1102/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1102 / 2017 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1102/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, ο οποίος ορίστηκε με την 98/2017 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου, κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ασπασίας Καρέλλου, Δήμητρα Κοκοτίνη - Εισηγήτρια, Γεώργιο Μιχολιά, Θεόδωρο Τζανάκη και Νικόλαο Πιπιλίγκα, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 9 Μαΐου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ...), ως καθολικού διαδόχου της δημοτικής επιχείρησης με την επωνυμία "ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ..., που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, και 2)Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ..." και έδρα στη ..., νομίμως εκπροσωπούμενου, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Σοφία Σωτηριάδου, που κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Ε. Μ. του Γ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Ρήγο, που κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/10/2012 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 14768/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 358/2016 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Την αναίρεση των αποφάσεων αυτών ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 17/6/2016 αίτησή τους, η οποία κατατέθηκε α)στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης με αριθμό κατάθεσης .../22-6-2016 και β)στο Εφετείο Θεσσαλονίκης με αριθμό κατάθεσης ...-6-2016.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 552 και 553 ΚΠολΔ, αν η πρωτόδικη απόφαση προσβλήθηκε με έφεση και αυτή έγινε τυπικά δεκτή, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η οριστική απόφαση του Εφετείου, που ερεύνησε την ουσία της υπόθεσης, αφού αν μεν έγινε δεκτή κατ’ ουσίαν η έφεση, η πρωτόδικη απόφαση εξαφανίσθηκε και έπαψε να υπάρχει, ενώ αν η έφεση απορρίφθηκε κατ’ ουσία η πρωτόδικη απόφαση ενσωματώθηκε πλέον στην εφετειακή απόφαση (Ολ ΑΠ 40/1996).

Στην προκείμενη περίπτωση, φέρεται προς συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου η από 17-6-2016 αίτηση αναίρεσης του ΝΠΙΔ με την επωνυμία ‘ ‘ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ...‘ ‘ και του ΝΠΔΔ με την επωνυμία ‘ ‘ ΔΗΜΟΣ ...‘ ‘ , η οποία στρέφεται κατά της 358/2016 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και κατά της 14.768/2014 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Από την επισκόπηση των αποφάσεων αυτών προκύπτει ότι η πρωτοβάθμια απόφαση έκανε εξ ολοκλήρου δεκτή την κύρια βάση της από 10-10-2012 αγωγής της ήδη αναιρεσίβλητης κατά των ήδη αναιρεσειόντων και μετά από άσκηση εφέσεως κατ’ αυτής από μέρους των τελευταίων εκδόθηκε η ανωτέρω απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, η οποία δέχθηκε τυπικά και κατ’ ουσίαν την έφεση, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και στη συνέχεια απέρριψε την κύρια βάση της αγωγής και έκανε εν μέρει δεκτή κατ’ ουσία την επικουρική βάση αυτής από τον αδικαιολόγητο πλουτισμό.

Επομένως, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη κατά το μέρος που αυτοτελώς στρέφεται κατά της πρωτόδικης απόφασης, εφόσον αυτή ενσωματώθηκε στην απόφαση του Εφετείου. 2. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 1 εδ. α’ ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού η διεθνούς δικαίου.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, ήτοι εσφαλμένη υπαγωγή σ’ αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (Ολ ΑΠ 1/2016, 2/2013).

Για το ορισμένο του ανωτέρω αναιρετικού λόγου πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο τόσο η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε, όσο και το αποδιδόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση νομικό σφάλμα, στη δε περίπτωση της κατ’ ουσίαν έρευνας της υπόθεσης πρέπει να παρατίθενται και οι παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά και υπό τα οποία συντελέσθηκε η επικαλούμενη παράβαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου (Ολ ΑΠ 1/2016, 2/2013, 20/2005).

Μάλιστα δεν αρκεί η μνεία αποσπασματικών παραδοχών της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, αλλά πρέπει να αναφέρεται το σύνολο των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά με την προσβαλλόμενη απόφαση, έστω και κατά τρόπο συνοπτικό, με βάση τα οποία κατέληξε σε δυσμενές για τον αναιρεσείοντα συμπέρασμα (Ολ ΑΠ 28/1998, ΑΠ 319/2017, 915/2013, 901/2010).

Στην προκείμενη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο αναίρεσης το νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία ‘ ‘ ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ...‘ ‘ , το οποίο αποτελεί καθολικό διάδοχο της δημοτικής επιχείρησης με την επωνυμία ‘ ‘ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ -ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ -ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ...‘ ‘ , και το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία ‘ ‘ ΔΗΜΟΣ ...‘ ‘ προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης ότι με τις παραδοχές της, κατά τις οποίες η σύμβαση που συνέδεε τους αναιρεσείοντες με την αναιρεσίβλητη ήταν σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου, η οποία ήταν άκυρη λόγω μη τήρησης του έγγραφου τύπου, και όχι σύμβαση μίσθωσης έργου, εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τους κανόνες ουσιαστικού δικαίου που εφάρμοσε και έτσι παραβίασε το άρθρο 559 αριθμός 1εδ.

α’ ΚΠολΔ . Με το περιεχόμενο αυτό ο ανωτέρω λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω αοριστίας, διότι στο αναιρετήριο αφενός μεν δεν διαλαμβάνονται οι διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, τις οποίες φέρεται ότι παραβίασε το Εφετείο, αφετέρου δε δεν διαλαμβάνονται οι κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου επί των ζητημάτων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το εν λόγω δικαστήριο και βάσει των οποίων κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα ότι οι διαδοχικές συμβάσεις έργου που καταρτίσθηκαν μεταξύ των διαδίκων ήταν συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, οι οποίες όμως ήταν άκυρες, διότι κατά την κατάρτιση ορισμένων εξ αυτών δεν τηρήθηκε ο έγγραφος τύπος και για όλες γιατί δεν τηρήθηκαν οι διατυπώσεις που απαιτούνται με ποινή ακυρότητας από τις διατάξεις των άρθρων 21 του ν. 2190/1994, 103 παρ. 7 και 8 του Συντάγματος, 41 του ν.δ. 496/1974, 84 του ν.δ. 321/1969, 51 παρ. 1β του ν. 1892/1990, 1 παρ. 3 του ν.2527/1997, 10 παρ. 5 του ν. 3051/2002 και 258παρ. 1 του ν. 3463/2006, ούτως ώστε να ερευνηθεί η συνδρομή ή μη του εκ του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης.

Ειδικότερα οι αναιρεσείοντες περιορίζονται στο να διαλάβουν στο αναιρετήριο μόνο το συμπέρασμα της ουσιαστικής κρίσης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, όπως αυτό αναγράφεται πιο πάνω, χωρίς να αναφερθούν, έστω και κατά τρόπο συνοπτικό, στις κρίσιμες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, που οδήγησαν το δικαστήριο της ουσίας στο ανωτέρω συμπέρασμα. 3.

Κατ’ ακολουθία όλων αυτών, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες λόγω της ήττας τους στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), μειωμένα όμως, σύμφωνα με το άρθρο 281 παρ. 2 του ν. 3463/2006 (Δημοτικός και Κοινοτικός Κώδικας), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-6-2016 αίτηση για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 14.768/2014 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και της υπ’ αριθμ. 358/2016 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε εξακόσια (600) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Ιουνίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Ιουνίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ