδα του αναρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει (α) την από 6 Μαρτίου 2000 αίτηση της ..... γι' αναίρεση της υπ΄ αριθ.3725/1999 απόφασης του Εφετείου Αθηνών και (β) τους από 7 Αυγούστου 2000 πρόσθετους λόγους της ίδιας αναίρεσης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου από τριακόσια τριάντα, (330), ευρώ.-Κρίθηκε αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Ιουνίου 2005.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριο του στις 31 Μαϊου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ