Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to mandatory co-litigation failure to summon necessary co-litigants.

Απόφαση 1103 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1103/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Δήμητρα Παπαντω-νοπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Φαρμακίδη-Μάρκου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ξενοφώντα Νικολάου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 15-2-2002 και 20-2-2002 αγωγές του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πατρών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 490/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 974/2007 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 8-5-2008 αίτησή του και τους από 7-10-2008 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου ανέγνωσε την από 29-1-2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 558 εδάφ. β' του ΚΠολΔ, αν υπάρχει αναγκαστική ομοδικία, η αναίρεση πρέπει να απευθύνεται κατά όλων των ομοδίκων, αλλιώς απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Εξάλλου, στη διάταξη του άρθρου 76 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα ορίζεται, πλην άλλων, ότι όταν η ισχύς της αποφάσεως που θα εκδοθεί εκτείνεται σε όλους τους διαδίκους ή εξαιτίας των περιστάσεων που συνοδεύουν την υπόθεση, δεν μπορούν να υπάρξουν αντίθετες αποφάσεις απέναντι στους ομοδίκους, οι πράξεις του καθενός ωφελούν και βλάπτουν τους άλλους, οι δε ομόδικοι που μετέχουν νόμιμα στη δίκη ή έχουν προσεπικληθεί, αν δεν παραστούν, θεωρούνται ότι αντιπρο-σωπεύονται από εκείνους που παρίστανται.

Περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας, κατά την τελευταία διάταξη, υφίσταται, α) σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 329 και 920 ΚΠολΔ, και επί κοινής εναγωγής ομόρρυθμης εταιρίας και των ομορρύθμων μελών της ατομικώς, διότι έτσι αποτρέπεται ο κίνδυνος δημιουργίας αντιφατικών δεδικασμένων και β) μεταξύ των καταδολιευτικώς συναλλαγέντων, απαλλοτριώσαντος και αποκτήσαντος, όταν ενάγονται από κοινού, διότι στην περίπτωση αυτή δεν είναι νοητή η έκδοση αντίθετων αποφάσεων απέναντι στους ομοδίκους αυτούς, ήτοι του οφειλέτη του δανειστή και του τρίτου με τον οποίο συμβλήθηκε.

Περαιτέρω, στην παρ. 4 του ως άνω άρθρου 76 ΚΠολΔ ορίζεται ότι η άσκηση των ένδικων μέσων από κάποιον από τους ομοδίκους της παρ. 1 έχει αποτελέσματα και για τους άλλους. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, αν κάποιος αναγκαίος ομόδικος ασκήσει ένδικο μέσο, θεωρούνται εκ του νόμου ότι άσκησαν αυτό και οι ομόδικοι εκείνου παρόλο που αδράνησαν.

Κατά τα εκτιθέμενα στην προηγούμενη σκέψη, επί αναγκαστικής ομοδικίας θεωρούνται εκ του νόμου ότι άσκησαν την αναίρεση και οι ομόδικοι του αναιρεσείοντος, οι οποίοι αδράνησαν και ως εκ τούτου αυτοί πρέπει να καλούνται, κατά το άρθρο 110 ΚΠολΔ, στη συζήτηση της αναίρεσης. Αλλιώς, σε περίπτωση μη εμφάνισης τούτων, κηρύσσεται απαράδεκτη η συζήτηση της αναίρεσης ως προς όλους, κατ' εφαρμογή της παρ. 3 του άρθρου 576 του ίδιου Κώδικα.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα εκτιθέμενα στην κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, έγιναν δεκτές από το Πρωτοδικείο οι συνεκδικασθείσες από 15-2-2002 και 20-2-2002 αγωγές του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου, με την πρώτη των οποίων αυτός ζήτησε την καταψήφιση των εναγομένων, ομόρρυθμης εταιρείας και των ομορρύθμων μελών αυτής, μεταξύ των οποίων και ο ήδη αναιρεσείων, στην απόδοση των χορηγηθέντων στην ομόρρυθμη εταιρεία δανείων και με τη δεύτερη (αγωγή) ζήτησε τη διάρρηξη, ως καταδολιευτικών, των απαλλοτριωτικών δικαιοπραξιών που μνημονεύονται στην εν λόγω αγωγή, γενομένων από τους εναγόμενους ομόρρυθμους εταίρους προς τους λοιπούς εναγομένους με την αγωγή αυτή, με σκοπό τη ματαίωση των εκ των ανωτέρω δανείων απαιτήσεων του.

Κατά της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου άσκησαν έφεση οι εναγόμενοι αμφοτέρων των ως άνω αγωγών, η οποία και απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση. Η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε μόνο από τον εναγόμενο ομόρρυθμο εταίρο (αμφοτέρων των αγωγών), όχι δε και από τους αναγκαίους ομοδίκους του, λοιπούς ομόρρυθμους εταίρους, ομόρρυθμη εταιρεία και αποκτήσαντες τα ακίνητα δυνάμει των καταδολιευτικών δικαιοπραξιών.

Οι τελευταίοι, συνδεόμενοι, κατά τα προεκτεθέντα, με σχέση αναγκαστικής ομοδικίας με τον αναιρεσείοντα, θεωρούνται μεν ότι και αυτοί άσκησαν το ένδικο αυτό μέσο, πλην όμως δεν αποδεικνύεται ότι κλητεύθηκαν για να παραστούν κατά τη συζήτηση της προκείμενης δίκης ούτε και γίνεται επίκληση τέτοιας κλητεύσεως από τους παραστάντες διαδίκους.

Επομένως, πρέπει η συζήτηση της αναιρέσεως να κηρυχθεί απαράδεκτη ως προς όλους τους διαδίκους.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της από 8 Μαΐου 2008 αιτήσεως και του από 7 Οκτωβρίου 2008 δικογράφου προσθέτων λόγων αυτής του ... περί αναιρέσεως της 974/2007 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Μαρτίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 10 Ιουνίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ