Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to failure to prove prior presentation of a new defense argument.

Απόφαση 1098 / 2008 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1098/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Αθανάσιο Κουτρομάνο και Ελένη Σπίτσα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΦΕΙΔΙΑΣ ΑΤΕΒΕ" που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκρποσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σωτήριο Γκεκόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: Ομόρρυθμης Εταιρίας με την επωνυμία "...... ΟΕ-Τεχνική Εταιρία, που εδρεύει στην ..... Θεσσαλονίκης και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Κοντοζαμάνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-2-2002 ανακοπή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 22888/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 2472/2003 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 3-2-2004 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Σπίτσα ανέγνωσε την από 26-10-2004 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Αθανασίου Γιωτάκου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 3 του ν.5960/1933 "περί επιταγής", "η επιταγή εκδίδεται επί τραπεζίτου έχοντος κεφάλαια εις την διάθεσιν του εκδότου και επί τη βάσει συμφωνίας, ρητής ή σιωπηράς, καθ'ην ο εκδότης έχει το δικαίωμα διαθέσεως των κεφαλαίων τούτων δι'επιταγής. Εν τούτοις, εν περιπτώσει μη τηρήσεως των διατάξεων τούτων, η ισχύς του τίτλου ως επιταγής δεν θίγεται.

Επιταγή εκδοθείσα και πληρωτέα εν Ελλάδι ισχύει ως επιταγή μόνον εάν εξεδόθη επί Τραπεζικής Εταιρείας ή επί Ελληνικού νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου ασκούντος εργασίας τραπεζικάς". Η διάταξη αυτή ορίζουσα τις προϋποθέσεις για την έκδοση της επιταγής απαιτεί προς τούτο: α) την ύπαρξη κεφαλαίων στη διάθεση του εκδότη της επιταγής β) την μεταξύ αυτού και του πληρωμή σύμβαση περί πληρωμής της επιταγής από τα κεφάλαια αυτά και γ) την ιδιότητα του πληρωτή ως τραπεζίτη.

Τα κεφάλαια, που έχει η πληρώτρια Τράπεζα στη διάθεση του εκδότη, καλούμενα στις συναλλαγές "πρόβλεψη" μπορεί να συνίστανται, είτε σε καταθέσεις του εκδότη στην Τράπεζα, είτε σε πιστώσεις παρεχόμενες σ'αυτόν από την τράπεζα, είτε και στα δύο. Εξ άλλου με τη σύμβαση επιταγής δηλαδή τη σύμβαση μεταξύ της Τράπεζας και του εκδότη περί διαθέσεως των κεφαλαίων με έκδοση επιταγών, η οποία καταρτίζεται ρητώς σε πελάτη της έχοντα σ'αυτήν διαθέσιμα κεφάλαια βιβλιαρίου (μπλοκ) επιταγών, ή δια πληρωμής από την τράπεζα κάποιας επιταγής, ο μεν εκδότης αναλαμβάνει την υποχρέωση να περιοριστεί, κατά την έκδοση των επιταγών μέσα στα όρια της προβλέψεώς του, η δε πληρώτρια Τράπεζα αναλαμβάνει έναντι εκείνου την υποχρέωση να εξοφλεί τις νομίμως εκδιδόμενες και εμπροθέσμως εμφανιζόμενες σ'αυτήν επιταγές, μέσα στα όρια της τακτικής προβλέψεως.

Ωστόσο, κατά τη ρητή διάταξη του εδαφίου β' του προπαρατεθέντος άρθρου, επιταγή που εκδόθηκε, χωρίς καμία πρόβλεψη ή καθ' υπέρβαση των ορίων αυτής, ή από μη δικαιούχο του αναγραφόμενου στην επιταγή λογαριασμού, που ισοδυναμεί με έκδοση επιταγής χωρίς πρόβλεψη, δεν είναι άκυρη.

Συνεπώς αν εκδόθηκε επιταγή χωρίς να υπάρχει πρόβλεψη γιατί ο εκδότης δεν είναι δικαιούχος του αναγραφόμενου στην επιταγή λογαριασμού, δεν εμποδίζεται η Τράπεζα να πληρώσει αυτήν, ανοίγοντας πίστωση υπέρ του εκδότη και χρεώνοντας, αντιστοίχως αυτόν με το ποσό της πληρωθείσας επιταγής. Η άποψη ότι το κύρος της επιταγής προϋποθέτει εκδότη, δικαιούχο του λογαριασμού είναι αντίθετη με την προδιαληφθείσα διάταξη του άρθρου 3 και η παραδοχή της θα οδηγούσε σε περιπτώσεις συμπαιγνίας ιδίως μεταξύ συζύγων και εταίρων και σε αχρήστευση του τίτλου της επιταγής.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου, η αναιρεσείουσα προβάλλει, ότι με τον πρώτο λόγο της από 22-2-2002 ανακοπής της κατά της 2071/2002 διαταγής πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσ/νίκης, που εκδόθηκε κατόπιν αιτήσεως της αναιρεσιβλήτου, με βάση την ..... επιταγή επί της "Εγνατίας Τράπεζας" ποσού 27.624534 πληρωτέας την 31-12-2001, ισχυρίστηκε ότι η επιταγή αυτή είναι άκυρη και συνακόλουθα απαράδεκτα εκδόθηκε η ανακοπτόμενη διαταγή πληρωμής, διότι εκδόθηκε από αυτή (αναιρεσείουσα), η οποία δεν ήταν δικαιούχος του αναγραφόμενου στην επιταγή αυτή και αναφερόμενου, ως ανήκοντος στον Γ1, με αριθμό .......

τραπεζικού λογαριασμού, και ότι το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, που δίκασε επί εφέσεώς της κατά της 22888/2002 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσ/νίκης, εσφαλμένα ερμηνεύοντας και εφαρμόζοντας τις διατάξεις του ανωτέρω άρθρου 3 του ν.5960/1938 "περί επιταγής" απέρριψε, όπως και το Πρωτοβάθμιο δικαστήριο, τον ανωτέρω λόγο της ανακοπής ως μη νόμιμο. 'Ετσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου, διατάξεις του άρθρου 3 του ν.5960/1933 "περί επιταγής, και ο ανωτέρω από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, λόγος της αναιρέσεως που υποστηρίζει τα αντίθετα είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Επειδή η κατά το άρθρο 632 ΚΠολΔ ανακοπή της διαταγής πληρωμής αποτελεί ειδική μορφή της ανακοπής των άρθρων 583 επ. ΚΠολΔ, και ασκείται όπως η αγωγή. Το δικόγραφο της πρέπει να περιέχει με τρόπο σαφή και ορισμένο όλες τις ενστάσεις κατά του κύρους της διαταγής πληρωμής, ενώ στη διανοιγόμενη με την ανακοπή δίκη δεν εκδικάζεται η καθόλου υπόθεση, αλλά στο μέτρο των λόγων ανακοπής.

Οι λόγοι αυτοί, συνδυαζόμενοι με το αίτημα της ανακοπής προσδιορίζουν την έκταση της εκκρεμοδικίας και οριοθετούν δεσμευτικώς το αντικείμενο της δίκης επί της ανακοπής (Ολ.ΑΠ 10/1997 Ελ.Δ, 38, 768). Ειδικότερα το δικόγραφο της ανακοπής πρέπει να περιέχει τους λόγους της ανακοπής, δηλαδή να προσδιορίζει την έλλειψη εκείνων των ουσιαστικών ή διαδικαστικών προϋποθέσεων που δικαιολογούν την ακύρωση της διαταγής πληρωμής.

Νέοι λόγοι ανακοπής δεν επιτρέπεται να προταθούν από τον ανακόπτοντα για πρώτη φορά στο Εφετείο, ακόμα και αν αφορούν ισχυρισμούς που αναφέρονται στα άρθρα 269 και 527 του ΚΠολΔ, γιατί έναντι των εν λόγω διατάξεων, κατισχύει ως ειδικότερη η διάταξη του άρθρου 585 ΚΠολΔ, κατά την οποία νέοι λόγοι ανακοπής μπορούν να προταθούν μόνο με πρόσθετο δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του δικαστηρίου, προς το οποίο, απευθύνεται η ανακοπή και κοινοποιείται οκτώ ημέρες πριν από τη συζήτηση.

Εξ άλλου για το ορισμένο του από το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, προβλεπόμενου λόγου αναιρέσεως στην περίπτωση της μη λήψεως υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας κάποιου ισχυρισμού, δεν αρκεί να αναγράφεται στο αναιρετήριο ότι το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη το συγκεκριμένο ισχυρισμό, αλλά θα πρέπει να παρατίθενται και όλα τα στοιχεία, από το οποία προκύπτει ότι παραδεκτά προτάθηκε ο ισχυρισμός στο δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, ότι ήταν νόμω βάσιμος και ότι αν γινόταν δεκτός θα επηρέαζε ευνοϊκά για τον αναιρεσείοντα το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης (Ολ ΑΠ 43/1990, ΑΠ 106/2001).

Στην προκείμενη περίπτωση, με το δεύτερο (τελευταίο) λόγο της αιτήσεως αναίρεσης, προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, πλημμέλεια της μη λήψεως υπόψη του ουσιώδους ισχυρισμού της αναιρεσείουσας ότι η επίδικη επιταγή με βάση την οποία εκδόθηκε η ανακοπτόμενη ανωτέρω διαταγή πληρωμής, δόθηκε από τον Γ1 και από το δικό του τραπεζικό λογαριασμό, ως εγγύηση για τις συναλλαγές που είχε η αναιρεσείουσα με την αναιρεσίβλητη και ότι τον ισχυρισμό της αυτόν προέβαλε πρωτοδίκως με τις από 5-4-2000 κατατιθέμενες προτάσεις της, αλλά και με το δεύτερο λόγο της από 28-9-2002 εφέσεώς της.

Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι αόριστος και εντεύθεν απαράδεκτος διότι δεν επικαλείται η αναιρεσείουσα ότι προέβαλε τον ισχυρισμό αυτό με το δικόγραφο της ανακοπής ή με πρόσθετο λόγο ανακοπής στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, ούτε εξ άλλου προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου της ανακοπής ότι προβλήθηκε τέτοιος ισχυρισμός.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3-2-2004 αίτηση της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΦΕΙΔΙΑΣ Α.Τ.Ε.Β.Ε." για αναίρεση της 2472/2003 αποφάσεως του Εφετείου ΘΕσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Μαΐου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Μαΐου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ