10/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 10 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 10/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Ρήγα, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο και Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος :..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ηλία Ηλιακόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου :..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Βασιλική Σκορδάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-2-2001 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 105/2003 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 53/2005 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ως και της μετ' αυτής συμπροσβαλλόμενης υπ' αριθμ. 105/2003 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης, ζητεί ο αναιρεσείων με την από 7 Μαΐου 2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καλαμίδας ανέγνωσε την από 10 Νοεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλομένης κατά παραδοχή ως βασίμου του πρώτου λόγου αναιρέσεως και την απόρριψη των λοιπών λόγων της αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 529 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο μπορεί να αποκρούσει τα αποδεικτικά μέσα που προσάγονται πρώτη φορά σ αυτό ως απαράδεκτα, αν κρίνει, ανέλεγκτα αναιρετικά, ότι η παράλειψη προσκομιδής τους στην πρωτόδικη δίκη οφείλεται σε πρόθεση στρεψοδικίας ή βαριά αμέλεια.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, σε σχέση με τις 126/4-7-2003,127/4-7-2003,24600/26-4-2004 και 24814/15-5-2004 ένορκες βεβαιώσεις, που συντάχθηκαν μετά την πρωτόδικη δίκη ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αλεξανδρούπολης (οι δύο πρώτες) και του Συμβολαιογράφου Αλεξανδρούπολης Θεόδωρου Δημητρόπουλου (οι δύο τελευταίες), δέχθηκε, ανέλεγκτα αναιρετικά, ότι η μη σύνταξη των βεβαιώσεων αυτών προ της πρωτοδίκου δίκης και εντεύθεν η παράλειψη προσκομιδής τους σ΄ αυτή (πρωτόδικη δίκη) από τον εκκαλούντα οφείλεται σε βαριά αμέλεια, συνακόλουθα δε δεν έλαβε υπόψη του ,κατά το άρθρο 529 απρ.2 του Κ.Πολ.Δ., τις βεβαιώσεις αυτές (τις απέκρουσε ως απαράδεκτες).Εφόσον το Εφετείο δέχθηκε, ανέλεγκτα αναιρετικά, ότι η παράλειψη προσκομιδής των άνω ενόρκων βεβαιώσεων στην πρωτόδικη δίκη και η προσκόμισή τους για πρώτη φορά στην κατ έφεση δίκη οφείλεται σε βαριά αμέλεια, ορθά, κατά την άνω διάταξη του άρθρου 529 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., δεν έλαβε υπόψη τις βεβαιώσεις αυτές (τις απέκρουσε ως απαράδεκτες) και δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια της παρά το νόμο μη λήψεως υπόψη των άνω, προσαχθεισών με επίκληση, ενόρκων βεβαιώσεων και ο εκ του άρθρου 559 αριθ.11γ του Κ.Πολ.Δ.

αντίθετος πρώτος λόγος της αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ.19 του Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου στη συγκεκριμένη περίπτωση περί της συνδρομής των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (Ολομ.Α.Π. 30/1997,Ολομ.Α.Π. 28/1997).Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, το οποίο δίκασε την έφεση του ήδη αναιρεσείοντος κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως, εκδοθείσης επί της αγωγής του ήδη αναιρεσιβλήτου κατά του ήδη αναιρεσείοντος, με την οποία ο πρώτος, για τους αναφερόμενους σ αυτή λόγους, ζήτησε να υποχρεωθεί ο τελευταίος και του καταβάλει το αναφερόμενο στην αγωγή ποσό, δέχθηκε ανελέγκτως, όπως από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, τα ακόλουθα.

Οι διάδικοι με το από 1-5-2000 ιδιωτικό συμφωνητικό συνέστησαν αφανή εταιρία με έδρα την ... και αντικείμενο την εμπορική εκμετάλλευση καταστήματος καφετέριας, στην εταιρία δε αυτή ο εφεσίβλητος (αναιρεσίβλητος) συμμετείχε ως αφανής εταίρος με ποσοστό στις κερδοζημίες 50%,ενώ ο εκκαλών (αναιρεσείων) με το υπόλοιπο 50% ως εμφανής εταίρος, διαχειριστής και εκπρόσωπος της εταιρίας αυτής.

Ότι, το εταιρικό κεφάλαιο ορίσθηκε στο ποσό των 35.000.000 δραχμών και ο εφεσίβλητος κατέβαλε το ποσό των 15.000.000 κατά τη σύσταση της εταιρίας. Ότι, μετά από λίγους μήνες και συγκεκριμένα την 1-11-2000,οι συνεταίροι αποφάσισαν να λύσουν τη συνεργασία τους και την ανωτέρω εταιρία και οι διάδικοι υπέγραψαν το υπό άνω ημερομηνία συμφωνητικό λύσεως της αφανούς αυτής εταιρίας.

Ότι, στο συμφωνητικό αυτό, επειδή ο εκκαλών, ο οποίος έχει εμπειρία στο χώρο της εκμετάλλευσης επιχειρήσεων καφετέριας, επιθυμούσε να πωλήσει την εταιρία αυτή σε τρίτους έχοντας προσυμφωνήσει ως τίμημα το ποσό των 35.000.000 δραχμών, αναγράφηκε κατά την επιθυμία του εκκαλούντος ότι ο εφεσίβλητος έλαβε σε μετρητά το ποσό των 17.500.000 δραχμών ,δηλαδή το 50% του εταιρικού κεφαλαίου, ενώ στην πραγματικότητα ο αποχωρών εφεσίβλητος ,από τα 15.000.000 δραχμές που κατά τα ανωτέρω είχε εισφέρει στην εταιρία κατά τη σύστασή της, έλαβε από τον εκκαλούντα 9.000.000 δραχμές ,απομένοντος υπολοίπου 6.000.000 δραχμών και ,μετά την αφαίρεση διαφόρων εξόδων,5.000.000 δραχμών, το οποίο δεν έχει καταβάλει στον εφεσίβλητο ο εκκαλών, η δε αναφορά στο συμφωνητικό λύσεως της εταιρίας του ποσού των 17.500.000 δραχμών, με το οποίο εξοφλούνταν κάθε οφειλή προς τον εφεσίβλητο, έγινε από τους διαδίκους εικονικά κατ άρθρο 138 Α.Κ.

και άρα όχι σπουδαία, με σκοπό την απόδειξη στους νέους αγοραστές της αξίας της επιχείρησης, της οποίας είχε προσυμφωνηθεί η προς αυτούς πώληση. Οι άνω αιτιολογίες του Εφετείου είναι επαρκείς και δεν αντιφάσκουν μεταξύ τους και ο εκ του άρθρου 559 αριθ.19 του Κ.Πολ.Δ. αντίθετος δεύτερος λόγος της αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 393 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., δεν επιτρέπεται η εμμάρτυρη απόδειξη κατά του περιεχομένου εγγράφου, έστω και αν η αξία του αντικειμένου της δικαιοπραξίας είναι μικρότερη από τα 5.900 ευρώ, κατά δε το άρθρο 164 του Α.Κ., ο οριζόμενος για τη δικαιοπραξία από το νόμο τύπος απαιτείται και για τις τροποποιήσεις της. Η κατά το άρθρο,όμως,138 Α.Κ. εικονικότητα της δικαιοπραξίας και η ύπαρξη της άλλης ισχυρής δικαιοπραξίας που καλύπτεται κάτω από αυτήν, μπορεί να αποδειχθεί με τα επιτρεπόμενα, κατά τις διατάξεις του Κ.Πολ.Δ., αποδεικτικά μέσα, διότι δεν πρόκειται για τροποποίηση της δικαιοπραξίας κατά το περιεχόμενο της που καθορίσθηκε από τα συμβαλλόμενα μέρη, ούτε η απόδειξη της εικονικότητας ,που γίνεται με έγγραφα και μάρτυρες, στρέφεται κατά του περιεχομένου της δικαιοπραξίας, το οποίο αναγνωρίζεται όπως έχει εξωτερικά, αλλά κατά του κύρους της περιεχομένης σ αυτήν πράξεως, κατά τους ορισμούς του ουσιαστικού νόμου, αφού έγινε χωρίς πρόθεση παραγωγής εννόμων αποτελεσμάτων ή έγινε με πρόθεση παραγωγής διαφορετικών αποτελεσμάτων από την φαινόμενη δικαιοπραξία (Α.Π. 1642/2000).

Εν προκειμένω, όπως από την προσβαλλομένη προκύπτει, το Εφετείο δέχθηκε ότι η στο από 1-11-2000 συμφωνητικό λύσης της μεταξύ των διαδίκων αφανούς εταιρίας αναφορά για καταβολή του ποσού των 17.500.000 δραχμών, με το οποίο εξοφλούνταν κάθε οφειλή του εκκαλούντος (αναιρεσείοντος) προς τον εφεσίβλητο (αναιρεσίβλητο) έγινε από τους διαδίκους εικονικά ,κατ άρθρο 138 Α.Κ.

και όχι σπουδαία, με σκοπό την απόδειξη στους νέους αγοραστές της αξίας της επιχείρησης (καφετέριας),για την εκμετάλλευση της οποίας είχε συσταθεί η μεταξύ των διαδίκων εταιρία και της οποίας είχε προσυμφωνηθεί η προς αυτούς πώληση. Το Εφετείο, την περί της άνω εικονικότητας ουσιαστική κρίση του σχημάτισε από τα αποδεικτικά μέσα της υπόθεση, μεταξύ των οποίων οι εξετασθέντες μάρτυρες, τις καταθέσεις των οποίων ορθά έλαβε υπόψη, κατ άρθρο 394 παρ.1δ του Κ.Πολ.Δ., εφόσον δέχθηκε ότι πρόκειται για εμπορική συναλλαγή και οι ειδικές συνθήκες δικαιολογούν την απόδειξη της εικονικότητας με μάρτυρες.Επομένως,ο αντίθετος τρίτος (τελευταίος) λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλει ο αναιρεσείων ότι το Εφετείο, που έλαβε υπόψη για την απόδειξη της άνω εικονικότητας τις καταθέσεις των εξετασθέντων μαρτύρων, τις οποίες ο νόμος και δη το άρθρο 393 Κ.Πολ.Δ.

δεν επέτρεπε, υπέπεσε στην εκ του άρθρου 559 αριθ.11α του Κ.Πολ.Δ.(και όχι 559 αρ.12 που αναφέρεται στο αναιρετήριο) πλημμέλεια της παρά το νόμο λήψεως υπόψη αποδεικτικού μέσου (μαρτύρων) που ο νόμος δεν επιτρέπει, είναι αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-5-2005 αίτηση του ... για αναίρεση της 53/2005 αποφάσεως του Εφετείου Θράκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Δεκεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 8 Ιανουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ