1091/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1091 / 2017 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1091/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Σακκά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, ο οποίος ορίστηκε με την υπ’ αριθμ. 64/2017 Πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου, κωλυομένης της Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δήμητρας Παπαντωνοπούλου, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό, Αβροκόμη Θούα και Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Μαρτίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Κ. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο.

Της αναιρεσίβλητης: Ε. Α. του Π., η οποία απεβίωσε, όπως προκύπτει από το υπ’ αριθμ. 47/2016 πρακτικό του Δικαστηρίου τούτου και κληρονομήθηκε από τους: 1) Α. Α. του Π., κατοίκου ... και 2) Π. Α. του Π., κατοίκου ..., οι οποίοι συνεχίζουν τη βιαίως διακοπείσα δίκη. Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Πρόκο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 10-6-2008, 12-6-2008, 10-6-2008 και 30-5-2008 αγωγές της αρχικής διαδίκου Ε. Α., που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3840/2011, 3841/2011, 3842/2011 και 3839/2011 του ίδιου Δικαστηρίου, αντίστοιχα, 4695/2013 και 4694/2013, μη οριστικές και 4895/2014, 4900/2014, 4901/2014 και 4903/2014 οριστικές του Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση των τεσσάρων τελευταίων αποφάσεων ζητεί ο αναιρεσείων με την από 7-1-2016 αίτησή του και τους από 14-7-2016 πρόσθετους αυτής λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των πρόσθετων αυτής λόγων, ο πληρεξούσιος των κληρονόμων της αρχικής αναιρεσιβλήτου Ε. Α., την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 286 περ. α’ , 287, 291 και 292 του ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται κατά το άρθρο 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, προκύπτει ότι η δίκη διακόπτεται, αν μετά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και μέχρι να τελειώσει η προφορική συζήτηση, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου, αποβιώσει κάποιος διάδικος.

Ο θάνατος του διαδίκου, που επιφέρει τη βίαιη διακοπή της δίκης, καθώς και η εκούσια επανάληψη αυτής από τους κληρονόμους του, μπορούν να γνωστοποιηθούν διαδοχικά με ενιαία δήλωση στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υπόθεσης προς συζήτηση, εφόσον δεν υπάρξει αμφισβήτηση της ιδιότητάς τους ως κληρονόμων, οπότε ακολουθεί η άμεση συζήτηση της υπόθεσης(ΑΠ21/2017).Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα της υπόθεσης, η αναιρεσίβλητη Ε.

Α. του Π., απεβίωσε στις 12-8-2016 (από 23-9-2016 Απόσπασμα Ληξιαρχικής Πράξης θανάτου του ...), ήτοι μετά την άσκηση ,στις 11-1-2016,της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και κατέλιπε μόνους εξ αδιαθέτου κληρονόμους, τους αδελφούς της, Α. Α. και Π. Α. (με αριθμ. πρωτ. .../18-1-2017 Πιστοποιητικό Πλησιεστέρων Συγγενών του Τμήματος ..., σε συνδυασμό με τα ...14-2-2017, .../9-3-2017 και .../13-3-2017 πιστοποιητικά του Γραμματέως του Ειρηνοδικείου Αθηνών τα δύο πρώτα και του Πρωτοδικείου Αθηνών, το τρίτο περί μη δημοσίευσης διαθήκης της αποβιώσασας ,μη αποποίησης της κληρονομιάς και μη αμφισβήτησης του κληρονομικού δικαιώματος των κληρονόμων της, αντίστοιχα), όπως και δεν αμφισβητείται.

Οι τελευταίοι, με δήλωση του πληρεξούσιου δικηγόρου τους, η οποία έγινε κατά την εκφώνηση της υπόθεσης στο ακροατήριο και καταχωρήθηκε στα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά, γνωστοποίησαν στον αναιρεσείοντα το θάνατο της προαναφερθείσας καθολικής δικαιοπαρόχου τους και ταυτόχρονα δήλωσαν ότι συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη.

Ενόψει αυτών, νομίμως επαναλαμβάνεται μεταξύ του αναιρεσείοντος και των ανωτέρω εξ αδιαθέτου κληρονόμων της αποβιώσασας αναιρεσίβλητης η προκείμενη δίκη.

Από τη διάταξη του άρθρου 573 παρ.1 ΚΠολΔ, που μνημονεύει ως εφαρμοστέα στη διαδικασία της αναίρεσης, μεταξύ άλλων, τη διάταξη του άρθρου 246, όχι δε και αυτήν του άρθρου 247 του ίδιου Κώδικα, σαφώς συνάγεται ότι ο Άρειος Πάγος μπορεί, αυτεπαγγέλτως ή κατ’ αίτηση κάποιου από τους διαδίκους, να διατάξει μόνο την ένωση και συνεκδίκαση περισσοτέρων δικών που εκκρεμούν ενώπιον του μεταξύ των ίδιων ή διαφορετικών διαδίκων, εάν κατά την κρίση του διευκολύνεται ή επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης ή επέρχεται μείωση των εξόδων, όχι δε και να διατάξει να συζητηθούν χωριστά περισσότερες αιτήσεις που υποβλήθηκαν με το αυτό δικόγραφο.

Εκ τούτου παρέπεται, κατά λογική αναγκαιότητα, ότι δεν δικαιούται ο αναιρεσείων να σωρεύσει στο ίδιο δικόγραφο περισσότερες αιτήσεις αναίρεσης, ήτοι παράπονα κατά περισσοτέρων αποφάσεων, που δεν έχουν εκδοθεί επί της ίδιας υπόθεσης. Τέτοια δυνατότητα, ήτοι υποβολής με το αυτό δικόγραφο περισσοτέρων αιτήσεων για παροχή ένδικης εν γένει προστασίας, αναγνωρίζεται μόνο κατ’ εξαίρεση, και δη μόνο επί αντικειμενικής σώρευσης αγωγών με τις προϋποθέσεις που τάσσονται από το άρθρο 218 ΚΠολΔ, το οποίο, επίσης, δεν ορίζεται ως εφαρμοστέο, αναλόγως, από την ως άνω διάταξη του άρθρου 573 παρ. 1 ΚΠολΔ στη διαδικασία της δίκης αναίρεσης.

Διότι, εάν υπήρχε τέτοια δυνατότητα για τον αναιρεσείοντα, θα οριζόταν αναμφίβολα, ότι η ως άνω διάταξη του άρθρου 247 ΚΠολΔ είναι εφαρμοστέα και στη διαδικασία της αναίρεσης, για τον ίδιον αυτό σκοπό, ήτοι για την αποφυγή σύγχυσης και για την καλύτερη διευκρίνιση των ζητημάτων κάθε υπόθεσης. Επομένως, εφόσον διατυπώνονται στο αυτό αναιρετήριο παράπονα κατά περισσοτέρων αποφάσεων, οι οποίες δεν έχουν εκδοθεί στην ίδια υπόθεση και εφόσον ο Άρειος Πάγος δεν έχει εξουσία να διατάξει το χωρισμό της συζήτησης, διότι δεν εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία η διάταξη του άρθρου 247 ΚΠολΔ, το αναιρετήριο, στο οποίο σωρεύονται περισσότερες αιτήσεις αναίρεσης, κατά αποφάσεων, που έχουν εκδοθεί επί διαφορετικών υποθέσεων, είναι άκυρο και οι ανεπιτρέπτως σωρευόμενες αιτήσεις, απαράδεκτες και ως εκ τούτου απορριπτέες.

Η κρίση αυτή δεν αντίκειται στα άρθρα 6 παρ.1 και 13 της ΕΣΔΑ, διότι ο αναιρεσείων δεν στερήθηκε το δικαίωμα πρόσβασης στο παρόν Δικαστήριο, ενόψει του ότι θα μπορούσε να προσβάλει ξεχωριστά την κάθε απόφαση, προκειμένου κάθε αίτηση να ασκηθεί παραδεκτά. Για τον ίδιο λόγο, η εφαρμογή των ως άνω δικονομικών διατάξεων δεν συνιστά ανεπίτρεπτο περιορισμό του δικαιώματος αυτού στην περιουσία και δεν παραβιάζει το άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ίδιας Σύμβασης (ΑΠ 970/2015, 818/2000, 410/1983).

Στην προκειμένη περίπτωση, φέρονται προς συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού, η από 7-1-2016 αίτηση αναίρεσης και οι με το από 14-7-2016 αυτοτελές δικόγραφο ασκηθέντες πρόσθετοι λόγοι αυτής, κατά των 4895, 4900, 4901 και .../2014 αποφάσεων του Εφετείου Αθηνών, τα δικόγραφα των οποίων πρέπει να συνεκδικαστούν λόγω της μεταξύ συνάφειας (άρθρ. 246 ΚΠολΔ). Όπως όμως, προκύπτει από την επισκόπηση του περιεχομένου (άρθρ. 561 παρ.2 ΚΠολΔ) των προσβληθεισών με τα υπό κρίση δικόγραφα αποφάσεων του Εφετείου Αθηνών, αυτές έχουν εκδοθεί επί διαφορετικών υποθέσεων και δη ,η πρώτη (4895/2014) επί της από10-6-2008 (με αριθμ. εκθ. κατάθεσης .../2008) αγωγής ,η δεύτερη (4900/2014) επί της από 12-6-2008 αγωγής, η τρίτη (4901/2014) επί της από10-6-2008 (με αριθμ. εκθ. κατάθεσης ... /2008) αγωγής και η τέταρτη (4903/2014) επί της από 30-5-2008 αγωγής της αναιρεσίβλητης κατά του αναιρεσείοντος. Κατ’ ακολουθία, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι αυτής λόγοι είναι απαράδεκτοι. Επομένως, πρέπει να απορριφθούν, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρ. 495 παρ.4 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ) κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7 Ιανουαρίου 2016 αίτηση και τους από 14 Ιουλίου 2016 πρόσθετους αυτής λόγους για αναίρεση των: 1) 4895/2014, 2) 4900/2014, 3) 4901/2014 και 4) 4903/2014 αποφάσεων του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δυο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 14 Ιουνίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Ιουνίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ