Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to specify substantive law violation details.

Απόφαση 1093 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1093/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Δαβίλλα, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη και Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ....., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λάμπρο Σέμπο.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών. Δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-3-1999 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 18/2000 του ίδιου Δικαστηρίου και 6343/2001 του Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση της οποίας ζήτησε το ήδη αναιρεσίβλητο με την από 20 Φεβρουαρίου 2002 αίτησή του.

Εκδόθηκε η 974/2003 απόφαση του Αρείου Πάγου με την οποία αναιρέθηκε η ως άνω εφετειακή απόφαση και παραπέμφθηκε η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο ως άνω Εφετείο, που συγκροτήθηκε από άλλους δικαστές και που εξέδωσε στη συνέχεια την 6209/2004 απόφαση. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 2 Δεκεμβρίου 2004 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μάριος – Φώτιος Χατζηπανταζής, διάβασε την από 7-2-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως προκύπτει από την επικαλούμενη και προσκομιζόμενη υπ΄ αριθμ. ..... έκθεση επιδόσεως του αρμόδιου στο Πρωτοδικείο Αθηνών δικαστικού επιμελητή ....., με επιμέλεια της αναιρεσείουσας, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στο αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο κυρωμένο αντίγραφο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως με την υφιστάμενη παρά πόδας αυτής πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτησή της κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο. Επομένως, εφόσον το αναιρεσίβλητο δεν εμφανίσθηκε κατά την ως άνω δικάσιμο, κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση στη σειρά της από το οικείο πινάκιο, πρέπει, κατά το άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., να προχωρήσει η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως παρά την απουσία αυτού.

Επειδή, η παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου, που προβλέπεται ως λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ., είναι δυνατό να έχει ως περιεχόμενο και την αιτίαση ότι η αγωγή, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη τελεσίδικη απόφαση, απορρίφθηκε ως μη νόμιμη, ενώ συνέβαινε το αντίθετο σύμφωνα με τον συγκεκριμένο κανόνα του ουσιαστικού δικαίου.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως για να είναι ορισμένος πρέπει να αναφέρεται με πληρότητα στο αναιρετήριο η ιστορική βάση της αγωγής, που απορρίφθηκε ως νόμω αβάσιμη (Ολ. Α.Π. 28/1998). Στην προκείμενη περίπτωση, με τους πρώτο, κατά το πρώτο μέρος του και δεύτερο λόγους της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, κατ΄ εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 4 παρ. 1 του Συντάγματος και 20 παρ. 3 του Ν. 2515/1997, έκρινε ότι η αιτούμενη από την αναιρεσείουσα προσωπική διαφορά των αποδοχών της δεν υπολογίζεται επί του συνόλου των αποδοχών και απολαβών της νέας της θέσεως στο Υπουργείο Εθνικής ΄Αμυνας (ΓΕΝ-ΚΕΦΝ) όπου μετετάγη από τα «Ναυπηγεία Ελευσίνος ΑΕ» και απέρριψε εντεύθεν την αγωγή αυτής ως νόμω αβάσιμη.

Στο αναιρετήριο όμως δεν αναφέρεται για την πληρότητα των λόγων αυτών, όπως απαιτείται από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμ. 4 και 56 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., η ιστορική βάση της αγωγής, ήτοι τα πραγματικά περιστατικά, που είχε επικαλεσθεί η αναιρεσείουσα στην αγωγή της για τη θεμελίωσή της, ώστε να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος για το αν η απόρριψη αυτής ως νόμω αβάσιμης συνιστά ή όχι παραβίαση των προαναφερομένων διατάξεων ουσιαστικού δικαίου.

Επομένως, οι ανωτέρω λόγοι της αναιρέσεως, υπό την εν λόγω διατύπωσή τους, είναι αόριστοι και πρέπει να απορριφθούν.

Επειδή, ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ. προϋποθέτει ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και ελλείψεις ή ασάφειες στη διατύπωση της ελάσσονος πρότασης της προσβαλλόμενης απόφασης σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Συνεπώς, ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή ή την ένσταση, ως μη νόμιμη ή ως αόριστη (Ολ. Α.Π. 44/1990). Στην κρινόμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, απέρριψε την ένδικη αγωγή της αναιρεσείουσας, ως νόμω αβάσιμη. ΄Ετσι, ο πρώτος, κατά το δεύτερο μέρος του, λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ., κατά τον οποίο η ανωτέρω απόφαση στερείται νόμιμης βάσης, ένεκα ελλείψεως ή ανεπάρκειας αιτιολογίας και εντεύθεν, παραβιάσεως εκ πλαγίου των προαναφερομένων ουσιαστικού δικαίου διατάξεων, είναι απαράδεκτος και πρέπει να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 2-12-2004 αίτηση της ..... για αναίρεση της υπ΄ αριθμ. 6209/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 14 Μαρτίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Μαϊου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ