1107/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1107 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1107/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Απριλίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Π. Τ. του Α., 2. Ι. Τ. του Π., 3. Α. Τ. του Π., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Κωνσταντίνου Μπότσαρη και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Α. συζ. Ρ. Ρ., το γένος Π. Ε., 2. Ι. Ε. του Π. και 3. Ι. Ε. του Π., όλων κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια της πληρεξουσίας δικηγόρου τους Κωνσταντίνας Χόρτη και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις 4726/4-12-2008 και 4503/10-11-2009 αιτήσεις των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Εφετείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκε η απόφαση 2324/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 6-6-2011 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Λαμπρόπουλος ανέγνωσε την από 3-4-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 εδ. β' του Κ.Πολ.Δ, η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναιρέσεως μόνον αν τα διδάγματα αυτά αφορούν ερμηνεία κανόνων δικαίου, ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς. Από την διάταξη αυτή συνάγεται, ότι η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, δηλαδή των γενικών και αφηρημένων αρχών για την εξέλιξη των πραγμάτων, που αντλούνται από την εμπειρική πραγματικότητα, με την βοήθεια της επιστημονικές έρευνας ή της επαγγελματικής ενασχολήσεως, δημιουργεί λόγο αναιρέσεως μόνον όταν αυτά αφορούν στην ερμηνεία κανόνων δικαίου ή στην υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, όχι όμως και όταν χρησιμεύουν προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, εκτίμηση των αποδείξεων ή την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων. Για την πληρότητα του λόγου αυτού (συμφώνως προς τις αυτές, ως άνω διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4 και 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ), πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο ποια είναι τα διδάγματα της κοινής πείρας που παραβιάσθηκαν καθώς και ο κανόνας δικαίου, στη ερμηνεία ή εφαρμογή του οποίου αφορούν, και σε τι συνίσταται η παράβαση, διότι άλλως καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος και ο σχετικός λόγος απορρίπτεται, ως αόριστος. (ΑΠ 1176/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 1 εδ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ ότι το Εφετείο κατά τον προσδιορισμό της οριστικής τιμής μονάδος αποζημιώσεως απαλλοτριωθέντος ακινήτου και τον προσδιορισμό των υποχρέων προς αποζημίωση μέρους αυτού εμβαδού 153.94 τ.μ. παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος πρωτίστως λόγω της αοριστίας του διότι δεν προσδιορίζονται στο αναιρετήριο ποία ακριβώς είναι τα διδάγματα της κοινής πείρας που παραβιάσθηκαν, ο κανόνας του ουσιαστικού δικαίου την ερμηνεία και εφαρμογή του οποίου τα διδάγματα αυτά αφορούν και σε κάθε περίπτωση διότι η επικαλούμενη παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, δεν αφορά την ερμηνεία κανόνα ουσιαστικού δικαίου ή την υπαγωγή σε αυτόν αποδειχθέντων πραγματικών περιστατικών, αλλά την εκτίμηση των αποδείξεων και την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό. Πράγματι στην τελευταία περίπτωση πρόκειται για παράπονο αναφερόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο. Πάντως για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε όταν το έχει συνεκτιμήσει απλώς μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος (ΑΠ(ολ) 2/2008, ΑΠ 35/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ γιατί το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο των πινάκων που συνοδεύουν την υπ' αριθ. 1/2000 πράξη εφαρμογής του Νομάρχη Πιερίας. Από την επιτρεπτή κατ' άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν τα εξής: Με την από 10-11-2009 αίτησή τους προς το Εφετείο Θεσσαλονίκης οι αναιρεσείοντες, ο μεν πρώτος ως επικαρπωτής (100%) οι δε δεύτερος και τρίτος ως ψιλοί συγκύριοι (50% έκαστος) ζήτησαν να προσδιοριστεί η οριστική τιμή μονάδος αποζημιώσεως, απαλλοτριωθείσας εκτάσεως, εμβαδού 153.94 τ.μ., της οποίας (αποζημιώσεως) αναγνωρίσθηκε ότι τυγχάνουν υπόχρεοι προς καταβολή. Επί της αιτήσεως αυτής και της συνεκδικαζόμενης από 4-12-2008 αντίθετης αίτησης των αναιρεσιβλήτων το Εφετείο εξέδωσε τη προσβαλλόμενη απόφαση του με την οποία προσδιόρισε την οριστική τιμή μονάδος σε τριακόσια (300)ευρώ ανά τ.μ., αντί της αιτηθείσας από τους αναιρεσείοντες του ποσού των εκατό (100) ευρώ ανά τ.μ., με υποχρέους προς αποζημίωση τους ίδιους του αιτούντες και ήδη αναιρεσείοντες και υπό τις ως άνω ιδιότητες τους. Το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στην κρίση του αυτή, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση έλαβε υπόψη μαζί με τα άλλα έγγραφα και τους ανωτέρω πίνακες, από τους οποίους προκύπτει ότι το επίδικο απαλλοτριωθέν ακίνητο (0.42337) είχε περιέλθει, κατά πλήρη κυριότητα , στον πρώτο αναιρεσείοντα με έκτακτη χρησικτησία και στη συνέχεια συνέστησε γονική παροχή προς τους δεύτερο και τρίτο από τους αναιρεσείοντες (1/2 εξ αδιαιρέτου εις έκαστον), παρακρατώντας την επικαρπία, καθώς επίσης συνεκτίμησε το περιεχόμενο τους μαζί με όλα τα άλλα αποδεικτικά στοιχεία. Επομένως, ο ως άνω λόγος αναιρέσεως με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, λόγω της ήττας τους( αρθρ. 176,183 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-6-2011 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθ. 2324/2010 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.-

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Μαΐου 2012. Και,

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Ιουνίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ