1097/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1097 / 2012 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1097/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Εμμανουήλ Καλούδη), Βασίλειο Φούκα, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Δημήτριο Κράνη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 21 Μαΐου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Σ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Παπαδάκο .

Του αναιρεσίβλητου: Χ. Χ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Απόστολο Αντωνίου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-3-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5241/2009 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 71/2011 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 23 Μαΐου 2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Γεωργέλλης ανέγνωσε την από 11 Μαΐου 2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος της αναίρεσης κατά το εις το αιτιολογικό μέρος και ν' απορριφθούν οι λοιποί λόγοι.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 106, 335 και 338 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι "πράγματα" κατά την έννοια της πρώτης από αυτές (άρθρο 559 αριθ. 8) που προτάθηκαν ή δεν προτάθηκαν, των οποίων η λήψη ή μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο ιδρύει τον προβλεπόμενο από αυτή λόγο αναιρέσεως, αποτελούν οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που θεμελιώνουν ή καταλύουν τη βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όχι δε και ο ισχυρισμός που συνέχεται με την ιστορική αιτία της αγωγής, της ένστασης ή της αντένστασης, ο οποίος αποκρούεται ή γίνεται δεκτός με την παραδοχή ή την απόρριψη, αντίστοιχα, ως αβασίμων ή βάσιμων των θεμελιωτικών της αγωγής ένστασης ή αντένστασης πραγματικών γεγονότων.

Εξάλλου, δεν αποτελούν "πράγματα" και τα επικαλούμενα από τους διαδίκους αποδεικτικά μέσα και, πολύ περισσότερο, η αξιολόγηση από το δικαστήριο του περιεχομένου των εγγράφων και των λοιπών αποδεικτικών μέσων. Επομένως, δεν ιδρύεται ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως αν δεν λήφθηκαν υπόψη επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων, έστω και αν προτείνονται ως λόγος εφέσεως, όπως και οι νομικοί ισχυρισμοί ή η νομική επιχειρηματολογία των διαδίκων, ούτε οι ισχυρισμοί που ανάγονται στην κατ' ορθή ερμηνεία έννοια του εφαρμοστέου νόμου (Ολ.ΑΠ 3/1997).

Επίσης, δεν ιδρύεται ο πιο πάνω λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη του ισχυρισμό αλλά τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό, γιατί η απόρριψη αυτή σημαίνει ότι έχει ληφθεί υπόψη ο ισχυρισμός, ανεξάρτητα αν δεν έγινε δεκτός. Κατ' ακολουθίαν ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι οι φερόμενοι ως μη ληφθέντες υπόψη ισχυρισμοί περί του ότι το καταβληθέν ποσό των 80.000 $ αφορούσε οφειλόμενο εκ μέρους του ενάγοντος προς αυτόν (εναγόμενο) ποσό από τις προσφερθείσες σ' εκείνον υπηρεσίες και όχι δάνειο, δεν αποτελούν πράγματα κατά την έννοια της ανωτέρω διατάξεως αλλά αρνητικούς της αγωγής ισχυρισμούς, αυτά δε πέραν του ότι και ρητά αποκρούστηκαν με την προσβαλλόμενη απόφαση.

Η νομική αοριστία της αγωγής στηρίζει λόγο αναίρεσης για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ.), αν το δικαστήριο για τη θεμελίωση της αγωγής ή της ανακοπής στο συγκεκριμένο κανόνα δικαίου αρκέσθηκε σε στοιχεία λιγότερα ή αξίωσε περισσότερα εκείνων που ο κανόνας αυτός απαιτεί για τη γένεση του δικαιώματος. Αντίθετα το ορισμένο ή αόριστο της αγωγής ως προς την έκθεση σε αυτή των πραγματικών περιστατικών που απαρτίζουν την ιστορική της αιτία (ποιοτική ή ποσοτική αοριστία) εκτιμά κυριαρχικώς το δικαστήριο της ουσίας και δεν υπόκειται κατά τούτο η απόφαση του σε αναιρετικό έλεγχο, εκτός αν αυτό έκρινε ορισμένη την αγωγή λαμβάνοντας υπόψη γεγονότα μη διαλαμβανόμενα σε αυτή και ασκούντα ουσιώδη επιρροή στην περί του νόμω βάσιμου της ή αντιθέτως έκρινε αόριστη την αγωγή επειδή δεν έλαβε υπόψη τέτοια γεγονότα, καίτοι διαλαμβάνονταν σε αυτή, οπότε μπορούν να θεμελιωθούν οι από το άρθρο 559 αριθ.8 και 14 Κ.Πολ.Δ. λόγοι αναίρεσης.

Στη προκειμένη περίπτωση ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος εξέθεσε στην ένδικη αγωγή του, κατά το μέρος που ενδιαφέρει εδώ, ότι στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου 2001 δάνεισε στον εναγόμενο και ήδη αναιρεσείοντα το ποσό των 135.000 $ το οποίο ποσό θα εισέπραττε στην αλλοδαπή και ότι στις 6 Δεκεμβρίου 2001 ύστερα από σχετική εντολή του (ενάγοντος ) από τις 5-12-2001 προς τη τράπεζα στην οποία τηρούσε λογαριασμό, η τελευταία μέσω της Ολλανδικής Τράπεζας υπό την επωνυμία "ΑΒΝ ΑΜΚΟ ΒΑΝΚ" διεβίβασε στον συνεργάτη του εναγομένου "A.

C., κάτοικο Amsterdam, το ποσό των 55.000$, το οποίο ο τελευταίος και εισέπραξε, και στις 13 Δεκεμβρίου 2001 με εντολή του επίσης, ο εναγόμενος εισέπραξε από την εις Γενεύη Ελβετίας εδρεύουσα εταιρία με την επωνυμία "LOYDS TSB BANK PLC" το ποσό των 80.000 $. Με βάση τα πραγματικά αυτά περιστατικά ζήτησε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να του καταβάλει το ισότιμο του ποσού των 135.000 $ σε ευρώ κατά το συμβατικό χρόνο της απόδοσης (14-2-2002).

Η αγωγή κατά το μέρος που ζητείται με αυτή η απόδοση του δανείου κατά το ανωτέρω ποσό των 55.000 ευρώ είναι αόριστη, διότι δεν αναφέρονται σ' αυτή οι λόγοι που το ποσό τούτο καταβλήθηκε στον προαναφερθέντα συνεργάτη του εναγομένου για να είναι δυνατόν να κριθεί, αν η καταβολή αυτή έχει έννομες συνέπειες για τον εναγόμενο.

Το Εφετείο που έκρινε ορισμένη και βάσιμη την αγωγή δεχόμενο ότι αναφέρεται σ' αυτή ότι ο προαναφερθείς συνεργάτης εισέπραξε το ποσό των 55.000 $ ενεργώντας για λογαριασμό του εναγομένου, έλαβε υπόψη του πράγματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης χωρίς να έχουν προταθεί και έτσι υπέπεσε στη πλημμέλεια κατ' εκτίμηση του αριθ. 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

γι' αυτό και ο σχετικός πρώτος λόγος της αναίρεσης είναι βάσιμος.

Συνεπώς πρέπει ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που αφορά την απόδοση ως δανείου του ποσού των 55.000 δολλαρίων ΗΠΑ. Περαιτέρω και ενόψει του ότι η υπόθεση δεν χρειάζεται άλλη διερεύνηση κατά το μέρος που αναιρείται η απόφαση πρέπει να κρατηθεί και να δικασθεί η υπόθεση από το τμήμα τούτο (άρθρο 580 παρ. 3 εδ. α' ΚΠολΔ) και αφού γίνει δεκτή η έφεση κατά το σχετικό της λόγο να εξαφανισθεί η με αυτή προσβληθείσα απόφαση κατά το μέρος που είχε κρίνει αντίθετα και ν' απορριφθεί ως αόριστη η αγωγή κατά το αιτούμενο ποσό των 55.000 δολλαρίων ΗΠΑ. Για το ενιαίο δε της εκτέλεσης πρέπει η ίδια πρωτόδικη απόφαση να εξαφανισθεί και ως προς τις λοιπές της διατάξεις, για τις οποίες δεν ανατρέπεται κατά παραδοχή σχετικού λόγου. Εξάλλου πρέπει, κατά νέα κατανομή των δικαστικών εξόδων ανάλογα με τη νίκη και ήττα των διαδίκων (αρθρ. 183, 178 Κ.Πολ.Δ), να καταδικασθεί ο εναγόμενος σε βάρος των δικαστικών εξόδων του ενάγοντος όλων των βαθμών.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθ. 71/2011 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς κατά το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό.

Κρατεί και δικάζει την υπόθεση.

Δέχεται την έφεση.

Εξαφανίζει την υπ. αριθ. 5241/2009 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς.

Απορρίπτει την αγωγή κατά το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό. Δέχεται εν μέρει την αγωγή.

Υποχρεώνει τον εναγόμενο να καταβάλει στον ενάγοντα το ισότιμο των 80.000.000 δολλαρίων ΗΠΑ σε ευρώ κατά το χρόνο απόδοσης του δανείου (14-2-2002), ήτοι το ποσό των εξήντα εννέα χιλιάδων πεντακοσίων σαράντα τεσσάρων (69.544) Ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επόμενη του χρόνου απόδοσης.

Καταδικάζει τον εναγόμενο σε μέρος των δικαστικών εξόδων του ενάγοντος τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Ιουνίου 2012. Και,

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Ιουνίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ