Supreme Court allows appeal on facts not considered in voluntary jurisdiction proceedings regarding foreign child custody.

Απόφαση 1099 / 2023 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1099/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Βλάχου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Μαρί Δεργαζαριάν, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Νοεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Θ. Μ. του Κ. και 2) Μ. Ά. Κ. (M. A. C.) του Ν. Ρ. (D. R.), κατοίκων ..., ατομικά και ως ασκούντων από κοινού τη γονική μέριμνα του ανήλικου τέκνου τους Θ. - Θ. Κ. - Μ. (Τ. T. C. M.), οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεόδωρο Γιαννατσή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Οι αιτούντες και ήδη αναιρεσείοντες με την από 22-10-2018 αίτησή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ζήτησαν να γίνουν δεκτά τα όσα αναφέρονται σ' αυτή. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1101/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 623/2021 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 1-11-2021 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Αικατερίνη Βλάχου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι αναιρεσείοντες παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 1-11-2021 (αριθμ. εκθ. καταθ. ……./15-11-2021) αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 623/3-2-2021 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας (άρθρα 739 επ., 905 παρ. 1 και 4 του ΚΠολΔ). Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 564, 566 παρ. 1, 762, 769 του ΚΠολΔ). Είναι, συνεπώς, παραδεκτή (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 8 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που συγκροτούν την ιστορική βάση και, επομένως, στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, αίτησης, ένστασης ή αντένστασης. (ΑΠ Ολομ. 14/2004, ΑΠ 883/2021, ΑΠ 672/2021, ΑΠ 87/2013, ΑΠ 394/2011).

Ο λόγος αυτός ιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας, κατά την εκτίμηση του περιεχομένου της αγωγής ή της αίτησης, έλαβε υπόψη του γεγονότα τα οποία δεν περιλαμβάνονται στο δικόγραφό τους ή δεν έλαβε υπόψη γεγονότα που περιλαμβάνονται στο δικόγραφο και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην κρίση του ως προς το νόμω βάσιμο αυτών (ΑΠ 223/2013).

Κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας δεν ιδρύεται ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 8 εδ. α' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ (λήψη υπόψη πραγμάτων που δεν προτάθηκαν), καθόσον, το δικαστήριο, κατά τη διαδικασία αυτή, κατ' άρθρο 744 του ΚΠολΔ, μπορεί και αυτεπαγγέλτως να διατάζει κάθε μέτρο πρόσφορο για την εξακρίβωση πραγματικών γεγονότων, ακόμη και εκείνων που δεν έχουν προταθεί και ιδιαίτερα γεγονότων που συντελούν στην προστασία των ενδιαφερομένων ή της έννομης σχέσης ή του γενικότερου κοινωνικού συμφέροντος (ΑΠ 883/2021, ΑΠ1397/2019, ΑΠ 1446/2018).

Στην προκείμενη περίπτωση, από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτουν τα ακόλουθα: Οι αιτούντες και ήδη αναιρεσείοντες, Θ. Μ. και Μ. Ά. Κ., με την από 22-10-2018 αίτησή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ισχυρίστηκαν ότι στις 4-4-2016 συνήψαν στην Ελλάδα σύμφωνο συμβίωσης δυνάμει του …./2016 συμβολαιογραφικού εγγράφου της συμβολαιογράφου Αθηνών Ευαγγελίας Λιάκου που καταχωρήθηκε νομίμως στο Ληξιαρχείο Νέας Φιλαδέλφειας Αττικής.

Ότι στις 25-11-2016, κατοικώντας ήδη από το έτος 2013 στο …….. της …. Αφρικής, όπου ο πρώτος εξ αυτών υπηρετούσε ως διπλωματικός υπάλληλος του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, συνήψαν από κοινού με το συζυγικό ζεύγος Ε. Ν. Υ. Β. Ν. Λ. και το σύζυγό της Π. Μ. Β. Ν. Λ. συμφωνητικό παρένθετης μητρότητας, το οποίο, κατόπιν αιτήσεως όλων των συμβληθέντων, επικυρώθηκε με την ……/2016 απόφαση του Ανώτερου Δικαστηρίου …….

….ς Αφρικής. Ότι στην εν λόγω απόφαση διαλαμβάνεται ότι οποιοδήποτε τέκνο θα γεννούσε η Ε. Ν. Υ. Β. Ν. Λ., θα είναι, σύμφωνα με το επικυρωθέν συμφωνητικό παρένθετης μητρότητας, κοινό τέκνο των ίδιων (αναιρεσειόντων) από τη στιγμή της γέννησής του και θα καταχωρείται ως τέκνο αυτών, χωρίς να απαιτείται η διαδικασία της υιοθεσίας.

Ότι στις 16-10-2017 η Ε. Ν. Υ. Β. Ν. Λ. γέννησε στην πόλη Σ…. της ….. Αφρικής άρρεν τέκνο, για το οποίο συντάχθηκε το ……./24-11-2017 πιστοποιητικό γέννησης για μη …..αφρικανούς πολίτες στο Ληξιαρχείο ……… Αφρικής, στο οποίο αναγράφονται ως γονείς οι ίδιοι, ήτοι ως μητέρα/γονέας α' ο δεύτερος εξ αυτών (δεύτερος αναιρεσείων) και ως πατέρας/γονέας β' ο πρώτος (πρώτος αναιρεσείων), το τέκνο τους δε αυτό βαπτίστηκε, κατά τους Ιερούς Κανόνες της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στη …….

Αφρική και έλαβε το όνομα Θ.-Θ. και τέλος ότι ο πρώτος εξ αυτών, υπέβαλε αίτηση προς το Ελληνικό Υπουργείο Εσωτερικών, προκειμένου να καταχωρηθεί η εκδοθείσα από τις δημόσιες αρχές της Νότιας Αφρικής ληξιαρχική πράξη γέννησης του παραπάνω τέκνου τους στο Ειδικό Ληξιαρχείο Αθηνών, η οποία όμως απορρίφθηκε.

Με αυτό το ιστορικό, επικαλούμενοι άμεσο έννομο συμφέρον, ζήτησαν να αναγνωριστεί ότι έχει ισχύ δεδικασμένου και στην Ελλάδα η 22708/2016 αμετάκλητη απόφαση του Ανώτερου Δικαστηρίου ………. της ….. Αφρικής, να αναγνωριστεί ότι έχει ισχύ και στην Ελλάδα η ……/24-11-2017 απόφαση του Ληξιαρχείου ….. …. Αφρικής, δυνάμει της οποίας ο ανήλικος Θ.-Θ.

Κ.-Μ. καταχωρήθηκε στο Ληξιαρχείο ……. με γονείς τους ίδιους και να διαταχθεί η καταχώρηση αυτής και η εγγραφή του τέκνου τους στο Ειδικό Ληξιαρχείο Αθηνών. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με τη 1101/2019 απόφασή του, απέρριψε την πιο πάνω αίτηση, ως προς το τελευταίο αίτημά της ως μη νόμιμη και κατά τα λοιπά ως ουσιαστικά αβάσιμη, κρίνοντας ότι η προαναφερεθείσα αλλοδαπή δικαστική απόφαση είναι αντίθετη προς την ημεδαπή δημόσια τάξη και τα χρηστά ήθη.

Την απόφαση αυτή προσέβαλαν οι αιτούντες (αναιρεσείοντες), με την από 8-12-2019 έφεσή τους ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, παραπονούμενοι για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδείξεων. Το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αφού διέλαβε σύντομο ιστορικό ως προς το περιεχόμενο της αίτησης, στο οποίο αναφέρεται ότι "...

Οι αιτούντες και ήδη εκκαλούντες, με την αίτηση τους, όπως παραδεκτά διορθώθηκε με δήλωση της πληρεξούσιας δικηγόρου τους, που καταχωρήθηκε στα πρακτικά της εκκαλουμένης πρακτικά δημοσίας συνεδρίασης και με τις έγγραφες προτάσεις τους, εκθέτουν ότι έχουν συνάψει το υπ' αριθμ. …./2016 σύμφωνο συμβίωσης της Συμβ/φου Αθηνών Ευαγγελίας Σεραφείμ Λιάκου και ότι εν συνεχεία στις 25.11.2016 συνήψαν στη ….Αφρική μετά του συζυγικού ζεύγους, αποτελούμενου από την Ε.

Ν. Υ. Β. Ν. Λ. συμφωνητικό παρένθετης μητρότητας, που επικυρώθηκε, δυνάμει της υπ' αριθμ. 22708/2016 απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου της ….. Αφρικής. Ότι με την ως άνω απόφαση ορίστηκε ότι οποιοδήποτε τέκνο ή τέκνα γεννηθούν από την παρένθετη μητέρα Ε. Ν. Υ. Β. ντερ Λ. θα είναι τέκνο των νυν αιτούντων και ήδη εκκαλούντων συντρόφων από την στιγμή γέννησης.

Ότι στις 16.10.2017 γεννήθηκε από την ως άνω παρένθετη μητέρα ένα άρρεν και συντάχθηκε πλήρες πιστοποιητικό γέννησης, ότι ως όνομα αναφέρεται το Θ. - Θ. Κ. Μ., ως μητέρα/γονέας Α αναφέρεται ο εκ των αιτούντων - εκκαλούντων Μ. Ά. Κ. και ως πατέρας/γονέας Β αναφέρεται ο εκ των αιτούντων - εκκαλούντων Θ. Μ.. Ότι με την αίτηση του ο τελευταίος, ζήτησε από το Ειδικό Ληξιαρχείο την καταχώριση της ληξιαρχικής πράξης γέννησης του τέκνου τους, πλην όμως το Υπουργείο " Εσωτερικών δεν έκανε το εν λόγω αίτημα.

Με βάση το ιστορικό αυτό ζητούν α) να αναγνωριστεί ότι έχει αποκτήσει και στην Ελλάδα ισχύ δεδικασμένου, η υπ' αριθμ. 22708/2016 απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της …… Αφρικής, β) να αναγνωριστεί ότι έχει ισχύ και στην Ελλάδα η υπ' αριθμ. ……/24.11.2017 απόφαση του ληξιαρχείου του …….., δυνάμει της οποίας καταχωρήθηκε το ανήλικο τέκνο τους Θ. - Θ.

Κ. Μ., νομίμως στο ληξιαρχείο του ……. με γονέα τον Μ. Ά. Κ. και γονέα Β τον Θ. Μ. και γ) να διαταχθεί η καταχώριση του προαναφερόμενου υπ' αριθμ. ……./24.11.2017 πιστοποιητικού γέννησης του ανωτέρω ανηλίκου και η εγγραφή του στο Ειδικό Ληξιαρχείο της Αθήνας και σε κάθε άλλη αρμόδια αρχή..." και διατύπωσε νομικές σκέψεις σχετικά με τις προϋποθέσεις αναγνώρισης δεδικασμένου από απόφαση αλλοδαπού δικαστηρίου που αφορά την προσωπική κατάσταση, την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, την παρένθετη μητρότητα και το σύμφωνο συμβίωσης (ήτοι με τις διατάξεις των άρθρων 323, 780, 905 του ΚΠολΔ, 2 παρ. 1 περ.

β', 3 αρ. 8 και 9, 4, 13 του ν. 3305/2005 περί εφαρμογής της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής, 1455, 1456, 1458 του ΑΚ και 1 του ν. 4356/2015 περί συμφώνου συμβίωσης), έκρινε την ένδικη αίτηση των αναιρεσειόντων ως μη νόμιμη με την ακόλουθη αιτιολογία: "Με το πιο πάνω περιεχόμενο η ως άνω αίτηση είναι μη νόμιμη και απορριπτέα, διότι η ανάπτυξη των εννόμων συνεπειών της ως άνω αλλοδαπής αποφάσεως, με την οποία έγινε δεκτή υιοθεσία ανήλικου τέκνου από ζευγάρι ομόφυλων συζύγων, πληροί την αναφερόμενη στο σκεπτικό της παρούσας αρνητική για την ανάπτυξη της ισχύος της κατ' άρθρο 780 Α.Κ αλλά και της αναγνωρίσεως του απορρέοντος από αυτήν δεδικασμένου (κατά αναλογική εφαρμογή του άρθρου 905 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ) προϋπόθεση της αντιθέσεώς της στη δημόσια τάξη.

Ειδικότερα, με δεδομένα α) ότι στην ελληνική έννομη τάξη η ταυτόχρονη υιοθεσία ανήλικου από περισσότερους επιτρέπεται μόνον όταν γίνεται από συζύγους (αρ. 1545 Α.Κ), ως τέτοιοι δε νοούνται υπό το καθεστώς του ισχύοντος Αστικού Κώδικα μόνον πρόσωπα διαφορετικού φύλου, β) ότι η ως άνω αλλοδαπή απόφαση με την οποία διαπλάστηκε η έννομη σχέση της υιοθεσίας αναπτύσσει την ισχύ την οποία αναγνώρισε σ' αυτή το δίκαιο του κράτους του δικαστηρίου που την εξέδωσε και συνακόλουθα τις έννομες συνέπειές της, στο σύνολο της ως υιοθεσία από τους ανωτέρω συζύγους, γ) ότι ο θεσμός της υιοθεσίας ανηλίκων στην Ελλάδα αποτελεί θεσμό πρόνοιας, με αποστολή τη βελτίωση της θέσης του υιοθετούμενου ανήλικου τέκνου που στερείται της στοργής και της φροντίδας της φυσικής του οικογένειας, μέσα στα πλαίσια της επιδιωκόμενης από την πολιτεία προστασίας της παιδικής ηλικίας, στην οποία (βελτίωση της θέσης του υιοθετούμενου ανηλίκου) κατατείνει και το σύνολο του υφισταμένου - σχετικού με τις προϋποθέσεις τελέσεώς της -νομικού πλαισίου και δ) ότι το τελευταίο καθιερώνοντας - ανακυκλώνοντας, κυρίως με τις διατάξεις των άρθρων 1542 επ.

Α.Κ, βασικές και θεμελιώδους σημασίας αρχές και αντιλήψεις που διέπουν σήμερα τη ζωή στην ελληνική κοινωνία, αποβλέπει κυριαρχικά στο συμφέρον των υιοθετούμενων ανηλίκων και στη δυνατότητα ομαλής ψυχοπνευματικής ανάπτυξης τους (στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η ανάπτυξη της ταυτότητας και του φύλου τους) μέσα σε υγιές κοινωνικό περιβάλλον, στοχεύοντας μέσω του θεσμού της υιοθεσίας στην ύπαρξη όχι οποιασδήποτε οικογένειας προσφέρεται να αναλάβει την φροντίδα και διαπαιδαγώγησή του προς υιοθεσία τέκνου αλλά μιας οικογένειας που, εκτός των λοιπών προϋποθέσεων που τάσσει ο νόμος, το μοντέλο της κατ' αρχήν είναι ανεκτό από τον κοινωνικό της περίγυρο, η σύνθεση των μελών της δεν αποτελεί εξαιρετική περίπτωση σε σχέση με τα καθιερωμένα και δεν προκαλεί τις κυρίαρχες κοινωνικές αντιλήψεις, αφού η εν λόγω διαφορετικότητα μπορεί να αποβεί σε βάρος του πραγματικού συμφέροντος του τέκνου, καθόσον συχνά θα είναι αντικείμενο καυστικού ή επικριτικού σχολιασμού, επειδή στην παρούσα χωροχρονική συγκυρία η ελληνική κοινωνία δεν είναι προετοιμασμένη, με βάση και το ισχύον νομικό πλαίσιο που τη διέπει, να ανεχθεί και διαχειριστεί την ύπαρξη οικογένειας αποτελούμενης από ομόφυλους συζύγους και υιοθετηθέντα από αυτούς ανήλικα τέκνα, κρίνεται ότι η αναφερόμενη στην ένδικη αίτηση αλλοδαπή απόφαση, της οποίας ζητείται η αναγνώριση της ισχύος του απορρέοντος από αυτή δεδικασμένου στην Ελληνική επικράτεια, αντίκειται στη δημόσια τάξη, διότι η υιοθεσία ανήλικου τέκνου από ομόφυλο έγγαμο ζευγάρι ανδρών, την οποία, κατά τα εκτιθέμενα στην ένδικη αίτηση, η ως άνω απόφαση επέτρεψε, είναι αντίθετη σε κυριαρχικές κοινωνικές και ηθικές αρχές και αντιλήψεις που διέπουν στην παρούσα χρονική περίοδο τη ζωή και το βιοτικό ρυθμό της Ελλάδος και οι έννομες συνέπειες που απορρέουν από αυτή, εάν πραγματοποιηθούν ή εξαγγελθούν, θα προκαλέσουν βαθιά διαταραχή στην Ελληνική έννομη τάξη.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο έκρινε νόμιμη και απέρριψε στη συνέχεια ως ουσιαστικά αβάσιμη την ένδικη αίτηση, έσφαλε ως προς την εφαρμογή του νόμου.

Συνεπώς, σύμφωνα με τα μείζονα σκέψη, πρέπει, να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη, κατά παραδοχή της ένδικης εφέσεως και των συναφών λόγων της με τους οποίους πλήττεται η εκκαλουμένη για την κατ' ουσίαν απόρριψη της ένδικης αιτήσεως και ακολούθως, αφού διακρατηθεί η υπόθεση από το παρόν Δικαστήριο και δικασθεί η ένδικη αίτηση, να απορριφθεί αυτή ως μη νόμιμη".

Με αυτή την αιτιολογία το Εφετείο, ερευνώντας αυτεπαγγέλτως τη νομική βασιμότητα της ένδικης αίτησης, εξαφάνισε την εκκληθείσα απόφαση, διακράτησε την υπόθεση και ερευνώντας την αίτηση εκ νέου, απέρριψε αυτή ως μη νόμιμη. Κρίνοντας, έτσι, το Εφετείο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη του γεγονότα που περιλαμβάνονται στο δικόγραφο της ένδικης αίτησης, στηρίζουν το αίτημά της και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου περί της νομικής βασιμότητάς της (τα οποία σημειωτέον διέλαβε στο ιστορικό της προσβαλλόμενης απόφασής του) και συγκεκριμένα τα εκτιθέμενα από τους αναιρεσείοντες ότι απέκτησαν, ως ομόφυλο ζευγάρι που έχει συνάψει σύμφωνο συμβίωσης, τέκνο στην αλλοδαπή δυνάμει συμφώνου παρένθετης μητρότητας (και όχι υιοθεσίας), το οποίο επικυρώθηκε με την προαναφερθείσα απόφαση του αλλοδαπού Δικαστηρίου, το απορρέον από την οποία δεδικασμένο ζητείται να αναγνωριστεί και στην Ελλάδα.

Κατά συνέπεια, ο τρίτος λόγος αναίρεσης, ως προς το σκέλος από τον αριθμό 8 εδ. β' του ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη η πιο πάνω πλημμέλεια είναι βάσιμος, ενώ ο ίδιος λόγος, κατά το σκέλος από τον αριθμό 8 εδ. α' του ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος, γιατί σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη σχετική νομική σκέψη, δεν ιδρύεται στην προκείμενη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας.

Επομένως, πρέπει, κατά παραδοχή του προαναφερθέντος λόγου αναίρεσης, η αναιρετική εμβέλεια του οποίου καθιστά αλυσιτελή την ουσιαστική έρευνα των λοιπών λόγων (από τους αριθμούς 1, 8, 11 και 9 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ), να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση, η οποία χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση, προς εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλον δικαστή (άρθ. 580 παρ.3 του ΚΠολΔ) και να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες στους ίδιους (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 623/2021 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλον δικαστή, πλην αυτού που εξέδωσε την παραπάνω απόφαση. Και Διατάσσει την επιστροφή στους αναιρεσείοντες του παραβόλου που έχουν καταθέσει.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαΐου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 11 Ιουλίου 2023.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ