Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to specify substantive law violation and critical facts.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal against the First Instance Court's rejection of a property ownership claim. The appellants argued the lower court erred in denying their title to the disputed land, but the appeal grounds were deemed insufficient. The court ruled that the appeal failed to identify the specific substantive law violated, the exact legal error, or the critical factual assumptions required for a valid review.
Legislator headnote
AI generatedArticles 118(4), 566(1), 577(3) and 560(1)(a) of the Code of Civil Procedure; An appeal against a judgment of the First Instance Court must specify the substantive law violated, the legal error, and the critical facts, as vague grounds are inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 1099 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1099/2007
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Γ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1. .... και 2. ....., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Μάρκου.
Των αναιρεσίβλητων: 1. ...., 2. ....., 3. .... και 4. ....., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Ανδρέου.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-1-2004 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Λιβαδειάς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 43/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 7/2006 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 23-6-2006 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 7-3-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ.4,566 παρ.1 και 577 παρ.3 ΚΠολΔ, για την πληρότητα του λόγου αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου(άρθρο 560 αριθ.1 εδ. α ΚΠολΔ),πρέπει να καθορίζονται στο αναιρετήριο, πλην των άλλων, η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε, σε τι συνίσταται το σφάλμα της απόφασης περί την ερμηνεία ή την εφαρμογή του νόμου, καθώς επίσης, εφόσον το δικαστήριο έκρινε επί της ουσίας της υπόθεσης, η ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, ήτοι τα κρίσιμα πραγματικά γεγονότα ,που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία συντελέσθηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλόμενη νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου της αναίρεσης δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο.
Στην προκείμενη περίπτωση, με τον μοναδικό λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 560 αριθ.1ΚΠολΔ πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, διότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, κατ΄ εσφαλμένη εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 1033,1041,1045 ΑΚ, απέρριψε ως ουσιαστικώς αβάσιμη την διεκδικητική ακινήτου αγωγή των αναιρεσιεόντων, με το να δεχθεί ότι η επίδικη εδαφική έκταση δεν ανήκει κατά κυριότητα στους αναιρεσείοντες, αλλά ανήκει στους αναιρεσιβλήτους.
Ο λόγος αυτός είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί, καθόσον, δεν περιέχει από τα ανωτέρω εκτιθέμενα και αναγκαία για το ορισμένο αυτού στοιχεία, τις κρίσιμες παραδοχές του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, ως προς το ζήτημα της μη ύπαρξης κυριότητας των αναιρεσειόντων επί του επιδίκου και της ύπαρξης κυριότητας των αναιρεσιβλήτων επ΄αυτού, υπό τις οποίες συντελέσθηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των ανωτέρω κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, αλλά αποσπασματική μόνο αναφορά γίνεται σ΄ αυτές, η οποία όμως δεν καθιστά εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της πληττόμενης απόφασης.
Περαιτέρω, με τον ίδιο λόγο, όπως εκτιμήθηκε, προβάλλονται αιτιάσεις κατά της πληττόμενης απόφασης, ότι περιέχει ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το ανωτέρω ουσιώδες ζήτημα της μη ύπαρξης κυριότητας των αναιρεσειόντων επί του επιδίκου, καθώς και ότι δεν έλαβε υπόψη ουσιώδη ισχυρισμό των αναιρεσιόντων ότι το, όμορο προς το δικό τους, ακίνητο των αναιρεσιβλήτων έχει, σύμφωνα με την αναφερόμενη στο λόγο αυτό πράξη αναλογισμού και αποζημίωσης, εμβαδόν 1520τ.μ.
και όχι 1748,23 τ.μ. Οι αιτιάσεις αυτές είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες, διότι με αυτές προβάλλονται πλημμέλειες της αναιρεσιβαλλομένης από τους αριθμούς 19 και 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αντίστοιχα, που δεν προβλέπονται από το άρθρο 560 του ως άνω Κώδικα ως λόγοι αναίρεσης κατά αποφάσεων των ειρηνοδικείων και των πολυμελών πρωτοδικείων που εκδόθηκε σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 23-6-2006 αίτηση αναίρεσης των .... κλπ, κατά της 7/2006 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς.
Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Μαϊου 2007. Και
Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 16 Μαϊου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ