1105/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1105 / 2018 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1105/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ασπασία Μαγιάκου, Πέτρο Σαλίχο, Ιωάννη Φιοράκη και Παρασκευή Καλαϊτζή-εισηγήτρια Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 2α Μαϊου 2018 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Ν. Γ. του Ι., κατοίκου ..., 2Ν. συζ. Β. Μ. το Χ. Ζ., κατοίκου ..., 3.Μ. χήρας Σ. Κ., το Χ. Ζ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Γεώργιο Κανάκη, 4.Φ. Ζ. του Β., κατοίκου ..., 5.Δ. Ζ. του Β., κατοίκου ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Της αναιρεσίβλητης: Ε. Χ. του Ν., κατοίκου ..., που παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου Κωνσταντίνου Καπελλάκη

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-1-2009 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Κόνιτσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 47/2009 του ιδίου Δικαστηρίου που παρέπεμψε λόγω αναρμοδιότητας, την υπόθεση ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, 297/2013 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 105/2017 Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 12-6-2017 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των παρόντων αναιρεσειόντων ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης να απορριφθεί, καθένας δε να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Όπως προκύπτει απ' τα πρακτικά συνεδριάσεως του Δικαστηρίου τούτου κατά την ανωτέρω δικάσιμο και τα στοιχεία του φακέλλου της δικογραφίας, οι τέταρτη και πέμπτος αναιρεσείοντες, (απλοί) ομόδικοι των επισπευδουσών δεύτερης και τρίτης των αναιρεσειουσών, δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο. Γι αυτό, κατ' άρθρ. 576§3 εδ. β ΚΠολΔ, η υπόθεση πρέπει να χωρισθεί και ως προς τους άνω μη εκπροσωπουμένους αναιρεσείοντες η συζήτηση πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη, ως προς δε τους λοιπούς (εκπροσωπουμένους) διαδίκους (πρέπει) να χωρήσει νομίμως, συμφώνως προς το διατακτικό.

ΙΙ. Ο από το αρ. 1 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, για ευθεία παράβαση κανόνος του ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοσθεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, αντιστοίχως δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του κανόνος δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσης έννομης συνέπειας ή την άρνησή της. Περαιτέρω, αναίρεση επιτρέπεται, κατά τον αρ. 8 του άνω άρθρου, "αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη, πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης". Ως "πράγματα" λογίζονται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (επομένως στηρίζουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα, νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων. Επίσης, αναιρετικά παράπονα στοιχειοθετούνται και αν το δικαστήριο"....δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν", καθώς και "αν το δικαστήριο παρά το νόμο....δεν κήρυξε....απαράδεκτο" (αρ. 11γ 559/ΚΠολΔ).

ΙΙΙ. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν, ότι η αναιρεσίβλητη ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου απαραδέκτως είχε ισχυρισθεί προς συμπλήρωση της αγωγής της, ότι η δικαιοπάροχός της δήθεν είχε δηλώσει την πρόθεσή της να νέμεται και να κατέχει το επίδικο με διάνοια κυρίου, καλή πίστη και καθ' ολοκληρίαν και ότι έτσι είχε κατοχυρώσει το ιδιοκτησιακό της επί του εν λόγω ακινήτου δικαίωμα με χρησικτησία και κατά τα ανήκοντα στους λοιπούς κοινωνούς (δικαιοπαρόχους των δυνάμει κληρονομικών διαδοχών αναιρεσειόντων) αδιαίρετα ποσοστά, κατά το ιδανικό εκάστου μερίδιο συγκυριότητας.

Εν τούτοις, (όπως εν συνεχεία αιτιώνται οι αναιρεσείοντες), ουδέποτε η αναιρεσίβλητη ή οποιαδήποτε δικαιοπάροχός της γνωστοποίησαν, ότι μόνη αυτή νέμεται ολόκληρο το επίδικο και όχι και για λογαριασμό και των λοιπών κοινωνών - συγκληρονόμων. Επομένως, η αναιρεσίβλητη δεν μπορούσε, ούτε μπορεί, να αποκτήσει την κυριότητα του επιδίκου με χρησικτησία και κατά το ανήκον στους λοιπούς κοινωνούς ποσοστό και δεν μπορεί να αντιτάξει εναντίον τους (αναιρεσειόντων) αποσβεστική ή κτητική παραγραφή.

Παρά ταύτα, το Μονομελές Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του, με την οποία, παρά τον πρώτο λόγο εφέσεώς τους, έκρινε, ότι με επάρκεια εκτίθενται τα απαραίτητα στοιχεία του νομικού ερείσματος της αγωγής (άρθρ. 1045, 1051, 1094, 974 Α.Κ.), υπέπεσε στο κατ' άρθρ. 559 αρ. 1 ΚΠολΔ σφάλμα, τούτου δοθέντος, καθόσον πλημμελώς ερμήνευσε και εφήρμοσε τις προρρηθείσες διατάξεις.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, διότι στηρίζεται στην λανθασμένη προϋπόθεση της επί του επιδίκου ακινήτου συγκυριότητος των διαδίκων. Η επιτρεπτή (κατ' άρθρ 561§2 ΚΠολΔ) επισκόπηση της αγωγής, της συμπληρώσεώς της πρωτοδίκως, (ως προς την επικουρική βάση της κτήσεως κυριότητος με πρωτότυπο τρόπο), της 297/13 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων και της κατ' έκκληση αυτής προσβαλλομένης τοιαύτης, 105/17, του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων, ως και των λοιπών διαδικαστικών εγγράφων, οδηγούν στην ασφαλή δικανική πεποίθηση και βέβαιη κρίση, ότι στην αγωγή της αναιρεσίβλητης, διαλαμβάνεται η ιστορική βάση της (επικαλουμένης αποκλειστικής) της (αναιρεσίβλητης) κυριότητος, την οποία οι αναιρεσείοντες αρνήθηκαν, αλλά σε αμφοτέρους τους βαθμούς δικαιοδοσίας ηττήθηκαν.

Ήτοι, τόσο στο αγωγικό δικόγραφο, όσο και στην άνω συμπλήρωσή του η αναιρεσίβλητη κινήθηκε, μέσα στα πλαίσια της προβληθείσης υπ' αυτής ιστορικής βάσεως της αποκλειστικής κυριότητος, (καθόσον αφορά στον πρωτότυπο τρόπο της επικληθείσας ως ούτω κτηθείσης εν λόγω κυριότητος), ουδόλως παραδεχθείσα συγκυριότητα των αναιρεσειόντων.

Το δε Μονομελές Εφετείο, που με την αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του απέρριψε τα όσα αντιστοίχως αντίθετα υποστήριξαν οι αναιρεσείοντες, δεν παρεξέκλινε σε πλημμελή ερμηνεία και εφαρμογή των προειπωθεισών διατάξεων, παρά τα όσα αντίθετα, αδοκίμως όμως, αιτιώνται οι αναιρεσείοντες, οι οποίοι εκκινούν και πορεύονται με την άνω λανθασμένη προϋπόθεση, της επί του επιδίκου συγκυριότητος, όπως ενδελεχώς ανωτέρω αναπτύσσεται.

IV. Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται, ότι είναι συγκύριοι του επιδίκου ακινήτου, κατά το αναφερόμενο ενός εκάστου ποσοστό, ότι η αναιρεσίβλητη ουδέποτε γνωστοποίησε σε αυτούς ότι νέμεται για ίδιον αυτής λογαριασμό ολόκληρο το επίδικο, για το οποίο δεν μπορούσε και ούτε μπορεί να αντιτάξει σε αυτούς αποσβεστική ή κτητική παραγραφή, ότι τα ανωτέρω είχαν προβάλει τόσο πρωτοδίκως, όσο και με τον τρίτο λόγο της εφέσεώς τους και ότι, παρ' όλα αυτά, το Μονομελές Εφετείο με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, αφού παρέβλεψε την γενομένη συμπλήρωση στην αγωγή της αναιρεσίβλητης, με την οποία (συμπλήρωση) ανέφερε, ότι απέκτησε την κυριότητα τούτου (επιδίκου) με χρησικτησία και κατά το ανήκον στους λοιπούς κοινωνούς ποσοστό, "δεδομένου ότι οι λοιποί ιδιοκτήτες γνώριζαν ότι νεμόταν και κατείχε το επίδικο διανοία κυρίου και κανείς δεν αντιτάχθηκε", παρά τον ισχυρισμό τους περί νομικής αβασιμότητος της αγωγής, δέχθηκε, ότι ουδέποτε υπήρξε συγκυριότης επί του εν λόγω ακινήτου, παραβλέψαν, δε τα παραδεχθέντα υπό της αναιρεσίβλητης, ως άνω, δέχθηκε το δικαστήριο (Μ.

Εφ. Ιωαννίνων), ότι η αγωγή ήταν, ορισμένη, μολονότι ότι μετά την συμπλήρωσή της δεν εξιστορείτο και δεν αποδείχθηκε γνωστοποίηση στους λοιπούς κοινωνούς για την κτήση κυριότητος, εκ μέρους της (αναιρεσίβλητης) επί του όλου ακινήτου με πρωτότυπο τρόπο (τακτική ή έκτακτη χρησικτησία). Έτσι, όμως, το δικαστήριο αυτό με την προσβαλλομένη απόφασή του υπέπεσε στα υπ' αρ. 8 και 14 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ σφάλματα.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, είναι απαράδεκτος, (ως προς αμφότερες τις φερόμενες πλημμέλειες), γιατί και εν προκειμένω εμφιλοχωρεί η ίδια (προειπωθείσα στην ανάπτυξη του πρώτου λόγου αναιρέσεως) λανθασμένη προϋπόθεση, εκ της οποίας αποδομείται, κατά τα άνω εκτιθέμενα.

V. Με τον τρίτο (τελευταίο) λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες αιτιώνται ότι το Μονομελές Εφετείο υπέπεσε στην κατ' άρθρ. 559 αρ. 11 γ ΚΠολΔ πλημμέλεια, καθόσον, "παρά την αναφορά ότι έλαβε υπόψη όλα τα έγγραφα που προσκομίσαμε οι διάδικοι, δεν προβαίνει σε καμία μνεία ή σχολιασμό ή ρητή διαμνημόνευση των ανωτέρω (αναφερομένων στο αναιρετήριο) εγγράφων, γεγονός από το οποίο καταλείπονται αμφιβολίες κατά πόσο το δικαστήριο έλαβε υπόψη τα ως άνω αποδεικτικά μέσα". Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος, τούτου δοθέντος, διότι στην προμετωπίδα, (όπως παραδεκτώς επισκοπείται), του ιστού του εφετειακού πορίσματος, γίνεται μνεία η λήψη υπόψιν υπό του δικαστηρίου όλων των εκατέρωθεν επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, ενώ απαραίτητο δεν είναι να γίνεται ειδική αναφορά ή ιδιαίτερος σχολιασμός κάποιου ή κάποιων από αυτά, προκειμένου να υπάρχει η δομική αρτιότης του πορίσματος. Η δε διαφοροποίηση της "δικανικής πλεύσεως", από τις έννομες επιδιώξεις των αναιρεσειόντων δεν σημαίνει ότι το δικαστήριο παρέβλεψε τα αποδεικτικά τους μέσα.

VI. Κατά συνέπεια, μη υπάρχοντος ετέρου λόγου προς διερεύνηση η αίτηση αναιρέσεως πρέπει (ως προς τους 1ον έως και 3η των αναιρεσειόντων) να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του καταβληθέντος παραβόλου και να επιβληθεί στους ηττωμένους αναιρεσείοντες η δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, κατά παραδοχή του αιτήματός της (άρθρ. 176, 183, 191§2, 495§3 ΚΠολΔ), συμφώνως προς το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Χωρίζει την υπόθεση ως προς τους μη εκπροσωπουμένους από πληρεξούσιο δικηγόρο τετάρτη και πέμπτο των αναιρεσειόντων Φ. Ζ. και Δ. Ζ., ως προς τους οποίους κηρύσσεται απαράδεκτη η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως και χωρεί νομίμως κατά τα λοιπά.

Απορρίπτει την από 12.6.2017 αίτηση των: 1) Ν. Γ., 2) Ν. συζ. Β. Μ., το γένος Χ. Ζ. και 3) Μ. χας Σ. Κ. το γένος Χ. Ζ., περί αναιρέσεως της 105/2017 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων.

Διατάσσει την εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο. Και Επιβάλλει στους ανωτέρω αναιρεσείοντες (1ον έως και 3η) την δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, το ποσόν της οποίας ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια ευρώ(2.700€).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Μαΐου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 14 Ιουνίου 2018.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ