1101/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1101 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1101/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Mίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1....., 2....., 3. ...., και 4. ...., ως μόνων εξ αδιαθέτου κληρονόμων του ήδη αποβιώσαντος ...., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Κολοκοτρώνη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. .... και 2. ...., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Σφακιανάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13-11-1990 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χανίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 279/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 308/2005 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 29-8-2005 αίτησή τους και τους από 5-2-2007 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 7-3-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων της 308/2005 απόφασης του Εφετείου Κρήτης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολΔ,με την οποία ορίζεται ότι, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται περί των αναφερόμενων σ΄ αυτήν εξαιρέσεων, προκύπτει ότι για το παραδεκτό του λόγου αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναίρεσης, είχε προταθεί στο δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, και μάλιστα ότι είχε προταθεί νομίμως.

Συνεπώς ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, να αναφέρεται δε και ο χρόνος και τρόπος πρότασής του, ή επαναφοράς του στο ανωτέρω δικαστήριο, ώστε να μπορεί να κριθεί, με βάση το αναιρετήριο, αν ήταν παραδεκτός και νόμιμος. Στην υπόθεση που κρίνεται, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, καθώς και με το δεύτερο πρόσθετο λόγο, από το άρθρο 559 περ.11βΚΠολΔ, αποδίδεται σφάλμα στην προσβαλλόμενη απόφαση, διότι έλαβε υπόψη τα αναφερόμενα στους λόγους αυτούς συμβολαιογραφικά έγγραφα και δηλώσεις αποδοχής κληρονομίας που οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι προσκόμισαν για την απόδειξη της κυριότητάς τους επί του επίδικου ακινήτου, των οποίων όμως έγινε επίκληση από τους εν λόγω διαδίκους στο Εφετείο, όχι συννόμως, αλλά με γενική αναφορά, στις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου προτάσεις τους, στις περιέχουσες την επίκληση των εγγράφων αυτών πρωτόδικες προτάσεις τους, τις οποίες προσκόμισαν στο Εφετείο σε αντίγραφα.

Οι λόγοι αυτοί αναίρεσης είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, λόγω αοριστίας, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο αν οι ισχυρισμοί, που στηρίζουν τους λόγους αυτούς, οι οποίοι δεν υπάγονται στις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ.2ΚΠολΔ, διότι δεν πρόκειται ούτε για παράβαση που δεν μπορούσε να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, αφού οι αναιρεσείοντες έλαβαν γνώση των ανωτέρω προτάσεων των αναιρεσιβλήτων ενώπιον του Εφετείου και επομένως μπορούσαν ακόμη και με την προσθήκη και αντίκρουση των προτάσεών τους (άρθρ.237 παρ.3,524 παρ.1ΚΠολΔ, όπως ίσχυαν πριν την αντικατάστασή τους με το ν.2915/2001) να προβάλλουν τον ισχυρισμό του για την μη σύννομη επίκληση από τους αντιδίκους τους των ως άνω αποδεικτικών στοιχείων, ούτε για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση, ούτε για ισχυρισμούς που αφορούν τη δημόσια τάξη, προτάθηκαν στο Εφετείο κατά τη συζήτηση κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 10 περ. α του ΚΠολΔ., με την οποία ορίζεται ότι αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως αληθινά, χωρίς απόδειξη, προκύπτει ότι ο λόγος αυτός αναίρεσης ιδρύεται, όταν το δικαστήριο δέχεται πράγματα, δηλαδή αυτοτελείς ισχυρισμούς, οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση τον δικαιώματος, που ασκείται με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση, χωρίς να έχει προσαχθεί οποιαδήποτε απόδειξη για τα πράγματα αυτά, ή όταν δεν εκθέτει από ποία αποδεικτικά στοιχεία άντλησε την απόδειξη γι' αυτά .Δεν απαιτείται όμως το Δικαστήριο να αξιολογεί τα επί μέρους αποδεικτικά μέσα ή να εξειδικεύει τα έγγραφα.

Στην υπόθεση που κρίνεται, με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, από την ανωτέρω διάταξη, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ως πλημμέλεια, η παραδοχή ως αληθινού, χωρίς απόδειξη, του ουσιώδους πραγματικού γεγονότος της νόμιμης μεταγραφής των μεταβιβαστικών της κυριότητας του επίδικου ακινήτου συμβολαίων που προσκόμισαν οι αναιρεσίβλητοι, με τον δε πρώτο λόγο, πρώτο μέρος, του δικογράφου των προσθέτων, από την ίδια διάταξη, της κληρονομικής ιδιότητας των δικαιοπαρόχων των αναιρεσιβλήτων, από τους οποίους οι τελευταίοι απέκτησαν με παράγωγο τρόπο την κυριότητα του επιδίκου.

Όπως όμως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο, στην παραδοχή των πιο πάνω περιστατικών, που έχουν ουσιώδη επίδραση για την αναγνώριση της κυριότητας των αναιρεσιβλήτων καθώς και των δικαιοπάρόχων αυτών επί του επίδικου ακινήτου, κατέληξε ύστερα από εκτίμηση, όπως βεβαιώνεται στην απόφαση, των ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων, κ.λ.π., καθώς επίσης και των εγγράφων τα οποία επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι.

Επομένως στις ως άνω παραδοχές του το Εφετείο δεν κατέληξε χωρίς απόδειξη και πρέπει οι λόγοι αυτοί αναίρεσης να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Με τους τρίτο και τέταρτο, πρώτο μέρος, λόγους αναίρεσης, από την ίδια ως άνω διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 10 περ. α ΚΠολΔ, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ως πλημμέλεια, η παραδοχή ως αληθινού, χωρίς απόδειξη, του ουσιώδους πραγματικού ζητήματος, α) ποία είναι τα όρια του επίδικου εδαφικού τμήματος, διότι από τις αναφερόμενες, στον τρίτο λόγο αναίρεσης, καταθέσεις των μαρτύρων δεν μπορούσε να θεμελιωθεί η παραδοχή αυτή, και β) ότι η γραμμή Αα του αναφερόμενου, στον τέταρτο λόγο, τοπογραφικού διαγράμματος αποτελεί κοινό όριο των ιδιοκτησιών των διαδίκων, καθόσον το ως άνω τοπογραφικό διάγραμμα, που απηχεί τις απόψεις των αναιρεσιβλήτων, και η κατάθεση του αναφερόμενου στο λόγο αυτό μάρτυρα, δεν μπορούν να επιστηρίξουν την παραδοχή αυτή, η οποία αντικρούεται από την έκθεση αυτοψίας.

Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, διότι, υπό την επίκληση της ανωτέρω διάταξης του άρθρου 559 αριθ.10 περ.α ΚΠολΔ, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας επί των ανωτέρω πραγματικών γεγονότων. Επειδή, με τον πέμπτο λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ 11 περ.γ ΚΠολΔ, ψέγεται η πληττόμενη απόφαση ότι δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικό μέσο που οι αναιρεσείοντες επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, ήτοι την 20891/17-3-2003 ένορκη βεβαίωση ενώπιον συμβολαιογράφου της αναφερόμενης μάρτυρος.

Ο λόγος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση, κατά την οποία τα περιστατικά τα οποία έγιναν δεκτά από το Εφετείο, αναφορικά με τους ισχυρισμούς των διαδίκων, αποδείχθηκαν, εκτός των άλλων, και από την ανωτέρω ένορκη βεβαίωση, της οποίας γίνεται ρητή μνεία, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εκτίμησε, την ένορκη βεβαίωση της μάρτυρος αυτής, την οποία αξιολόγησε κατά την ανέλεγκτη κρίση του.

Επειδή, με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης, δεύτερο μέρος, από το άρθρο 559 αριθ.19ΚΠολΔ, ψέγεται η προσβαλλόμενη απόφαση για ανεπαρκή αιτιολογία στο ουσιώδες ζήτημα της κυριότητας των αναιρεσιβλήτων επί του επίδικου ακινήτου, διότι η παραδοχή της απόφασης ότι "... το επίδικο τμήμα εμφαίνεται ως περιλαμβανόμενο στην ιδιοκτησία των εναγόντων......" είναι ενδοιαστική και επομένως το αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε η απόφαση σχετικά με την κυριότητα του επιδίκου δεν είναι αναμφίβολη.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι η ανωτέρω παραδοχή δεν είναι ενδοιαστική ώστε από αυτήν να δημιουργηθούν αμφιβολίες ως προς το πόρισμα της απόφασης σχετικώς με το ανωτέρω ουσιώδες ζήτημα. Με τον πρώτο πρόσθετο λόγο, δεύτερο μέρος, από την ίδια ως άνω διάταξη του άρθρου 559 αριθ.19ΚΠολΔ,πλήττεται η αναιρεσιβαλλομένη για έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών στο ουσιώδες ζήτημα της κτήσης της κυριότητας του επιδίκου από τους αναιρεσιβλήτους κατά παράγωγο τρόπο, διότι δεν προσδιορίζεται σ΄ αυτήν, το είδος των κληρονομικών διαδοχών βάσει των οποίων οι αναφερόμενοι στον λόγο αυτό δικαιοπάροχοί τους, απώτεροι και άμεσοι, απέκτησαν την κυριότητα του επιδίκου, αν ο φερόμενος ως κληρονόμος, που μεταβίβασε το εν λόγω ακίνητο, ήταν μοναδικός ή υπήρχαν και άλλοι κληρονόμοι και ποίες οι κληρονομικές μερίδες αυτών.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι οι ανωτέρω πλημμέλειες ανάγονται στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, ως προς το ανωτέρω ουσιώδες ζήτημα, και δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-8-2005 αίτηση αναίρεσης και τους από 5-2-2007 πρόσθετους λόγους των ...., κλπ, κατά της 308/2005 απόφασης του Εφετείου Κρήτης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Μαϊου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 16 Μαϊου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ