1097/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1097 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1097/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Φούκα, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη και Γεώργιο Γεωργέλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του στις 10 Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ε. Λ. του Μ. και 2. Ν. συζ. Ε. Λ., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν. Στο σημείο αυτό το πληρεξούσιος δικηγόρος του αναιρεσιβλήτου δήλωσε ότι το σωστό όνομα της δεύτερης των αναιρεσειόντων είναι Α.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Ψ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Πολύβιο Λαγουδάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13 Απριλίου 2006 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Χανίων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 491/2006 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 288/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 3 Μαρτίου 2009 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Γεωργέλλης ανέγνωσε την από 24 Σεπτεμβρίου 2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη των αντιδίκων του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 286 περ. α', 287, 291 παρ. 1 και 2 και 292 ΚΠολΔ, σε συνδυασμό και με τις διατάξεις των άρθρων, 1846 και 1847 ΑΚ, προκύπτει ότι η δίκη διακόπτεται, εκτός από άλλες περιπτώσεις αν, εωσότου τελειώσει η προφορική συζήτηση μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση, πεθάνει κάποιος διάδικος.

Η διακοπή επέρχεται από τη γνωστοποίηση του λόγου της διακοπής προς τον αντίδικο με επίδοση δικογράφου ή με προφορική δήλωση στο ακροατήριο, ή εκτός του ακροατηρίου κατά την επιχείρηση διαδικαστικής πράξης από εκείνον που έχει το δικαίωμα να επαναλάβει τη δίκη ή και από εκείνον που μέχρι τη στιγμή της επέλευσης του θανάτου ήταν πληρεξούσιος του θανόντα διαδίκου.

Ο αντίδικος εκείνου υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή της δίκης και ο ομόδικός του μπορούν να προκαλέσουν την επανάληψη της δίκης, που έχει διακοπεί, προσκαλώντας τον τελευταίο για το σκοπό αυτό με κοινοποίηση δικογράφου, ενώ μπορεί να του γνωστοποιήσει την πρόσκληση, και πριν από τη γνωστοποίηση του γεγονότος που προκάλεσε τη διακοπή (θανάτου), θεωρώντας ότι αυτή επήλθε, οπότε, στην τελευταία αυτή περίπτωση, η δίκη επαναλαμβάνεται αυτοδικαίως τριάντα ημέρες μετά την κοινοποίηση της πρόσκλησης.

Ως διάδικος υπέρ του οποίου επήλθε η διακοπή της δίκης στην περίπτωση θανάτου του αρχικού διαδίκου νοείται ο καθολικός του διάδικος (κληρονόμος του), ο οποίος, όμως, δεν μπορεί να κληθεί για επανάληψη της δίκης που έχει διακοπεί πριν περάσει η τετράμηνη προθεσμία της αποποίησης ή πριν χάσει με οποιονδήποτε άλλον τρόπο το δικαίωμα της αποποίησης.

Στην προκειμένη περίπτωση μετά την άσκηση (10-3-2009) της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως και ειδικότερα στις 27-2-2010 επήλθε ο θάνατος της δεύτερης αναιρεσείουσας Ν. συζ. Ε. Λ. (βλ. την με αριθ. 7/Β/2010 ληξιαρχική πράξη του ληξίαρχου του Δήμου Πελεκάνου). Ο αναιρεσίβλητος μετά την πάροδο της τετράμηνης προθεσμίας αποποιήσεως της κληρονομίας, με την από 3-11-2009 κλήση του προς τους εξ αδιαθέτου κληρονόμους της θανούσης ως μόνους πλησιέστερους συγγενείς της κατά το χρόνο του θανάτου της (βλ. το με αριθ. Πρωτ. ... πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης του Δημάρχου του Δήμου Πελεκάνου Ν. Χανίων), ήτοι το σύζυγό της Ε. Λ. και τα τέκνα της Γ., Μ. και Α. Λ., Μ. συζ. Σ. και Α. συζ. Ι. Π. το γένος Ε. και Α. Λ., που επιδόθηκε σ' αυτούς αντίστοιχα με τις υπ' αριθ. 985Ε/8-11-2010, 984Ε/8-11-2010, 1008Ε/9-11-2010, 993Ε/8-11-2010, 983Ε/8-11-2010 ΚΑΙ 986Ε/8-11/2010 εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Χανίων Ι. Β.-Σ., προσκάλεσε αυτούς σε αναγκαστική επανάληψη της δίκης που είχε διακοπεί με το θάνατο της προαναφερθείσης αναιρεσείουσας και συζήτηση της υπόθεσης στην αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (10-1-2010), στην οποία και είχε αναβληθεί η εκδίκαση της υπόθεσης με σχετική σημείωση το πινάκιο από τη δικάσιμο της 4-10-2010 που είχε ορισθεί. Μα την ίδια εξάλλου κλήση κλητεύθηκε για τη συζήτηση της υπόθεσης ο προαναφερθείς Ε. Λ.ς και με την ιδιότητά του ως αναιρεσείων.

Κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του οικείου πινακίου κανένας από τους προαναφερθέντες διαδίκους δεν παραστάθηκε, Κατ' ακολουθίαν των προεκτεθέντων παραδεκτά επαναλαμβάνεται η διακοπείσα δίκη και πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση σαν να ήταν οι απολειπόμενοι αυτοί διάδικοι παρόντες (άρθρ. 576§1 ΚΠολΔ).

Οι λόγοι αναίρεσης που προβλέπονται από το άρθρο 560 ΚΠολΔ για τις αποφάσεις των Ειρηνοδικείων, καθώς και των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων και οι οποίοι είναι οι αντίστοιχοι των αριθ. 1, 2, 3, 4, 5 και 7 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ορίζονται περιοριστικά με συνέπεια λόγος αναίρεσης τέτοιας απόφασης που δεν περιλαμβάνεται στη διάταξη αυτή όπως είναι οι λοιποί λόγοι της αναίρεσης που προβλέπονται από τους αριθ. 6, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19 και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ να είναι απαράδεκτος.

Περαιτέρω ο λόγος αναίρεσης από τη προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ που είναι εννοιολογικά ταυτόσημη με εκείνη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοσθεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα.

Στη προκειμένη περίπτωση όπως από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει το Πολυμελές Πρωτοδικείο Χανίων σε σχέση με την υπ. αριθ. καταθ. 224/2005 αγωγή του ενάγοντος αναιρεσιβλήτου, αφού δέχθηκε την κατάρτιση σύμβασης συμβιβασμού μεταξύ του ενάγοντος και των εναγομένων αναιρεσειόντων από τον οποίο ο ενάγων δεν υπαναχώρησε, αλλά ούτε και σχετική ένσταση από την πλευρά των εναγομένων προβλήθηκε, δέχθηκε την έφεση του ενάγοντος κατά της απόφασης του Ειρηνοδικείου με την οποία είχε γίνει δεκτό ότι ο ενάγων είχε υπαναχωρήσει σιωπηρά από τον ένδικο συμβιβασμό και είχε απορριφθεί η αγωγή, εξαφάνισε την προσβαλλόμενη απόφαση, κράτησε και δίκασε την υπόθεση, δέχθηκε την αγωγή και υποχρέωσε τους εναγομένους ως υπόχρεους από τον καταρτισθέντα συμβιβασμό να καταβάλουν στον ενάγοντα ο καθένας από αυτούς 8.114,45 ευρώ με το νόμιμο τόκο κατά τα εις αυτή ως οφειλόμενο υπόλοιπο.

Με τους πρώτο δεύτερο και τρίτο λόγο της αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι εσφαλμένα το Πρωτοδικείο δέχθηκε ότι ο ενάγων δεν είχε υπαναχωρήσει από το συμβιβασμό. Και οι τρεις αυτοί λόγοι της αναίρεσης είναι προεχόντως απαράδεκτοι διότι δι' αυτών πλήττεται η εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων από το Δικαστήριο της ουσίας που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο (άρθρ. 561 παρ.1 ΚΠολΔ).

Με τον έκτο λόγο της αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το Πρωτοδικείο διαμόρφωσε τη\ απόφασή του (διατακτικό) σύμφωνα με το περιεχόμενο τοι συμβιβασμού ενώ ο αντίδικος είχε εγκαταλείψει το συμβιβασμό με τις αναφερόμενες στο λόγο αυτό ενέργειές του. Ο λόγος αυτός είναι επίσης απαράδεκτος διότι δι' αυτού πλήττεται η εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων από το Δικαστήριο της ουσίας που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο (άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ).

Με τον τέταρτο λόγο της αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι εσφαλμένα το Πρωτοδικείο απέρριψε ως αόριστη την με αριθ. κατ. 128/2006 αγωγή των αναιρεσειόντων με την αιτιολογία ότι δεν γίνεται σ' αυτή αναφορά συγκεκριμένου λόγου ακύρωσης ή ακυρωσίας του επίδικου συμβιβασμού ενώ αναφερόταν σ' αυτή ότι είχε γίνει υπαναχώρηση από τον εν λόγω συμβιβασμό εκ μέρους του αντιδίκου τους.

Επίσης με τον πέμπτο λόγο της αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι εσφαλμένα το Πρωτοδικείο απέρριψε ως αόριστη την ίδια αγωγή τους που στηρίζεται στις διατάξεις του αδικαιολογήτου πλουτισμού με την αιτιολογία ότι δεν γίνεται συγκεκριμένη αναφορά για ακύρωση του συμβιβασμού ενώ υπήρχε τέτοια αναφορά στη πλάνη και στην απειλή σε βάρος τους εκ μέρους του αντιδίκου τους.

Αμφότεροι οι λόγοι αυτοί κατ' εκτίμηση από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και όχι από τον αριθ. 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτοι, διότι σύμφωνα με τα εκτεθέντα στη μείζονα πρόταση τέτοιος λόγος αναίρεσης κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδόθηκαν σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, όπως και η προκειμένη, δεν προβλέπεται από τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ.

Με τον έβδομο λόγο της αναίρεσης προβάλλεται κατ' εκτίμηση η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη την ύπαρξη δεδικασμένου που πηγάζει από τις αναφερόμενες στο λόγο τούτο αποφάσεις. Ο λόγος αυτός κατ' εκτίμηση από τον αριθ. 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και όχι από τον αριθ. 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ που αναφέρεται στο αναιρετήριο είναι απαράδεκτος, διότι όπως εκτέθηκε στη μείζονα σκέψη τέτοιος λόγος αναίρεσης κατά των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδόθηκαν σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, όπως και η προκειμένη, δεν προβλέπεται από τη διάταξη του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3 Μαρτίου 2009 αίτηση των Ε. Λ. και Ν. συζ. Ε. Λ. για αναίρεση της υπ' αριθ, 288/2008 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα Ε. Λ. και τους συνεχίζοντες τη δίκη για την αποβιώσασα αναιρεσείουσα Ν. συζ. Ε. Λ. στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Μαΐου 2011. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 27 Ιουνίου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ