Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to vague grounds failing to specify Article 510 errors.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a seven-year sentence for fraud, ruling it inadmissible. The appellant merely cited a prior Council of State decision without detailing specific procedural errors under Article 510 of the Code of Criminal Procedure. The court held that vague references to legal precedents without concrete factual allegations of error do not satisfy the requirement for a specific ground of appeal.
Legislator headnote
AI generatedArticles 148-153, 473(2), 474(2), 476(1), 509(1), 510, 513 of the Code of Criminal Procedure; An appeal lacking a specific, defined ground of error under Article 510 is inadmissible and must be rejected.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1105 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)
ΑΡΙΘΜΟΣ 1105/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ – ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Ευριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρύσανθο Παπούλια, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη – Εισηγητή και Μιχαήλ Δέτση, Αρεοπαγίτες.
Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου Τσίμα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Χρήστου Πήτα.
Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 14 Μαρτίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου .... , που δεν παρέστη στο συμβούλιο, για αναίρεση της υπ΄ αριθμ. 1985/2004 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Με συγκατηγορούμενους τους: 1)... και 2)... απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητά τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 30 Νοεμβρίου 2004 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 855/2005.
Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δημήτριος Τσίμας εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χρήστου Λάμπρου με αριθμό 606/8.12.2005, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: «Ε ι σ ά γ ω σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ.1 ΚΠΔ, την υπ΄αριθμ. 2/12.1.2005 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου ...., κρατουμένου στην Κλειστή Φυλακή Αλικαρνασσού, κατά της υπ΄αριθμ. 1985/2004 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών με την οποία δικάστηκε σε ποινή καθείρξεως 7 ετών για κατ΄εξακολούθηση κατ΄επάγγελμα και κατά συνήθειαν απάτες τετελεσμένες και σε απόπειρα από κοινού , από τις οποίες το συνολικό όφελος και αντίστοιχα η συνολική ζημία των παθόντων υπερβαίνει το ποσό των 5.000.000 δραχμών και εκθέτω τ΄ακόλουθα:
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ.2, 474 παρ.2, 476 παρ.1, 509 παρ.1 και 510 ΚΠΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ΄ακολουθίαν το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπον σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται.
Αν δεν περιέχεται σ΄αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τοιαύτη απορρίπτεται (άρθρ. 513 ΚΠΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει τον λόγον αναιρέσεως χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί.
Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα. (ΑΠ Ολομέλεια 2/2002 Π.Χ. ΝΒ 691). Στην προκειμένη περίπτωση, ο αιτών κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση της ανωτέρω υπ΄αριθμ. 1985/2004 απόφασης, σύμφωνα με την απόφαση της Ολομελείας του Συμβουλίου του Αρείου Πάγου υπ΄αριθμ. 5 παρ.
Α,Β.Γ,Δ, του έτους 2002. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όπως διατυπώθηκε στην οικεία έκθεση είναι τελείως αόριστος, δεν αναφέρει καμία πλημμέλεια της απόφασης, αλλά παραπέμπει στην αναφερομένη απόφαση της Ολομελείας του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, ανεπίτρεπτα και είναι ανεπίδεκτος δικαστικής εκτιμήσεως και επομένως η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης πρέπει ν΄απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αιτών στα δικαστικά έξοδα.
Για το λόγο αυτό. Προτείνω: Να κηρυχθεί απαράδεκτη και ν΄απορριφθεί η υπ΄αριθμ. 2/12.1.2005 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου ... , κρατουμένου στην Κλειστή Φυλακή Αλικαρνασσού κατά της υπ΄αριθμ. 1985/2004 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών και Να επιβληθούν τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας εις βάρος του ως άνω αναιρεσείοντος.
Αθήνα 7.6.2005.
Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου
Χρήστος Λάμπρου».
Αφού άκουσε
τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο ίδιος ο αναιρεσείων.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 Κ.Ποιν.Δ. προκύπτει ότι για το κύρος και κατ΄ ακολουθίαν το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατά αποφάσεων πρέπει στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται. Αν δεν περιέχεται σ΄ αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 Κ.Ποιν.Δ. λόγους αναίρεσης, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρο 513 Κ.Ποιν.Δ.). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί. Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναίρεσης λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα.
Στην προκειμένη περίπτωση με την υπό κρίση αίτηση που συντάχθηκε με δήλωση του αναιρεσείοντα ενώπιον του Διευθυντή της Κλειστής Φυλακής Αλικαρνασσού, πλήττεται η υπ΄ αριθμ. 1985/2004 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου (Αθηνών), με την οποία καταδικάστηκε ο αναιρεσείων κατηγορούμενος για απάτη (κακουργηματική) σε ποινή καθείρξεως επτά (7) ετών. Κατά της απόφασης αυτής άσκησε την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως στην οποία ως λόγος αναιρέσεως διαλαμβάνονται τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου του Αρείου Πάγου που συνεδρίασε στην Αθήνα το έτος 2002, αριθ. αποφάσεως 5 παρ. Α, Β, Γ. Δ. Βάση της παραπάνω απόφασης αιτούμαι την αναίρεση». Σημειούται δε ότι στην αναίρεσή του επισυνάπτει σε απλό φωτότυπο (εκ της νομολογίας) την αναφερόμενη σ΄αυτή απόφαση. Με αυτό όμως το περιεχόμενο, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, ο λόγος αυτός που δεν προσδιορίζει τις αποδιδόμενες στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες και τις κατ΄ αυτής αιτιάσεις είναι εντελώς αόριστος και ανεπίδεκτος δικαστικής εκτιμήσεως. Μετά ταύτα πρέπει ν΄απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτος και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ.)
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 30 Νοεμβρίου 2004, αίτηση του .... , για αναίρεση της 1985/2004 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Απριλίου 2006. Και
Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 9 Μαΐου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ