Supreme Court dismisses appeal for vague legal grounds failing to specify factual basis for alleged error.

Απόφαση 1090 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1090/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Δαβίλλα, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη και Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) .... και 2) ...... Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Βέμμο.

Του αναιρεσίβλητου: Υπό εκκαθάριση νομικού προσώπου με την επωνυμία «Οργανισμός Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης "Θεσσαλονίκη ΄97", που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία Κούτη βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-2-2001 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 114/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 2226/2003 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 24-5-2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μάριος – Φώτιος Χατζηπανταζής, διάβασε την από 21 Νοεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν όλοι οι λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν παραβιάσθηκαν οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 Α.Κ., οι οποίοι όμως εφαρμόζονται τότε μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά, ως προς αυτό, κρίση του, διαπιστώνει ότι υπάρχει στη σύμβαση κενό ή αμφιβολία ως προς τη δήλωση της βουλήσεως των συμβαλλομένων.

Συνεπώς, τότε μόνο ιδρύεται λόγος αναιρέσεως από το ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν προσέφυγε στους ερμηνευτικούς αυτούς κανόνες, όταν από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το δικαστήριο τούτο διαπίστωσε ευθέως ή εμμέσως ότι υπάρχει κενό ή αμφιβολία στις δηλώσεις των συμβαλλομένων και, παρά το γεγονός αυτό, δεν τους εφάρμοσε. Το στοιχείο αυτό πρέπει να το επικαλείται ο αναιρεσείων για να είναι ορισμένος ο σχετικός λόγος αναιρέσεως. Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες, με τον πρώτο, κατά το πρώτο μέρος του, λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι το Εφετείο δεν προσέφυγε στους ερμηνευτικούς κανόνες των δικαιοπραξιών των άρθρων 173 και 200 Α.Κ., προκειμένου να διαπιστώσει την έννοια της ρήτρας που περιεχόταν στην από 29-12-1995 έγγραφη σύμβαση, και όριζε ότι όλες οι διαφορές, που θα προέκυπταν από την εφαρμογή και την εκτέλεση της συμβάσεως αυτής, θα επιλύονταν διαιτητικώς από το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος. Οι αναιρεσείοντες όμως δεν ισχυρίζονται ότι το Δικαστήριο διαπίστωσε ευθέως ή εμμέσως κενό ή αμφιβολία στις δηλώσεις βουλήσεως των συμβαλλομένων σχετικά με την εν λόγω ρήτρα και συνεπώς ο ανωτέρω λόγος της αναιρέσεως είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί.

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθμ. 11γ ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως για να είναι ορισμένος πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο, εκτός από τα άλλα στοιχεία, ότι κάποιος από τους διαδίκους επικαλέσθηκε το αποδεικτικό αυτό μέσο και το προσκόμισε στο δικαστήριο της ουσίας. Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο, κατά το δεύτερο μέρος του, λόγο της αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες, επικαλούμενοι τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αιτιώνται ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του την διαιτητική απόφαση του Τ.Ε.Ε. ως αποδεικτικό μέσο, ήτοι τεχνική πραγματογνωμοσύνη. Ο ανωτέρω λόγος δεν θεμελιώνεται στον αριθμό 8, αλλά στον αριθμό 11 περ. γ' ΚΠολΔ.

Είναι όμως αόριστος και απορριπτέος, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι οι αναιρεσείοντες ή ο αναιρεσίβλητος προσκόμισαν την εν λόγω διαιτητική απόφαση και την επικαλέσθηκαν στο Εφετείο ως αποδεικτικό μέσο. Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 ΚΠολΔ συνάγεται ότι, αν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσία βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρ. 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ), δεν αρκεί να εκτίθενται στο αναιρετήριο το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος πραγματικό μέρος της υποθέσεως, η έννοια που αποδίδει αυτός στη φερόμενη ως η παραβιασθείσα διάταξη και το συμπέρασμα του δικαστηρίου, που φέρεται ως προϊόν ερμηνευτικού ή υπαγωγικού σφάλματος, αλλά πρέπει επιπλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή μη της αγωγής.

Διότι μόνο, ενόψει των ουσιαστικών αυτών παραδοχών, μπορεί να ελεγχθεί αν η νομική πλημμέλεια, που αποδίδεται στην απόφαση, οδήγησε σε σφαλερό διατακτικό, από το οποίο εξαρτάται τελικά η ευδοκίμηση της αναίρεσης (άρθρ. 578 ΚΠολΔ). Η αοριστία του αναιρετικού λόγου δεν επιτρέπεται να συμπληρωθεί με παραπομπή στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (Ολ.

Α.Π. 27/1998, 32/1996). Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο, κατά το πρώτο μέρος του, λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο κατά παράβαση του άρθρου 3 του Π.Δ. 696/1974, όπως αντικ. με το άρθρο 2 του Π.Δ. 515/1989 και του άρθρου 174 Α.Κ. απέρριψε την αγωγή των αναιρεσειόντων ως ουσιαστικά αβάσιμη, με την αιτιολογία ότι η αμοιβή του εργολάβου υπολογίζεται με βάση τον προϋπολογισμό του σταδίου της προμελέτης, ενώ έπρεπε να δεχθεί ότι ο προϋπολογισμός, με τον οποίο υπολογίζεται η αμοιβή σε κάθε έργο, είναι εκείνος που εξάγεται από τα ποσά όλων των κονδυλίων του και εγκρίνεται από τον εργοδότη, εντεύθεν δε περιόρισε αυθαίρετα τον προϋπολογισμό του συγκεκριμένου έργου από το ποσό των 188.910.719 δρχ.

στο ποσό των 158.000.000 δρχ. και προσδιόρισε επ' αυτού την αμοιβή των αναιρεσειόντων. Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως, υπό την ανωτέρω διατύπωσή του, είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί, διότι δεν καθορίζονται στο αναιρετήριο τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε το Εφετείο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του, υπό τα οποία συντελέσθηκε η παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου.

Επίσης, ο ίδιος, κατά το δεύτερο μέρος του, λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠοΛΔ, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη κανένα ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, είναι παντελώς αόριστος και απορριπτέος, διότι οι τελευταίοι δεν προσδιορίζουν στο αναιρετήριο τους συγκεκριμένους αυτοτελείς ισχυρισμούς τους (πράγματα), που παραδεκτώς πρότειναν στο Δικαστήριο της ουσίας, καθώς και ποια επίδραση θα ασκούσαν στην έκβαση της δίκης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24-5-2004 αίτηση των ...... κλπ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2226/2003 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 14 Μαρτίου 2006 Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 30 Μαΐου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ