1090/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1090 / 2015 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1090/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: εταιρίας με την επωνυμία "ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΤΗΜΑΤΟΜΕΣΙΤΙΚΗ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ ΤΡΟΦΟΔΟΣΙΑΣ ΠΛΟΙΩΝ ΦΕΡΣΤ ΑΕ" που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γρηγόριο Παπαδογιάννη.

Του αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμου Εταιρίας με την επωνυμία "ΙΚΑΡΟΤΕΧΝΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" και με τον διακριτικό τίτλο "ΙΚΑΡΟΤΕΧΝΙΚΗ ΑΤΕ" που εδρεύει στο Δήμο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Κωνσταντίνο Μπελογιάννη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-2-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 31/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 82/2012 του Εφετείου Καλαμάτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητάει η αναιρεσείουσα με την από 23-10-2012 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Κλαδογένης, ανέγνωσε την από 30-1-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης" και κατά τον αριθμό 19 του ιδίου άρθρου: "Αναίρεση επιτρέπεται, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης".

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλομένη απόφασή του τα ακόλουθα: "Δυνάμει του από 16-1-1996 ιδιωτικού συμφωνητικού και κατά τους ειδικότερους όρους και συμφωνίες που διαλαμβάνονται σ’ αυτό, η ενάγουσα εταιρεία με την επωνυμία "ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΤΗΜΑΤΟΜΕΣΙΤΙΚΗ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ ΤΡΟΦΟΔΟΣΙΑΣ ΠΛΟΙΩΝ ΦΕΡΣΤ Α.Ε." και το διακριτικό τίτλο "ΦΕΡΣΤ ΑΕ", (ήδη αναιρεσείουσα) μίσθωσε από τη μη διάδικο στην παρούσα δίκη εταιρεία με την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΕΩΡΓΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ", ένα κτιριακό (εργοστασιακό) συγκρότημα με τον εξοπλισμό του, (πλην ενός γραφείου 28 τ.μ.) ...

προκειμένου να λειτουργήσει σ’ αυτό επιχείρηση παραγωγής και τυποποίησης βρωσίμων και βιομηχανικών ελαιολάδων και σπορελαίων ... Η διάρκεια της μισθώσεως ορίσθηκε για τρία έτη, το δε μηνιαίο μίσθωμα συμφωνήθηκε στο ποσό των 300.000 ευρώ ... και σε ποσοστό 20% επί των καθαρών κερδών της μισθώτριας, όπως αυτά θα προέκυπταν από τα λογιστικά της βιβλία.

Πριν από τη μίσθωση του εργοστασίου η εκμισθώτρια λειτουργούσε σ’ αυτό επιχείρηση βιομηχανικής επεξεργασίας και τυποποίησης ελαίου και λοιπών αγροτικών προϊόντων, η οποία είχε υπαχθεί στις διατάξεις του ν. 1892/1990 με την από 17-12-1991 απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας Πελοποννήσου, υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις που κατ’ εκείνο το χρόνο διαγράφονταν στο νόμο, μεταξύ των οποίων και η υποχρέωση μερικής ή ολικής επιστροφής της επιχορήγησης σε περίπτωση μεταβίβασης ή εκμισθώσεως της επιχορηγούμενης μονάδας πριν παρέλθει δεκαετία από τη δημοσίευση ολοκλήρωσης της επένδυσης (άρθρο 18 του ως άνω νόμου).

Την 5-3-1999 η ως άνω μισθώτρια προέβη στην υπομίσθωση τμήματος του εργοστασίου προς την εταιρεία "ΕΡΜΗΣ Α.Ε." ... γεγονότα που συνομολογούνται από τους διαδίκους, και, στη συνέχεια, με το από 15-3-1999 ιδιωτικό συμφωνητικό, στην υπομίσθωση μέρους των γραφείων της προς την εταιρεία ΔΟΛΟΙ Α.Ε. ... Την 21-1-2000 και ενώ η εκμισθώτρια μεταβίβασε, παρά την κύρωση του ως άνω αναπτυξιακού νόμου, όλο τον εκμισθωθέντα μηχανολογικό και εργοστασιακό εξοπλισμό της στην εταιρεία ΔΟΛΟΙ ΑΕ με τα υπ’ αριθ. ...

έως .../1995 δελτία αποστολής, που προηγούνται της μίσθωσης, και τελούσε ήδη υπό εκκαθάριση, με εκκαθαριστές τους Ν. Ρ. και Ν. Κ., (προηγουμένως εκπρόσωποι της μισθώτριας και της δεύτερης υπομισθώτριας, αλλά και κατά τον ίδιο χρόνο μέλη του διοικητικού συμβουλίου της ΔΟΛΟΙ ΑΕ), με το από ίδια ημερομηνία ιδιωτικό συμφωνητικό, ...

μειώθηκε το μίσθωμα σε 200.000 δραχμές το μήνα, επετράπη, η απαγορευμένη με την αρχική μίσθωση, υπομίσθωση και παρατάθηκε η διάρκεια της μισθώσεως μέχρι την 31-12-2005. Ακολούθως, με το από 20-8-2000 ιδιωτικό συμφωνητικό ... παρατάθηκε περαιτέρω η διάρκεια της μισθώσεως μέχρι την 31-12-2008, η δε μισθώτρια ανέλαβε την υποχρέωση να καταβάλει για λογαριασμό της εκμισθώτριας στην τράπεζα ALPHA BANK το ποσό των 30.000.000 δραχμών, προκειμένου αυτή να προβεί σε ρύθμιση των οφειλών της.

Αντίστοιχα η εκμισθώτρια ανέλαβε την υποχρέωση, με την απειλή ποινικής ρήτρας 45.000.000 δραχμών, να μην καταγγείλει τη μισθωτική σύμβαση μέχρι τη συμβατική λήξη της. Κατά το χρόνο που έλαβε χώρα η κατάρτιση της αρχικής μισθώσεως, η εκμισθώτρια αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, καθώς όφειλε προς την ΙΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΪΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ" από την υπ’ αριθ....6-12-1988 σύμβαση πιστώσεως με ανοιχτό (αλληλόχρεο) λογαριασμό και τις αυξητικές της, το ποσό των 694.314.430 δραχμών ....

Επίσης, όφειλε και στην εταιρεία με την επωνυμία "ΛΕΥΚΟΣΙΔΗΡΟΥΡΓΙΑ ΚΡΗΤΗΣ ΑΕΒΕ", το ποσό των 5.954.560 δραχμών. Έτσι, η τελευταία αυτή εταιρεία εξέδωσε σε βάρος της την υπ’ αριθ. 122/1996 διαταγή πληρωμής και, δυνάμει της υπ’ αριθ. ...26-9-1996 εκθέσεως αναγκαστικής κατασχέσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Καλαμάτας Ε.

Γ., προχώρησε στην κατάσχεση του άνω εργοστασίου της. Ο πλειστηριασμός ορίσθηκε ... . Ακολούθως με την υπ’ αριθ. 8808/ 24-10-2000 δήλωση συνεχίσεως του πλειστηριασμού, ορίσθηκε ημέρα πλειστηριασμού η 13-12-2000 και μετά από διαδοχικές ματαιώσεις η 18-4-2001, κατά την οποία το ακίνητο κατεκυρώθη στην υπερθεματίστρια εναγομένη (ήδη αναιρεσείβλητη) έναντι του ποσού των 212.000.000 δραχμών, η οποία μετέγραψε την υπ’ αριθμ. .../25-4-2001 περίληψη της κατακυρωτικής εκθέσεως ...

και κατέστη έκτοτε κυρία του ακινήτου. Περίληψη της κατακυρωτικής εκθέσεως επέδωσε η εναγομένη στους δύο ως άνω εκκαθαριστές της οφειλέτριας ... και ζήτησε προφορικά και με εξώδικο τόσο από αυτούς, όσο και από τους εκπροσώπους της εκκαλούσης μισθώτριας, να της επιτρέψουν να εισέλθει στο μίσθιο ακίνητο, προκειμένου να ελέγξει την κατάσταση στην οποία βρισκόταν, χωρίς όμως να γίνει αποδεκτό το αίτημά της.

Οι εταιρείες μεταξύ των οποίων φέρονται ότι καταρτίσθηκαν οι ως άνω μισθωτικές συμβάσεις είναι όλες αδιακρίτως συμφερόντων του Π. Γ., μετόχου κατά 50% της εκμισθώτριας και στη διοίκηση τους εναλλάσσονταν τα ίδια πρόσωπα, γεγονός που καμία πλευρά δεν αμφισβητεί και προκύπτει, άλλωστε, από τα προσκομιζόμενα από την ενάγουσα ΦΕΚ.

Η εκμισθώτρια, κατά το χρόνο κατάρτισης της αρχικής μισθωτικής συμβάσεως ... δεν είχε άδεια λειτουργίας στο όνομά της, ούτε και άδεια εγκατάστασης της μονάδας επεξεργασίας και τυποποίησης ελαιολάδου, καθώς αυτή που έλαβε το έτος 1991, έληξε από το έτος 1993. Υπέβαλε δε αίτηση για έκδοση άδειας λειτουργίας στο όνομά της ...

μόλις την 23-4-2001, ήτοι ένα μήνα μετά τον πλειστηριασμό και την κατακύρωση του εργοστασίου στην εναγομένη, χρόνος που κατά τους ισχυρισμούς της εκκαλούσης το εργοστάσιο ήταν μισθωμένο στην ίδια. Ούτε όμως η τελευταία (εκκαλούσα) έλαβε τέτοιες άδειες, προκειμένου να μπορεί να λειτουργήσει νόμιμα το μίσθιο εργοστάσιο ...

Και μετά όμως από τον πλειστηριασμό, στην ως άνω από 23-4-2001 αίτηση για τη χορήγηση άδειας λειτουργίας που προαναφέρθηκε, εξακολουθεί να δηλώνει την ίδια διεύθυνση, γεγονός από το οποίο συνάγεται ότι ουδέποτε εγκατέλειψε το μίσθιο ακίνητο. Και δεν θα μπορούσε βέβαια να το εγκαταλείψει, αφού, λόγω της επιχορήγησης της επένδυσης, υπήρχε ορατός ο κίνδυνος ελέγχου από την εποπτεύουσα την επένδυση αρχή.

Από το υπ’ αριθ. ...24-4-2003 έγγραφο του ΙΚΑ Καλαμάτας ... προκύπτει ότι η εκκαλούσα μισθώτρια εταιρεία ΦΕΡΣΤ ΑΕ δεν έχει απογραφεί στο ίδρυμα αυτό και, συνεπώς, ουδέποτε απασχόλησε εργαζομένους. Από το ίδιο έγγραφο προκύπτει ότι η υπομισθώτρια ΕΡΜΗΣ Α.Ε. ασφάλισε ένα μόνο άτομο από 1-1-1996 έως 29-2-1996 και, συνεπώς, κανένα κατά το χρονικό διάστημα της υπομισθώσεως (5-3-1999 και εντεύθεν), η δε ΔΟΛΟΙ Α.Ε.

ασφάλισε ένα άτομο τον 7/1997 και ένα τον 8/1998, δηλαδή πριν τη φερόμενη κατάρτιση της από 15-3-1999 υπομίσθωσης. Η ίδια, εξ άλλου, η εκμισθώτρια ασφάλισε τέσσερα άτομα κατά το έτος 1996. Αποδεικνύεται, επομένως, ότι καμία από τις άνω εταιρείες δεν λειτούργησε το άνω εργοστάσιο κατά τον επίμαχο χρόνο, που φέρεται ότι μισθώθηκε στην ενάγουσα, εκτός ίσως από την εκμισθώτρια, που είναι και η μόνη που απασχόλησε, έστω και ελάχιστο προσωπικό και μόνο κατά το πρώτο έτος της μισθώσεως.

Ούτε δικαιολογείται, όμως, λόγω του αντικειμένου, (τυποποίηση ελαιολάδου), η λειτουργία του χωρίς εργατικό δυναμικό ... Κλειστό έβρισκαν, επίσης, το εργοστάσιο και οι εκπρόσωποι της εναγομένης κατά τις επισκέψεις τους σ’ αυτό μετά τον πλειστηριασμό του. Τέλος, το τελευταίο από 20-8-2000 τροποποιητικό συμφωνητικό, που διαλαμβάνει και τους πλέον σημαντικούς όρους περί παρατάσεως της μισθώσεως μέχρι 31-12-2008, καταβολής 30.000.000 δραχμών από τη μισθώτρια στην εκμισθώτρια και περί απαγόρευσης της καταγγελίας της μισθώσεως με την απειλή ποινικής ρήτρας 45.000.000 δραχμών, αντίθετα με την ακολουθούμενη τακτική τους για τα λοιπά ιδιωτικά συμφωνητικά, κατατέθηκε στην αρμόδια ΔΟΥ πολύ αργότερα από τη φερόμενη ως ημερομηνία συντάξεως του και δη την 15-5-2001, όταν ήδη είχε διενεργηθεί ο πλειστηριασμός και η κατακύρωση του εργοστασίου στην εναγομένη από 18-4-2001.

Από τα παραπάνω προκύπτει αναμφισβήτητα, και ανεξάρτητα από το κύρος της αρχικής μισθωτικής συμβάσεως, ότι οι από 21-1-2000 και 20-8-2000 τροποποιητικές της αρχικής μισθώσεως συμβάσεις, (καθώς και οι από 5-3-1999 και 15-3-1999 υπομισθώσεις), ήταν εικονικές, δηλαδή καταρτίσθηκαν κατά φαινόμενο μόνον, χωρίς πραγματική πρόθεση των συμβαλλομένων εταιρειών να παρατείνουν τη χρονική διάρκεια της από 16-1-1996 μισθωτικής συμβάσεως ή να ισχύσουν οι διαλαμβανόμενοι σ’ αυτές λοιποί όροι, μεταξύ των οποίων και η απαγόρευση της καταγγελίας της μισθώσεως από την εκμισθώτρια και η συνομολόγηση ποινικής ρήτρας, ποσού 45.000.000 δραχμών.

Περαιτέρω, απεδείχθη ότι την εικονικότητα των συμβάσεων αυτών γνώριζαν οι εκπρόσωποι των συμβαλλόμενων εταιρειών, αφού όλες ήταν, κατά τους χρόνους τουλάχιστον που αυτές συνομολογήθηκαν, συμφερόντων του Π. Γ. και τα πρόσωπα, που τυπικά τις εκπροσωπούσαν και μετείχαν στα διοικητικά τους συμβούλια, ήταν άτομα της εμπιστοσύνης του επιλεγμένα από τον ίδιο, τα οποία γνώριζαν την κατάσταση και ενεργούσαν κατά τις εντολές του, προέβησαν δε στην κατάρτιση τους με μοναδικό σκοπό, όπως, εν όψει της κατασχέσεως και του επικείμενου πλειστηριασμού του εργοστασίου της εκμισθώτριας, επιβραδύνουν τις σχετικές διαδικασίες και αποτρέψουν την εκδήλωση ενδιαφέροντος από τους πιθανούς πλειοδότες, έτσι ώστε να αποβεί άκαρπος ο πλειστηριασμός, αλλά και, σε περίπτωση επίτευξης του, να παραμείνει η χρήση του εργοστασίου στην οφειλέτρια ...

Επομένως, οι συμβάσεις αυτές είναι, λόγω της εικονικότητας, απολύτως άκυρες (άρθρο 180 ΑΚ) και οι διαλαμβανόμενοι σ’ αυτές όροι, μεταξύ των οποίων και αυτός περί απαγόρευσης της καταγγελίας της μισθωτικής συμβάσεως και η συνομολόγηση δήθεν ποινικής ρήτρας, ανίσχυροι... Τέλος, η εκκαλούσα υποστηρίζει, ότι η συμμετοχή της εφεσίβλητης στον πλειστηριασμό του ακινήτου και η ενημέρωσή της για την ύπαρξη και τη διάρκεια της μισθωτικής συμβάσεως από τη σχετική μνεία στην έκθεση αναγκαστικού πλειστηριασμού, ενέχει προσχώρηση και αποδοχή του κύρους αυτής.

Ο ισχυρισμός αυτός, υπό την εκδοχή ότι η εκκαλούσα αναφέρεται σε παραίτηση από το δικαίωμα προσβολής του κύρους της μισθώσεως, είναι μη νόμιμος, διότι η κατ’ αρθρ. 138 και 180 Α.Κ. ακυρότητα της δηλώσεως βουλήσεως ως εικονική αφορά τη δημόσια τάξη και για τον λόγο αυτό η παραίτηση από αυτήν είναι ανίσχυρη ....

Εξάλλου, η αναγνώριση δικαιοπραξίας ως σπουδαίας στερεί τον αναγνωρίσαντα αυτήν από το δικαίωμα να προσβάλει στη συνέχεια την ίδια δικαιοπραξία ως εικονική ... Στην κρινόμενη υπόθεση, όμως, δεν προέκυψαν παντάπασι περιστατικά από τα οποία να υποδηλώνεται βούληση της εφεσίβλητης να αναγνωρίσει τις επίμαχες συμβάσεις ως σπουδαίες.

Ιδίως, δεν μπορεί να αξιολογηθεί ως αναγνώριση της εγκυρότητάς τους η εν γνώσει αυτών συμμετοχή της στον πλειστηριασμό, καθώς μάλιστα συμμετείχε σ’ αυτόν ακριβώς, διότι έλαβε τις διαβεβαιώσεις της επισπεύδουσας τράπεζας περί της εικονικότητας των άνω συμβάσεων. Ούτε, άλλωστε, προκύπτει τέτοια πρόθεση της εφεσίβλητης από το περιεχόμενο της ενώπιον του Εισαγγελέως Πλημμελειοδικών Αθηνών από 5-10-2001 μηνύσεώς της εναντίον των εκπροσώπων της εκκαλούσης, αφού η αναφορά σ’ αυτή στις επίμαχες συμβάσεις γίνεται αφηγηματικά, κατά την παράθεση του όλου ιστορικού της υποθέσεως, στο οποίο δεν ήταν αναγκαίο να γίνει λόγος για την ακυρότητά τους, δεδομένου ότι η καταγγελλόμενη με αυτή πράξη της φθοράς ξένης ιδιοκτησίας δεν συνδέονταν με το κύρος των ενδίκων συμβάσεων.

Έτσι, και υπό την έννοια αυτή, ερευνώμενος ο σχετικός ισχυρισμός της εκκαλούσης, ότι δηλαδή η εφεσίβλητη με τη συμμετοχή της στον πλειστηριασμό του ακινήτου, ή με την αναφορά της σ’ αυτές, χωρίς επιφύλαξη για την εγκυρότητά τους, στην άνω μήνυσή της, είχε αναγνωρίσει τις άνω συμβάσεις ως σπουδαίες, είναι απορριπτέος ως ουσία αβάσιμος...>>.

Ακολούθως δε, το Εφετείο απέρριψε κατ’ ουσίαν την έφεση κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου, το οποίο είχε απορρίψει κατ’ ουσίαν την αγωγή της αναιρεσείουσας με την οποία ζήτησε να αναγνωρισθεί, ότι η εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη υποχρεούται να της καταβάλει την αναφερθείσα ανωτέρω ποινική ρήτρα των 45.000.000 δρχ.

επειδή, (κατά την αναιρεσείουσα) σε αντίθεση με συμφωνηθέντα όρο, κατήγγειλε την σύμβαση μισθώσεως. Από τις παραδοχές αυτές του Εφετείου προκύπτει, ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας, ότι το μίσθιο ακίνητο εξετέθη στον πλειστηριασμό, ενώ ήτο μισθωμένο από την αναιρεσείουσα, με σύμβαση μισθώσεως η οποία έληγε το έτος 2008 και ότι το γεγονός της μισθώσεως απεδέχθη η αναδειχθείσα πλειοδότις αναιρεσίβλητη δια της προσχωρήσεώς της στους όρους του πλειστηριασμού.

Περαιτέρω δε, το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του σαφείς και επαρκείς αιτιολογίες, όσον αφορά τον εν λόγω ισχυρισμό της αναιρεσείουσας. Επομένως, ο υποστηρίζων τα αντίθετα από το άρθρο 559 αριθμ. 8 και 19 ΚΠολΔ δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Με τον πρώτο αναιρετικό λόγο η αναιρεσείουσα μέμφεται το Εφετείο ότι δεν έλαβε υπόψη τον περιεχόμενο στον τρίτο πρόσθετο λόγο της εφέσεώς της ισχυρισμό περί δεδικασμένου, αναφορικά με την εγκυρότητα της αρχικής από 16-1-1996 συμβάσεως μισθώσεως, απορρέοντος από την 19/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας. Ανεξαρτήτως της αοριστίας του, εφόσον δεν γίνεται επίκληση στο αναιρετήριο ούτε ότι ο σχετικός ισχυρισμός προβλήθηκε πρωτοβαθμίως, ούτε ότι η επικαλούμενη απόφαση κατέστη και με ποιο τρόπο τελεσίδικη, ο λόγος είναι αβάσιμος διότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ανωτέρω ισχυρισμό και τον απέρριψε δεχόμενο ότι "... από τα παραπάνω προκύπτει αναμφίβολα και ανεξάρτητα από το κύρος της αρχικής μισθωτικής συμβάσεως, ότι οι από 21-1-2000 και 20-8-2000 τροποποιητικές της αρχικής μισθώσεως συμβάσεις (καθώς και οι από 5-3-1999 και 15-3-1999 υπομισθώσεις) ήταν εικονικές, δηλαδή καταρτίσθηκαν "... χωρίς πραγματική πρόθεση των συμβαλλομένων εταιρειών να παρατείνουν τη χρονική διάρκεια της από 16-1-1996 μισθωτικής συμβάσεως ...".

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση, να διαταχθεί, σύμφωνα με το άρθρο 495 § 4 Κ.Πολ.Δ., η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23 Οκτωβρίου 2012 αίτηση της εταιρίας με την επωνυμία "ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ ... ΦΕΡΣΤ Α.Ε." για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 82/2012 αποφάσεως του Εφετείου Καλαμάτας.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 10 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 17 Αυγούστου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ