1092/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1092 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1092/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Μαρτίου 2011, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Γ. Κ. του Π., 2) Γ. Γ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αναστάσιο Δημητρούκα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ ΑΕΓΑΖ", που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Καραγκούνη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 8/9/2003 και 20/5/2004 αγωγές των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αγρινίου και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 244/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 570/2007 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15/5/2009 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 18/2/2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αίτησης, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 570/2007 απόφασης του Εφετείου Πατρών.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά την έννοια των άρθρων 2 και 5 του ν.489/1976 η σύμβαση ασφάλισης, με την οποία καλύπτεται η από την κυκλοφορία του αυτοκινήτου έναντι τρίτων αστική ευθύνη καταρτίζεται με απλή συναίνεση των συμβαλλομένων και λογίζεται καταρτισμένη από τότε που ο ασφαλιστής θα αποδεχθεί την περί ασφαλίσεως πρόταση. Αν μεταξύ πρότασης και αποδοχής μεσολαβεί ορισμένο χρονικό διάστημα τότε η σύμβαση ασφάλισης δεν συνάπτεται πριν από την αποδοχή και επομένως αν, στο ενδιάμεσο διάστημα, συμβεί ατύχημα, τούτο δεν καλύπτεται ασφαλιστικά. Εξαίρεση υπάρχει αν με την πρόταση συνήφθη συγχρόνως σύμβαση προσωρινής κάλυψης, σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ.2 και 3 της Κ4/585/5-4-1978 απόφαση του Υπουργού Εμπορίου, οπότε χορηγείται από τον ασφαλιστή προσωρινό σημείωμα κάλυψης. Μόνη η αίτηση του ενδιαφερομένου για ασφαλιστική κάλυψη, η οποία περιέχει πρόταση προς σύναψη σύμβασης ασφάλισης και παραδίδεται στον ασφαλιστικό πράκτορα, ο οποίος δεν έχει εξουσία αντιπροσώπευσης της ασφαλιστικής εταιρίας, δεν δημιουργεί στάδιο ασφαλιστικής κάλυψης με προσωρινή σύμβαση, αφού και στην περίπτωση αυτή για την προσωρινή, μέχρι την έκδοση του ασφαλιστηρίου, κάλυψη πρέπει να γίνει αποδεκτή η σχετική πρόταση (ΑΠ 1081/2002).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε τα εξής, ως προς το κρίσιμο, για την έκβαση της αίτησης αναίρεσης, ζήτημα της ασφαλιστικής κάλυψης από την εναγομένη - νυν αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία, κατά το χρόνο επέλευσης του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος, του ζημιογόνου αυτοκινήτου (...

ΙΧΕ), του οποίου ο οδηγός και ιδιοκτήτης κρίθηκε υπαίτιος για την επέλευσή του και για τις εξ αυτού προκληθείσες ζημίες στα αυτοκίνητα, με τα οποία συγκρούσθηκε, ιδιοκτήτες των οποίων είναι οι ενάγοντες - νυν αναιρεσείοντες, ζήτημα το οποίο (και μόνον) αφορούν οι λόγοι αναίρεσης: "Ο πρώτος εναγόμενος στις 29-3-2002 προσήλθε στον ασφαλιστικό πράκτορα της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας στο Λουτρό Αιτωλοακαρνανίας Α.

Μ. και έκανε αίτηση (πρόταση) ασφαλιστικής σύμβασης. Η τελευταία αποδέχθηκε την πρόταση και ασφάλισε το ζημιογόνο αυτοκίνητο για το χρονικό διάστημα από 26-4-2002 και ώρα 12μ. έως 26-10-2002. Κατά το χρονικό διάστημα όμως από την παραπάνω πρόταση ασφαλιστικής σύμβασης (29-3-2002) μέχρι την 12μ. της 26-4-2002 το παραπάνω Ι.Χ.Ε αυτοκίνητο δεν ήταν ασφαλισμένο στην εναγομένη, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι είχε εκδοθεί προσωρινό ασφαλιστήριο.

Ειδικότερα αποδείχθηκε ότι ο συνεργάτης - ασφαλιστικός πράκτορας της εναγομένης χορήγησε στον πρώτο εναγόμενο την υπ' αριθμ. 221646/29-3-2002 έντυπη βεβαίωση στην οποία βεβαιωνόταν ότι αυτός υπέβαλε αίτηση για έκδοση ασφαλιστικού συμβολαίου. Ρητά στη βεβαίωση αυτή αναφέρεται ότι "ο χρόνος έναρξης της ασφαλιστικής κάλυψης αρχίζει από την ημέρα αποδοχής της αίτησης από την ασφαλιστική εταιρεία και πληρωμής των αντιστοίχων ασφαλίστρων από τον αντισυμβαλλόμενο".

Η βεβαίωση αυτή σε καμμιά περίπτωση δεν συνιστά προσωρινό ασφαλιστήριο, αφού δεν προκύπτει τέτοια πρόθεση των συμβαλλομένων, λαμβανομένου υπόψη ότι δεν είχαν καταβληθεί τα ασφάλιστρα της κύριας ασφάλισης ούτε της προσωρινής, αφού κάτι τέτοιο ούτε προτείνεται από τον πρώτο εναγόμενο ούτε αποδεικνύεται από τα προαναφερόμενα αποδεικτικά μέσα.

Και είναι αληθές ότι στην προαναφερόμενη βεβαίωση έχει σημειωθεί ιδιογράφως ότι "ισχύει από 30-3-2002 έως 30-4-2002". Από αυτό όμως δεν συνάγεται ότι έχει συναφθεί σύμβαση προσωρινής κάλυψης και ότι η βεβαίωση αυτή επέχει θέση προσωρινού ασφαλιστηρίου, όπως αβάσιμα ισχυρίζονται οι εναγόμενοι, εφόσον από κανένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο προκύπτει τέτοια συμφωνία των συμβαλλομένων μερών.

Επομένως κατά τον χρόνο που έγινε η προαναφερόμενη σύγκρουση (1.50 της 26-4-2002) το ζημιογόνο αυτοκίνητο δεν ήταν ασφαλισμένο στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία, αφού, όπως προαναφέρεται, η ασφαλιστική σύμβαση άρχισε την 12 μ. της 26-4-2002". Και υπό τις παραδοχές αυτές έκρινε ότι ήταν απορριπτέες οι κρινόμενες αγωγές, ως προς την εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία και αφού εξαφάνισε, ως προς το κεφάλαιο αυτό, την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, η οποία είχε κρίνει τα αντίθετα, έκανε δεκτή κατ' ουσία την έφεση, την ασκηθείσα από την ασφαλιστική εταιρεία, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, δίκασε και πάλι τις κρινόμενες αγωγές και απέρριψε αυτές, ως προς την εναγομένη - νυν αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία.

Με το να κρίνει έτσι το Εφετείο, ορθά ερμήνευσε και εφήρμοσε τις προαναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις και διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο, για την ορθή ή μη εφαρμογή των διατάξεων αυτών. Ειδικώς, ως προς την επικαλούμενη στο αναιρετήριο αντίφαση, στην οποία κυρίως εστιάζεται η δήθεν ύπαρξη αντιφατικής αιτιολογίας, εκ του ότι, ενώ, κατά την άποψη των αναιρεσειόντων, η προσβαλλομένη απόφαση δέχεται ότι χορηγήθηκε, από τον ασφαλιστικό πράκτορα, βεβαίωση προσωρινής κάλυψης, εν τούτοις στη συνέχεια και κατά τρόπο αντιφατικό, δέχεται ότι η βεβαίωση αυτή δεν συνιστά προσωρινή ασφάλιση, από το περιεχόμενο της προσβαλλομένης απόφασης, σαφώς προκύπτει ότι δεν διαλαμβάνονται οι ως άνω φερόμενες ως δήθεν διαλαμβανόμενες παραδοχές, αλλά ότι το δικάσαν Εφετείο δέχθηκε ότι η χορηγηθείσα βεβαίωση δεν εκάλυπτε (ούτε προσωρινά) τον ενδιάμεσο χρόνο.

Επομένως, οι από το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ λόγοι αναίρεσης, με τους οποίους αποδίδεται αντίστοιχα η πλημμέλεια της ευθείας και εκ πλαγίου παραβίασης των ως άνω, ουσιαστικού δικαίου, διατάξεων είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι, ο δεύτερος δε απ'αυτούς διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση.

Ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.20 του ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δέχεται ως περιεχόμενο εγγράφου καταδήλως διαφορετικό από το αληθινό και καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα, δηλαδή όταν υποπίπτει σε διαγνωστικό σφάλμα του κειμένου του εγγράφου (λάθος στην ανάγνωση). Δεν ιδρύεται όμως ο λόγος όταν η αιτίαση αναφέρεται όχι στη λανθασμένη ανάγνωση αλλά στην εκτίμηση του περιεχομένου του, για τη συναγωγή αποδεικτικού συμπεράσματος διαφορετικού από εκείνο που θεωρεί ορθό ο αναιρεσείων. Δηλαδή δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός όταν το δικαστήριο ερμηνεύει με διαφορετικό τρόπο τη δικαιοπραξία από εκείνον που θεωρεί ορθό ο διάδικος.

Εν προκειμένω με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης, υπό την επίκληση του αρθρ.559 αριθ.20 ΚΠολΔ, προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της από 29-3-2002 βεβαίωσης του ασφαλιστικού πράκτορα, την οποία επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν στο Εφετείο οι ενάγοντες-νυν αναιρεσείοντες. Όμως ο παραπάνω λόγος είναι απαράδεκτος, διότι η πλημμέλεια που προσάπτεται στην απόφαση δεν αφορά παραμόρφωση του περιεχομένου του ως άνω εγγράφου, αλλά αναφέρεται σε σφάλμα του δικάσαντος δικαστηρίου, ως προς την εκτίμηση του περιεχομένου του εγγράφου αυτού, προς συναγωγή του αποδεικτικού του πορίσματος, περί του ότι η ως άνω φερόμενη ως παραμορφωθείσα βεβαίωση δεν συνιστά προσωρινό ασφαλιστήριο και δεν περιέχει σύμβαση προσωρινής ασφαλιστικής κάλυψης.

Μετά από αυτά, η αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να καταδικασθούν οι ηττηθέντες αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (αρθ.176 και 183 ΚΠολΔ), κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-5-2009 αίτηση των Γ. Κ. και Γ. Γ., για αναίρεση της υπ'αριθμ.570/2007 απόφασης του Εφετείου Πατρών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 15 Απριλίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 24 Ιουνίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ